Δημήτρης Μηλάκας

Ο ΔΕΣΦΑ (Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου) έχει προγραμματιστεί να (ξε)πουληθεί στις αρχές του 2018. Η εν λόγω πώληση είναι ένα από τα προαπαιτούμενα για να κλείσει η τρίτη αξιολόγηση και ένα καλό παράδειγμα για να δει κάποιος τη μέθοδο αρπαγής στρατηγικής σημασίας (από γεωπολιτική και οικονομική σκοπιά) επιχειρήσεων του Ελληνικού Δημοσίου. Ας ρίξουμε, λοιπόν, μια ματιά στο πώς οργανώνεται το πλιάτσικο…

Το «κόλπο» είναι απλό: Στο πλαίσιο των όσων ορίζουν οι συμφωνίες (μνημόνια) για τη «διάσωση» της χώρας, οι δανειστές βάζουν στο καλάθι προς ξεπούλημα κάθε τι που έχει (γεωπολιτική) αξία (αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηροδρόμους, οδικές αρτηρίες κ.λπ.) και οικονομικές προοπτικές. Έτσι μέσα στις προ-απαιτούμενες «μεταρρυθμίσεις» για να συνεχίσουν οι δανειστές να παρέχουν νέα δάνεια για την οικονομική ρευστότητα τοποθετούνται και επιχειρήσεις του Δημοσίου όπως ο ΔΕΣΦΑ, οι οποίες προσφέρονται προς πώληση μέσα από «αδιάβλητες» διαδικασίες.
Οι όροι της αγοραπωλησίας, προφανώς, δεν ρυθμίζονται από το αόρατο χέρι της αγοράς, αλλά από το πλαίσιο που διαμορφώνουν οι ολοφάνεροι μηχανισμοί των δανειστών, οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να διαμορφώσουν την (χαμηλότερα δεν γίνεται) τιμή και να επιλέξουν τελικά και τον αγοραστή. Η ιστορία του ξεπουλήματος του ΔΕΣΦΑ είναι ενδεικτική της τακτικής των κορακιών που ίπτανται πάνω από το ελληνικό (οικονομικά και πολιτικά) πτώμα.
ΗΠΑ(ν) και διέταξαν
Το ενδιαφέρον των κορακιών για τον ΔΕΣΦΑ συνδέεται με το ευρύτερο ενεργειακό παιχνίδι στην περιοχή, που είχε πρωταρχικό στόχο να απαγορευτεί στη Ρωσία να δημιουργήσει έναν νότιο (βαλκανικό) δρόμο εφοδιασμού της Ευρώπης με ρωσικό φυσικό αέριο. Σ’ αυτό το παιχνίδι αποφασιστικός ήταν ο ρόλος των ΗΠΑ οι οποίες επέβαλαν στις ελληνικές (και βουλγαρικές) κυβερνήσεις να διαλύσουν κάθε προοπτική διέλευσης από τα εδάφη τους αγωγών ρωσικών συμφερόντων με κατεύθυνση την Ιταλία και την ευρωπαϊκή αγορά.
Η εναλλακτική που δημιούργησε η αμερικανική – κατά κύριο λόγο – ανάμειξη είναι ο Trans Adriatic Pipeline (TAP), ο οποίος κατασκευάζεται στο ελληνικό και αλβανικό έδαφος και από εκεί υποθαλάσσια θα καταλήξει στην Ιταλία. Μέτοχοι του ΤΑΡ είναι οι BP (20%), Socar (20%), SNAM (20%), Fluxys (19%), Enagas (15%) AXPO (5%).
Οι ελληνικές κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σαμαρά – Βενιζέλου πρόθυμα τίναξαν στον αέρα την ελληνορωσική συνεργασία και, ακολουθώντας τις αμερικανικές οδηγίες, έπαιξαν με τον TAP έχοντας αρκεστεί σε διαβεβαιώσεις ότι ο ΔΕΣΦΑ θα αποτελέσει σημαντικό αρωγό για την κατασκευή του αγωγού και, εκ των πραγμάτων, θα αναλάβει το έργο της τεχνικής λειτουργίας και συντήρησής του τόσο στο ελληνικό όσο και στο αλβανικό έδαφος όταν αυτός ολοκληρωθεί. Με αυτήν την «αυτονόητη» διαβεβαίωση η αξία του ΔΕΣΦΑ πολλαπλασιάστηκε, γεγονός που έκανε (πολιτικά) δύσκολο το ξεπούλημά του…
Σκοπιμότητες
Καθώς λοιπόν είχαν διευθετηθεί τα σημαντικά (για τα αμερικανικά γεωπολιτικά συμφέροντα) και έκλεισε η πόρτα για τους Ρώσους, τα υπόλοιπα που απέμειναν ήταν λεπτομέρειες για να μοιραστούν τα λάφυρα. Είδαμε τη συγκρότηση της κοινοπραξίας των εταιρειών για την κατασκευή του ΤΑΡ που εξασφάλισαν τη μερίδα του λέοντος και τις υποσχέσεις που οι τότε ελληνικές κυβερνήσεις έλαβαν για τη συμμετοχή του ΔΕΣΦΑ στο εγχείρημα με την ανάθεση της συντήρησης και της λειτουργίας του αγωγού.
Παρ’ όλα αυτά υπήρξε από τότε (2011) μια λεπτομέρεια: η απαίτηση των δανειστών για μεταρρυθμίσεις, οι οποίες συμπεριέλαβαν και τον πολλά υποσχόμενο και κερδοφόρο ΔΕΣΦΑ.
Οι διαδικασίες για την πώληση του ΔΕΣΦΑ ολοκληρώθηκαν μετά κόπων και βασάνων και το πλειοψηφικό πακέτο πέρασε για 400 εκατ. ευρώ στα χέρια της Socar από το Αζερμπαϊτζάν. Η εν λόγω αγοραπωλησία ωστόσο ουδέποτε ολοκληρώθηκε καθώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν την ενέκρινε, με πρόσχημα τους ευρωπαϊκούς κανόνες ανταγωνισμού.
Τι ακριβώς συνέβη και ματαιώθηκε η αγορά του ΔΕΣΦΑ από τη Socar πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ. Ωστόσο, σύμφωνα με πηγές από τη σημερινή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχουν δύο δεδομένα, τα οποία κάπως φωτίζουν τις σκοπιμότητες της ακύρωσης:
Πρώτον: Οι ελληνικές υπηρεσίες πληροφοριών έχουν στη διάθεσή τους υλικό (άγνωστο ποιος τους το πρόσφερε) που αποδεικνύει ότι η Socar συμμετείχε στον πρώτο διαγωνισμό ως «μπροστινή» άλλων συμφερόντων και με στόχο, αφού αγοράσει τον ΔΕΣΦΑ 400 εκατομμύρια, να τον μεταπωλήσει με περιθώριο κέρδους 100 – 150 εκατομμύρια.
Δεύτερον: Όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων (σήμερα δηλαδή που βρίσκεται σε εξέλιξη η νέα προσπάθεια για το ξεπούλημα του ΔΕΣΦΑ), οι Βρυξέλλες δούλεψαν για την ιταλική SNAM, η οποία, απ’ ό,τι όλα δείχνουν, θα αποκτήσει τον ΔΕΣΦΑ.
Στο τζάμπα
Η ιταλική εταιρεία είναι κολοσσός στο είδος της και, όπως λένε οι γνωρίζοντες, διαθέτει και χρησιμοποιεί ένα ισχυρότατο λόμπι στις Βρυξέλλες. Όπως έχουμε σημειώσει πιο πάνω, οι Ιταλοί συμμετέχουν με 20% στον ΤΑΡ, τον οποίον κατασκευάζουν με πολύ μεγάλη τεχνική βοήθεια η οποία παρασχέθηκε δωρεάν από τον ΔΕΣΦΑ, καθώς υπήρχαν συμφωνίες που έλεγαν ότι η ελληνική εταιρεία θα αναλάμβανε το έργο της συντήρησης και λειτουργίας του αγωγού τόσο στο ελληνικό όσο και στο αλβανικό έδαφος.
Αφού λοιπόν αξιοποιήθηκε η δωρεάν βοήθεια του ΔΕΣΦΑ και αφού δρομολογήθηκε ο νέος διαγωνισμός για την πώληση του ΔΕΣΦΑ με όρους που φωτογραφίζουν τη SNAM ως πλειοδότη (σ.σ.: κατεβαίνουν δυο σχήματα, στο ένα η SNAM μόνη της και στο άλλο η SNAM με εταίρους), οι Ιταλοί ξεκίνησαν τη διαδικασία υπονόμευσης της αξίας της ελληνικής εταιρείας.
Το πρώτο που έκαναν ήταν να παρέμβουν στην Αλβανία και να ζητήσουν, πράγμα που έγινε, την ακύρωση της συμφωνίας (MoU) του ΔΕΣΦΑ με την αλβανική εταιρεία φυσικού αερίου για τη λειτουργία και τη συντήρηση του αγωγού TAP στο αλβανικό έδαφος. Αναλόγως η SNAM αμφισβητεί (αποκλείει) τη συμμετοχή του ΔΕΣΦΑ και στο έργο της συντήρησης και λειτουργίας του αγωγού επί ελληνικού εδάφους. Στόχος, προφανής, των Ιταλών είναι να μειώσουν την τιμή του ΔΕΣΦΑ και να τον πάρουν τζάμπα. Άλλωστε υπάρχει και το προηγούμενο του ξεπουλήματος των ελληνικών τρένων στους Ιταλούς στην… αστρονομική τιμή των 30 εκατομμυρίων ευρώ (όσο δηλαδή κοστίζουν μερικά βαγόνια).

Διπλάσια κέρδη

Διπλάσια κέρδη σημείωσε ο ΔΕΣΦΑ το 2016 έναντι του 2015 (34,3 εκατ. ευρώ έναντι 16,7 εκατ.). Ο τζίρος ανήλθε σε 169,6 εκατ. ευρώ έναντι 149,5 εκατ. τον προηγούμενο χρόνο, ενώ το μεικτό κέρδος ήταν 46,3 εκατ. ευρώ έναντι 28,1 εκατ. Το σύνολο του ενεργητικού του ΔΕΣΦΑ ανήλθε το 2016 σε 1,5 δισ. ευρώ έναντι 1,4 δισ. ευρώ το 2015. Με πόσα άραγε θα βάλουν στο χέρι οι Ιταλοί το φιλέτο του ΔΕΣΦΑ; Στοιχηματίζουμε ότι αυτό θα συμβεί με λιγότερα από 400 εκατ. ευρώ.

 

Το Ποντίκι

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Δεν είναι μόνο η ΔΕΣΦΑ. Εδώ και λίγα χρόνια πωλούνται τα πάντα, ότι αποφέρει πλούτο για τη χώρα ξεπουλιέται χωρίς καμιά αιτία. Και τα χρήματα δεν τα παίρνουμε, αλλά πάνε προς …αποπληρωμή δήθεν χρέους. Ενός χρέους που προέκυψε από την «ανακεφαλαιοποίηση» των ιδιωτικών μας τραπεζών που διαχειρίζονται Ευρώ, με ΓΑΠ, Παπαδήμο και Σαμαρά δώσαμε περισσότερα από 200 δις, από το 2010 έως τα τέλη 2010!!!
    Λοιπόν, ο ΟΠΑΠ δόθηκε με χρήματα όσο κέρδος είχε σε ένα χρόνο, για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ πήραμε 45 εκατομμυριάκια (και μάλιστα μιλάμε για εκατοντάδες συρμούς, εκατοντάδες χιλιόμετρα ράγες, δεκάδες σταθμούς κλπ κλπ, καινούριος προαστιακός σιδηρόδρομος, χιλιάδες επιβάτες καθημερινά). Λιμάνια, αεροδρόμια, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, νοσοκομεία, τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, ΕΛΒΟ, ΟΛΘ κλπ. Ξεπουλάμε ότι αποφέρει κέρδος για τη χώρα. Έτσι ώστε στο τέλος η Ελλάδα να μη βγάζει άλλα χρήματα για να μπορεί να ξεχρεώνει αυτά που δήθεν χρωστάει.
    Δε θα βγάζουμε άλλο κέρδος από την εθνική μας περιουσία και θα αναγκαστούμε να δώσουμε τον ορυκτό μας πλούτο.
    Τον ορυκτό πλούτο (πετρέλαια και φυσικό αέριο) που μέχρι πρότινος …ούτε που γνωρίζαμε ότι υπήρχε. Και την Ελληνική ΑΟΖ δεν έχουμε ακόμα και σήμερα ανακηρύξει, αφού δήθεν φοβόμαστε τους Τούρκους. Και όμως η Κύπρος επί Τάσου Παπαδόπουλου ανακήρυξε τη δική της ΑΟΖ όταν μας παρακαλούσε να ανακηρύξουμε ταυτόχρονα και εμείς τη δική μας. Και σημειώστε ότι η Ελλάδα έχει ορυκτό πλούτο αξίας πολλών τρισεκατομμυρίων Ευρώ, το οποίο το γνωρίζουν οι πάντες (αυτοί που πρέπει) εδώ και δεκαετίες. Αυτός είναι και ο λόγος που γίνεται η φτωχοποίηση της Ελλάδος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στην Αφρική, η χώρα με τις μεγαλύτερες εξαγωγές πετρελαίου είναι η …Νιγηρία. Και ο λαός της Νιγηρίας πεθαίνει της πείνας.

    • Μάθετε ότι και στην Ισλανδία ξεκίνησαν να κάνουν ακριβώς το ίδιο κόλπο, παρόλο που η Ισλανδία δεν είναι καν στην ΕΕ και φυσικά δεν έχει Ευρώ. Χρωστούσε η χώρα πολλά δισεκατομμύρια για τις “ανακεφαλαιοποιήσεις” των τραπεζών της. Αναλογικά με τον πληθυσμό της χρωστούσε περισσότερα ακόμα και από ότι το δικό μας “χρέος”.
      Και οι ιδιωτικές της τράπεζες …ήθελαν και άλλα. “Χρειάζονταν” να κάνουν και άλλη …ανακεφαλαιοποίηση.
      Παρόλο λοιπόν που το δέχτηκαν όλοι οι πολιτικοί της και το ψήφισαν όλα της τα κόμματα στη βουλή, αρνήθηκε ο πρόεδρος της Ισλανδίας να δώσουν και άλλα χρήματα, αρνήθηκε να δανειστεί η Ισλανδία και άλλα χρήματα για τις τράπεζές της.
      Ο πρόεδρος της Ισλανδίας (κύριος Γκρίμσον) έκανε το μόνο που μπορούσε να κάνει (βάσει Ισλανδικού συντάγματος). Αρνήθηκε να υπογράψει για να πάρουν επιπλέον δάνεια και να ανακεφαλαιοποιήσουν ξανά τις τράπεζές τους και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα. Το ίδιο που θα μπορούσε να κάνει και ο δικός μας πρόεδρος της δημοκρατίας. Στο δημοψήφισμα αυτό, το 93% του λαού της Ισλανδίας αρνήθηκε να ξεχρεώσει τις τράπεζες εις βάρος του, αρνήθηκαν να πληρώσουν οι ίδιοι οι πολίτες τα χρέη των τραπεζών. Το 93% των Ισλανδών. Αυτό σε ποιο ΜΜΕ μας το άκουσε κανείς; Οι τράπεζες χρεοκόπησαν και οι τραπεζίτες κλείστηκαν στη φυλακή για τα χρέη αυτά. Στα ευρωπαϊκά δικαστήρια που έγιναν πρόσφατα και την πήγαν Αγγλία και Ολλανδία για τα χρέη της, δικαιώθηκε οριστικά η Ισλανδία και τώρα δε χρωστάει σε κανέναν.
      Που σημαίνει ότι ακόμα και αν εμείς ως Ελλάδα χρειαζόμασταν πράγματι τόσο χρήμα για τις τράπεζές μας (αποκλείεται αλλά …λέμε) και εάν ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε από μόνοι μας τις “χρηματοδοτήσεις” των ιδιωτικών μας τραπεζών (και όχι η ΕΚΤ όπως σίγουρα ισχύει αλλά λέμε …εάν) θα μπορούσαμε να διαγράψουμε το χρέος αυτό, με παράδειγμα την Ισλανδία. Τα δικαστήρια θα μας δικαίωναν και όσοι μας έδωσαν χρήματα μπορούν να ξεχάσουν τα χρήματα αυτά εφόσον πήγαν για τις χρηματοδοτήσεις των τραπεζών. Ή να τους τα δώσει η ΕΚΤ που εκδίδει το Ευρώ κατά το δοκούν, χωρίς αντίκρισμα σε χρυσό όπως είχε το χρήμα κάποτε.
      Αφού φημολογείται ότι η ΕΚΤ πληρώνει τα πρόστιμα στην Αμερική για τις Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες…
      Φημολογείται επίσης, ότι λόγω της γεωγραφικής της θέσης έχει και η Ισλανδία τεράστιο ορυκτό πλούτο στην τεράστια ΑΟΖ της. Όπως έχει και η Ελλάδα…
      Άρα λοιπόν την αιτία του Ελληνικού προβλήματος αποτελούν οι …υδρογονάνθρακες. Εμάς όμως μας έπεισαν ότι το δήθεν χρέος μας δημιουργήθηκε επειδή πληρώναμε μισθούς και συντάξεις ή επειδή είχαμε πάρα πολλούς δημοσίους υπαλλήλους ή επειδή πάντα οι …προηγούμενοι ήταν σπάταλοι και έκαναν κακοδιαχείριση.

      Και αν δε δίναμε αυτά τα δις και φαλίριζαν οι τράπεζες κανείς δε θα έχανε τις καταθέσεις του όπως νομίζουν πολλοί, αφού τα χρήματα δε βρίσκονται στα ταμεία των τραπεζών αλλά έχουν δοθεί από τις τράπεζες για δάνεια και δεν υπάρχουν σε ρευστό.

      Και ίσως κάποιοι πιστεύουν ότι έπρεπε να δώσουμε τα χρήματα για τις τράπεζές μας.
      Αυτό που πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε είναι ότι την οποιαδήποτε χρηματοδότηση («ανακεφαλαιοποιήσεις» και «κρατικές εγγυήσεις») των τραπεζών την αναλαμβάνει η χώρα από μόνη της, μόνο εφόσον έχει εθνικό νόμισμα που το εκδίδει η ίδια. Και μόνο τότε. Και μόνο επειδή εκδίδει μόνη της το χρήμα. Και ακριβώς επειδή η χώρα εκδίδει μόνη της το χρήμα.
      Αυτό γίνεται ανέκαθεν, από τη δημιουργία του χρήματος και του τραπεζικού συστήματος.
      Στην Ελλάδα, επειδή ακριβώς έχουμε Ευρώ, τη χρηματοδότηση των τραπεζών θα έπρεπε να την αναλάβει η ΕΚΤ που εκδίδει το Ευρώ, αφού αυτή εκδίδει το χρήμα. Θα έπρεπε…
      Δεν μπορεί η ΕΚΤ να συμμετέχει μόνο στα κέρδη και τη χασούρα να την αναλαμβάνει μόνο του το κάθε κράτος.
      Και προσέξτε, μπορεί αυτό που γράφω να ακούγεται από κάποιον ειδήμονα πολύ …ερασιτεχνικό. Γράφω ότι η ΕΚΤ θα έπρεπε να αναλάβει τη χρηματοδότηση όλων των τραπεζών… Θα το εξηγήσω και αυτό λοιπόν.
      Καταρχάς είμαι σίγουρος ότι οι ελληνικές τράπεζες δε χρειάζονταν περισσότερο χρήμα ακόμα και από το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας, σε δυόμιση χρόνια για …χρηματοδότηση. Άρα όλο αυτό με το «χρέος» μας είναι κόλπο των διεθνών τοκογλύφων, με «συνεργάτες» το διεφθαρμένο πολιτικό μας σύστημα, για να μας αρπάξουν ολόκληρη τη δημόσια περιουσία μας. Στη συνέχεια θα αναφέρω πως όταν παλαιότερα επί δραχμής χρειάζονταν χρηματοδότηση η …Τράπεζα Κρήτης, έκανε τον έλεγχο η Τράπεζα της Ελλάδος και στη συνέχεια η Ελλάδα χρηματοδοτούσε. Ολόκληρη η Ελλάδα και όχι η …Κρήτη. Που σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα έπρεπε να ελέγξει εάν πραγματικά κάποια τράπεζα χρειάζονταν τόσο χρήμα για …ανακεφαλαιοποίηση και μετά ολόκληρη η ΕΕ να χρηματοδοτούσε. Και αναφέρομαι σε όλες τις τράπεζες της ΕΕ που διαχειρίζονται Ευρώ. Η ΕΕ θα έπρεπε να χρηματοδοτήσει όλες τις τράπεζες της Ευρώπης και άρα όλες οι χώρες να συμμετείχαν, ανάλογα όμως με την οικονομική δυνατότητα της κάθε χώρας.
      Είναι λοιπόν φανερό ότι αυτές οι «ανακεφαλαιοποιήσεις» των τραπεζών είναι εκβιασμός. Είναι οικονομικός στραγγαλισμός όποιων χωρών επιθυμεί το «σύστημα». Δεν είναι άλλωστε τυχαίο οι ελληνικές τράπεζες σε περίοδο κρίσης να «χρειάστηκαν» 200 δισεκατομμύρια Ευρώ σε ούτε τρία χρόνια. Το 70% του χρέους μας.
      Και πριν και μετά από αυτά τα δις που πήραν για «χρηματοδότηση» οι τράπεζές μας, χρειάστηκαν μόνο κάτι εκατομμύρια…

    • Περισσότερα από 200 δις, σχεδόν το 70% του Δημοσίου χρέους έδωσαν οι προδότες αυτοί για “ανακεφαλαιοποιήσεις” των τραπεζών και τώρα …δεν ξέρουν τίποτα. Παπανδρέου, Παπαδήμος και Σαμαράς, από το 2010 έως τα τέλη 2012…
      Δείτε και το διάγραμμα στην επίσημη ιστοσελίδα του ΔΝΤ, εκεί φαίνεται πολύ καθαρά αυτό που λέω.
      http://www.indexmundi.com/greece/public_debt.html
      Στο διάγραμμα φαίνεται και μια αύξηση του χρέους το 2008 και 2009. Είναι επειδή ακριβώς και με τον Καραμανλή δανειστήκαμε και δώσαμε το Δεκέμβριο 2008 ολόκληρα 23 δις ως «κρατικές εγγυήσεις» στις τράπεζες, αλλά μετά αυτός …παραιτήθηκε.
      Και οι τράπεζες το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων το επέστρεψαν. Δεν τα «χρειάστηκαν» επειδή δεν ήξεραν τι, πως και γιατί αυτός παραιτήθηκε.
      Έναν πραγματικό λογιστικό έλεγχο του Δημοσίου χρέους θα πρέπει να διενεργήσουμε και τίποτε άλλο. Δεν μπορεί ξαφνικά να χρωστάμε το …170% του ΑΕΠ της χώρας εκεί που για χρόνια χρωστούσαμε γύρω στο 100% του ΑΕΠ. Ακόμα και πριν το 2000 και πριν την ένταξή μας στο Ευρώ, μέχρι και το 2008 με τον Καραμανλή χρωστούσαμε γύρω στο 100% του ΑΕΠ. Και με τον Παπαδήμο αρχές 2012 έγινε και το εγκληματικό PSI που όλα τα δημόσια ταμεία έδωσαν για το χρέος πάνω από 100 δις.
      Αυτό δεν είναι δυνατόν. Αντί να χρωστάμε ούτε καν 150 δις χρωστάμε …320 δις. Και μάλιστα εφόσον διενεργήσουμε έναν πραγματικό επίσημο λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους κανένας Ευρωπαίος, κανένας δανειστής, κανένας τοκογλύφος, κανένας “εταίρος” μας, δεν θα μπορεί να μας πει τίποτε επειδή δε θα πληρώνουμε μέχρι να λήξει ο λογιστικός έλεγχος.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ