Η Ισλανδία, μια μικρή χώρα στον Βορειο Ατλαντικό Ωκεανό, αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα εξόδου απο την κρίση, με όπλο το εθνικό της νόμισμα, την κρατικοποίηση των τραπεζών και την κήρυξη χρεοκοπίας.Είχε φτάσει να έχει χρέος 900% του ΑΕΠ, πέταξε έξω τους δανειστές, έβαλε στη φυλακή τους τραπεζίτες, και βγήμε από την κρίση με το νόμισμά της και τώρα αναπτύσσεται εντυπωσιακά.

Βασικές συνιστώσες για το Ισλανδικό θαύμα ήταν η συσπείρωση του λαού υπό την ηγεσία μιας εμπνευμένης προοδευτικής κυβέρνησης και η επιμονή για να σπάσουν τα δεσμά με τους δανειστές και να οδηγηθούν στη φυλακή οι υπέυθυνοι για την οικονομική καταστροφή.

Σήμερα η Ισλανδία, με το δικό της νόμισμα,έχει ανακάμψει πλήρως, παρουσιάζοντας ανάπτυξη της τάξης του 2,5% ετησίως, ανεργία κάτω του 5%, ελεγχόμενο πληθωρισμό και σταδιακή ένταξή στις αγορές.

Με πληθυσμό μόλις 320 χιλιάδες κατοίκους, η Ισλανδία ήταν ήταν μια αρκετά πλούσια χώρα, αλλά υπήρξε ένα από τα πρώτα θύματα της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008. Η κατάσταση της τότε, ήταν χειρότερη και από αυτήν της Ελλάδας.

Το 2003, το νεοφιλελεύθερο κυβερνητικό καθεστώς ιδιωτικοποίησε όλες τις τράπεζες, με στόχο την προσέλκυση ξένων επενδύσεων. Οι τράπεζες αυτές , δείχνοντας μεγάλα ποσοστά κερδών, μέσω των λογαριασμών IceSave, προσέλκυσαν πολλούς Βρετανούς και Ολλανδούς επενδυτές.

Παράλληλα όμως, με την αύξηση των επενδύσεων, αυξανόταν και το εξωτερικό χρέος των τραπεζών.Το 2003, το χρέος της Ισλανδίας έφθασε το 200% του ΑΕΠ, ενώ το 2007 σκαρφάλωσε στο ασύλληπτο 900%. Οι τρεις βασικές τράπεζες της Ισλανδίας, Landbanki, Kapthing και η Glitnir πτώχευσαν. Η κορόνα έχασε το 85% της αξίας της έναντι του Ευρώ και στο τέλος του ίδιου χρόνου η Ισλανδία κήρυξε πτώχευση.

Οι διεθνείς οικονομικοί κύκλοι πίεζαν την Ισλανδία να πάρει δραστικά μέτρα, φορτώνοντας τα βάρη στην πλάτη του λαού. Το ΔΝΤ και η ΕΕ ήθελαν «αγοράσουν» το χρέος, με το επιχείρημα, ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να μπορέσει η Ισλανδία να ξεπληρώσει την Βρετανία και την Ολλανδία.Ο Ισλανδικός λαός αντέδρασε σκληρά , με αποτέλεσμα να παραιτηθεί η τότε κυβέρνηση και να οδηγηθεί η χώρα σε πρόωρες εκλογές, το 2009.

Η νέα κυβέρνηση δημιουργήθηκε από έναν αριστερό συνασπισμό, υπό τον εμπνευμένο ηγέτη Όλαφ Γκρίμσον, ο οποίος αρνήθηκε να επικυρώσει τον νόμο που υποχρέωνε τους πολίτες να σηκώσουν τα βάρη των Ισλανδών τραπεζιτών και προώθησε τη διενέργεια δημοψηφίσματος.

Στο δημοψήφισμα, τον Μάρτιο του 2010, το 93% των Ισλανδών ψήφισε κατά της πληρωμής των χρεών. Το ΔΝΤ πάγωσε τους δανεισμούς αμέσως, αλλά ο λαός δεν πτοήθηκε.

Έτσι ξεκίνησαν μια σειρά έρευνες για αστικές και ποινικές ευθύνες, κατά των υπευθύνων για την οικονομική κρίση. Όμως οι Ισλανδοί δεν σταμάτησαν εκεί και αποφάσισαν να υιοθετήσουν νέο σύνταγμα, το οποίο θα απάλλασσε την χώρα από την κυριαρχία των ξένων κέντρων οικονομίας.

Το κατεστημένο της δύσης φυσικά δεν το άφησε να περάσει έτσι. Η Βρετανία και η Ολλανδία απειλούσαν με σκληρή καταστολή, η οποία θα οδηγούσε τη χώρα σε απομόνωση. Η Βρετανική κυβέρνηση απειλούσε να παγώσει τις καταθέσεις και τις αποταμιεύσεις των Ισλανδών. Το ΔΝΤ απειλούσε να στερήσει στη χώρα οποιαδήποτε βοήθεια, λίγο πριν διενεργηθεί το δημοψήφισμα.

Αναφέρει χαρακτηριστικά στην Deutsche Velle, ο πρόεδρος της χώρας : «Μας έλεγαν αν δεν δεχθούμε τους όρους τους, θα γίνουμε η Κούβα του Βορρά. Ναι, αλλά αν συμφωνούσαμε θα γινόμασταν η Αϊτή του Βορρά».

Τι έκανε λοιπόν η Ισλανδία; Όταν διέγνωσαν, ότι η κρίση πέρα από οικονομική ήταν και βαθιά πολιτική και κοινωνική, αποφάσισαν να κάνουν κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, να στηρίξουν το κράτος πρόνοιας και να αφήσουν τις τράπεζες, οι οποίες είχαν προκαλέσει την κρίση, να χρεοκοπήσουν και έτσι οι φορολογούμενοι δεν επιβαρύνθηκαν με τα χρέη των τραπεζών. Γιατί δεν γίνεται, όταν έχουν επιτυχία να σημειώνουν τεράστια κέρδη, που διανέμονται σε ιδιώτες και όταν αποτυγχάνουν να καλείται ο φορολογούμενος λαός να πληρώσει τον λογαριασμό.

Ο Όλαφ Γκρίμσον, αρνήθηκε δύο φορές να υπογράψει νομοθεσία, σύμφωνα με την οποία, η χώρα του θα επέστρεφε στη Βρετανία τα 2,8 δισεκατομμύρια ευρώ, που της οφείλει, μετά την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος το 2008, αναγκάζοντας τη βρετανική κυβέρνηση να αποζημιώσει τους Βρετανούς καταθέτες που είχαν λογαριασμούς σε ισλανδικές τράπεζες και αναγνώρισε μόνο τους Ισλανδούς καταθέτες δηλώνοντας «Η οικονομία δεν είναι απλώς η ηχώ των τραπεζών. Είναι μια κοινωνία ανθρώπων. Αν δεν νιώθουν δυνατοί, δεν έχει σημασία τι φορολογικά μέτρα θα πάρεις. Αυτό φάνηκε μέσω δημοψηφίσματος.»

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπήκε στη δικαστική διαμάχη εναντίον της Ισλανδίας, υποστηρίζοντας ότι η χώρα είχε παραβιάσει την ευρωπαϊκή οδηγία για την εγγύηση των καταθέσεων και τους κανόνες μη διάκρισης καταθετών.

Το δικαστήριο δικαίωσε την Ισλανδία και επεσήμανε, ότι το ρυθμιστικό πλαίσιο του χρηματοπιστωτικού συστήματος θα πρέπει να αναθεωρηθεί, στη βάση της ενίσχυσης της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας, εν μέσω οικονομικής κρίσης.

Αυτή η απόφαση συνέθλιψε τις περίφημες πολιτικές διάσωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις οποίες ανάγκαζε την κάθε χώρα με χρέος, να υιοθετήσει, βουλιάζοντάς την ακόμη περισσότερο στο δανεισμό και εκτινάσσοντας το χρέος της σε απίστευτα ύψη.

Η Ισλανδία δε θα κατάφερνε φυσικά να βγει απο την κρίση αν δεν είχε το δικό της νόμισμα, δεν υπήρχε ρευστότητα στην οικονομία και ήταν υποχρεωμένη να αποπληρώνει δυσθεώρατα χρέη που οφείλονταν σε σχεδιασμό των ξένων δανειστών. Αν συμμετείχε στο ευρώ, καμιά απο τις ενέργειες που έκανε η προοδευτική κυβέρνηση του Όλαφ Γκριμσον, με την στήριξη του λαού, δε μπορούσε να επιτύχει.

Το ερώτημα που τίθεται είναι πως γίνεται η Ισλανδία, αυτή η νησίδα των καλών ψαράδων και αγροτών, να καταφέρνει να ορθοποδήσει έχοντας ένα τεράστιο χρέος και δεν μπορεί να κάνει το ίδιο η Ελλάδα, μια χώρα με τεράστιο φυσικό και ανθρώνο πλούτο ;

Γεγονός είναι ότι, το διδακτικό παράδειγμα της Ισλανδίας είναι ελάχιστα γνωστό εδώ, αφού η δημοσιοποίησή του φυσικά και δεν συμφέρει στις δυνάμεις κατοχής που ελέγχουν τις τράπεζες και το αισχρό μιντιακό καθεστώς που ψεκάζει ανελέητα τους Έλληνες πολίτες με ασύστολα ψέματα και εμπόριο φόβου. Η «συμμορία του ευρώ» ξέρει τι κάνει.

3 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Έτσι είναι. Στην Ισλανδία ξεκίνησαν να κάνουν ακριβώς το ίδιο κόλπο με εμάς, παρόλο που η Ισλανδία δεν είναι καν στην ΕΕ και φυσικά δεν έχει Ευρώ. Χρωστούσε η χώρα πολλά δισεκατομμύρια για τις ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών της. Αναλογικά με τον πληθυσμό της χρωστούσε περισσότερα ακόμα και από ότι το δικό μας “χρέος”.
    Και οι ιδιωτικές της τράπεζες …ήθελαν και άλλα. “Χρειάζονταν” να κάνουν και άλλη …ανακεφαλαιοποίηση.
    Παρόλο λοιπόν που το δέχτηκαν όλοι οι πολιτικοί της και το ψήφισαν όλα της τα κόμματα στη βουλή, αρνήθηκε ο πρόεδρος της Ισλανδίας να δώσουν και άλλα χρήματα. Αρνήθηκε να δανειστεί η Ισλανδία και άλλα χρήματα για τις τράπεζές της.
    Ο πρόεδρος της Ισλανδίας (κύριος Γκρίμσον) έκανε το μόνο που μπορούσε να κάνει (βάσει Ισλανδικού συντάγματος). Αρνήθηκε να υπογράψει για να πάρουν επιπλέον δάνεια και να ανακεφαλαιοποιήσουν ξανά τις τράπεζές τους και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα. Το ίδιο που θα μπορούσε να κάνει και ο δικός μας πρόεδρος της δημοκρατίας. Στο δημοψήφισμα αυτό, το 93% του λαού της Ισλανδίας αρνήθηκε να ξεχρεώσει τις τράπεζες εις βάρος του, αρνήθηκαν να πληρώσουν οι ίδιοι οι πολίτες τα χρέη των τραπεζών. Το 93% των Ισλανδών. Αυτό σε ποιο ΜΜΕ μας το άκουσε κανείς; Οι τράπεζες χρεοκόπησαν και οι τραπεζίτες κλείστηκαν στη φυλακή για τα χρέη αυτά. Στα ευρωπαϊκά δικαστήρια που έγιναν πρόσφατα και την πήγαν Αγγλία και Ολλανδία για τα χρέη της, δικαιώθηκε οριστικά η Ισλανδία και τώρα δε χρωστάει σε κανέναν.
    Που σημαίνει ότι ακόμα και αν εμείς ως Ελλάδα χρειαζόμασταν πράγματι τόσο χρήμα για τις τράπεζές μας (αποκλείεται αλλά …λέμε) και εάν ήμασταν υποχρεωμένοι να κάνουμε από μόνοι μας τις “χρηματοδοτήσεις” των ιδιωτικών μας τραπεζών (και όχι η ΕΚΤ όπως σίγουρα ισχύει αλλά λέμε …εάν) θα μπορούσαμε να διαγράψουμε το χρέος αυτό, με παράδειγμα την Ισλανδία. Τα δικαστήρια θα μας δικαίωναν και όσοι μας έδωσαν χρήματα μπορούν να ξεχάσουν τα χρήματα αυτά εφόσον πήγαν για τις χρηματοδοτήσεις των τραπεζών. Ή να τους τα δώσει η ΕΚΤ που εκδίδει το Ευρώ κατά το δοκούν, χωρίς αντίκρισμα σε χρυσό όπως είχε το χρήμα κάποτε.
    Αφού φημολογείται ότι η ΕΚΤ πληρώνει τα πρόστιμα στην Αμερική για τις Γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες…
    Φημολογείται επίσης, ότι λόγω της γεωγραφικής της θέσης έχει και η Ισλανδία τεράστιο ορυκτό πλούτο στην τεράστια ΑΟΖ της. Όπως έχει και η Ελλάδα…
    Άρα λοιπόν την αιτία του Ελληνικού προβλήματος αποτελούν οι …υδρογονάνθρακες. Εμάς όμως μας έπεισαν ότι το δήθεν χρέος μας δημιουργήθηκε επειδή πληρώναμε μισθούς και συντάξεις ή επειδή είχαμε πάρα πολλούς δημοσίους υπαλλήλους…

  2. Επίσης, διάβασα μια τεράστια …ανακρίβεια: «Η Ισλανδία δε θα κατάφερνε φυσικά να βγει από την κρίση αν δεν είχε το δικό της νόμισμα, δεν υπήρχε ρευστότητα στην οικονομία και ήταν υποχρεωμένη να αποπληρώνει δυσθεώρητα χρέη που οφείλονταν σε σχεδιασμό των ξένων δανειστών. Αν συμμετείχε στο ευρώ, καμιά από τις ενέργειες που έκανε η προοδευτική κυβέρνηση του Όλαφ Γκρίμσον, με την στήριξη του λαού, δε μπορούσε να επιτύχει.»
    Αυτό παραπέμπει σε εμάς, μας τονίζει ότι εμείς είμαστε …διαφορετική περίπτωση. Θα εξηγήσω λοιπόν γιατί αυτό δεν ισχύει, γιατί θα μπορούσαμε, θα έπρεπε να κάνουμε και εμείς ακριβώς το ίδιο παρόλο που είμαστε στην ΕΕ και στο Ευρώ.
    Καταρχάς, δεν έχουμε δεν δίνουμε. Διενεργούμε λοιπόν έναν πραγματικό επίσημο λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους και κανένας Ευρωπαίος, κανένας δανειστής, κανένας τοκογλύφος, κανένας “εταίρος” μας, δεν θα μπορεί να μας πει τίποτε επειδή δε θα πληρώνουμε μέχρι να λήξει ο λογιστικός έλεγχος.

    Επίσης, πρέπει η Ελλάδα να κλείσει στη φυλακή για εσχάτη προδοσία, όλους αυτούς που την κατέστρεψαν, αυτούς που την καταχρέωσαν με περισσότερα από 200 δισεκατομμύρια Ευρώ δίνοντάς τα στις ιδιωτικές τράπεζες που διαχειρίζονται Ευρώ. Και αυτά τα πρόσθεσαν στο χρέος μας.
    Και βεβαίως η εσχάτη προδοσία ποτέ δεν παραγράφεται, ούτε με το νόμο περί …μη ευθύνης υπουργών. Για αυτό το λόγο πρέπει να κατηγορήσουμε όλους τους πρώην και νυν κυβερνώντες μας για εσχάτη προδοσία. Και όλες οι υπογραφές τους δε θα “δένουν” την Ελλάδα, όταν αυτοί θα καταδικαστούν. Περισσότερα από 200 δις, σχεδόν το 70% του Δημοσίου χρέους έδωσαν οι προδότες πολιτικοί μας για τις “ανακεφαλαιοποιήσεις” των τραπεζών μας. Παπανδρέου, Παπαδήμος και Σαμαράς, από το 2010 έως τα τέλη 2012…
    Δείτε και το διάγραμμα στην επίσημη ιστοσελίδα του ΔΝΤ, εκεί φαίνεται πολύ καθαρά αυτό που λέω.
    http://www.indexmundi.com/greece/public_debt.html
    Στο διάγραμμα φαίνεται και μια αύξηση του χρέους το 2008 και 2009. Είναι επειδή ακριβώς και με τον Καραμανλή δανειστήκαμε και δώσαμε το Δεκέμβριο 2008 ολόκληρα 23 δις ως «κρατικές εγγυήσεις» στις τράπεζες, αλλά μετά αυτός …παραιτήθηκε.
    Και επειδή αυτός παραιτήθηκε, οι τράπεζες το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων το επέστρεψαν. Δεν τα «χρειάστηκαν» επειδή δεν ήξεραν τι, πως και γιατί αυτός παραιτήθηκε.
    Έναν λογιστικό έλεγχο του Δημοσίου χρέους θα πρέπει να διενεργήσουμε. Δεν μπορεί ξαφνικά να χρωστάμε το …170% του ΑΕΠ της χώρας εκεί που για χρόνια χρωστούσαμε γύρω στο 100% του ΑΕΠ. Ακόμα και πριν το 2000, μέχρι και το 2008 με τον Καραμανλή χρωστούσαμε γύρω στο 100% του ΑΕΠ μας. Και ο Παπαδήμος αρχές 2012 έκανε το εγκληματικό PSI, με το οποίο όλα τα δημόσια ταμεία έδωσαν για το χρέος αυτό, πάνω από 100 δις. Χώρια από αυτά που «έχασαν» οι ιδιώτες.
    Αντί δηλαδή να χρωστάμε τώρα ούτε καν 150 δις, χρωστάμε περισσότερα από …320 δις.-

    • Και ίσως κάποιοι πιστεύουν ότι έπρεπε να δώσουμε τα χρήματα για τις τράπεζές μας.
      Αυτό που πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε είναι ότι την οποιαδήποτε χρηματοδότηση («ανακεφαλαιοποιήσεις» και «κρατικές εγγυήσεις») των τραπεζών την αναλαμβάνει η χώρα από μόνη της, μόνο εφόσον έχει εθνικό νόμισμα που το εκδίδει η ίδια. Και μόνο τότε. Και μόνο επειδή εκδίδει μόνη της το χρήμα. Και ακριβώς επειδή η χώρα εκδίδει μόνη της το χρήμα.
      Αυτό γίνεται ανέκαθεν, από τη δημιουργία του χρήματος και του τραπεζικού συστήματος.
      Στην Ελλάδα, επειδή ακριβώς έχουμε Ευρώ, τη χρηματοδότηση των τραπεζών θα έπρεπε να την αναλάβει η ΕΚΤ που εκδίδει το Ευρώ, αφού αυτή εκδίδει το χρήμα. Θα έπρεπε…
      Δεν μπορεί η ΕΚΤ να συμμετέχει μόνο στα κέρδη και τη χασούρα να την αναλαμβάνει μόνο του το κάθε κράτος.
      Και προσέξτε, μπορεί αυτό που γράφω να ακούγεται από κάποιον ειδήμονα πολύ …ερασιτεχνικό. Γράφω ότι η ΕΚΤ θα έπρεπε να αναλάβει τη χρηματοδότηση όλων των τραπεζών… Θα το εξηγήσω και αυτό λοιπόν:
      Καταρχάς είμαι σίγουρος ότι οι ελληνικές τράπεζες δε χρειάζονταν περισσότερο χρήμα ακόμα και από το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας, σε δυόμιση χρόνια για …χρηματοδότηση. Άρα όλο αυτό με το «χρέος» μας είναι κόλπο των διεθνών τοκογλύφων, μπορεί με «συνεργάτες» το ίσως διεφθαρμένο πολιτικό μας σύστημα, για να μας αρπάξουν ολόκληρη τη δημόσια περιουσία μας. Στη συνέχεια θα αναφέρω πως όταν παλαιότερα επί δραχμής χρειάζονταν χρηματοδότηση η …Τράπεζα Κρήτης, έκανε τον έλεγχο η Τράπεζα της Ελλάδος και στη συνέχεια η Ελλάδα χρηματοδοτούσε. Ολόκληρη η Ελλάδα και όχι μόνο η …Κρήτη. Που σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα έπρεπε να ελέγξει εάν πραγματικά κάποια τράπεζα χρειάζονταν τόσο χρήμα για …ανακεφαλαιοποίηση και μετά ολόκληρη η ΕΕ να χρηματοδοτούσε. Και αναφέρομαι σε όλες τις τράπεζες της ΕΕ που διαχειρίζονται Ευρώ. Η ΕΕ θα έπρεπε να χρηματοδοτήσει όλες τις τράπεζες της Ευρώπης και άρα όλες οι χώρες να συμμετείχαν, ανάλογα όμως με την οικονομική δυνατότητα όμως της κάθε χώρας.
      Είναι λοιπόν φανερό ότι αυτές οι «ανακεφαλαιοποιήσεις» των τραπεζών είναι εκβιασμός. Είναι οικονομικός στραγγαλισμός όποιων χωρών επιθυμεί το «σύστημα». Δεν είναι άλλωστε τυχαίο οι ελληνικές τράπεζες σε περίοδο κρίσης να «χρειάστηκαν» 200 δισεκατομμύρια Ευρώ σε δυόμιση χρόνια. Και αυτά να προστέθηκαν στο δημόσιο χρέος της Ελλάδας…
      Και πριν και μετά από αυτά τα δις που πήραν για «χρηματοδότηση» οι τράπεζές μας, χρειάστηκαν μόνο κάτι εκατομμύρια…

      Γράφω ότι το πολιτικό μας σύστημα είναι ίσως διεφθαρμένο. Γιατί όμως; Μήπως οι Γερμανοί τους κρατάνε “με τις γίδες στην πλάτη”;
      Η Siemens για παράδειγμα, θα μπορούσε να είναι μία από τις “γίδες”. Όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα δήλωσε στην γερμανική δικαιοσύνη ότι “χρηματοδοτούσε” ο Χριστοφοράκος. Τον οποίο Χριστοφοράκο τώρα κανείς δε τον ψάχνει, για να τα καταθέσει αυτά και στην ελληνική δικαιοσύνη. Ούτε καν ο …αδιάβλητος ο σύριζα δεν έχει εκδώσει διεθνές ένταλμα σύλληψης, αφού το «λάδωμα» που ο ίδιος ενόρκως παραδέχτηκε, είναι παράνομο.
      Επίσης, όλα τα Γερμανικά προϊόντα τα αγοράζει η Ελλάδα κατά 25% πιο ακριβά από ότι άλλες πολιτισμένες χώρες. Δεν είναι η κακιά μου …φαντασία, τα τιμολόγια αγοράς το λένε. Και η πώληση γίνεται από Γερμανία, τα μεταφορικά έξοδα τα πληρώνει μόνος του ο εισαγωγέας. Και υπάρχει η …φήμη ότι αυτό το 25% το επιστρέφει ο Γερμανός κατασκευαστής σε κάποιους τραπεζικούς λογαριασμούς (Γερμανία, Ελβετία, Λιχτενστάιν). Αυτό το 25% το καταθέτει λοιπόν στους Έλληνες εισαγωγείς αλλά και στα ελληνικά κοινοβουλευτικά πολιτικά κόμματα. Όπως έκανε και η SIEMENS (το κατέθεσε ο Χριστοφοράκος και δεν το λέω εγώ ο …φασίστας).
      Άλλη “γίδα” αυτή. Σίγουρα θα υπάρχουν και πάρα πολλές άλλες “γίδες”.
      Όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι αγοράζουμε τόσα χρόνια τον στρατιωτικό εξοπλισμό μας πιο ακριβά από ότι οι άλλες χώρες. Ή ακόμα και το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο το αγοράζουμε πιο ακριβά, ακόμα και η ομόδοξη Ρωσία μας το πουλάει ακριβότερα.
      Μήπως πρόκειται για …γίδες; Ή ίσως απλά είμαστε …άτυχοι;

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ