Υπό την απειλή εξόδου από την ευρωζώνη, αναγκάστηκε να δώσει στην Τράπεζα Πειραιώς με περιουσία 4 δισ. € αντί 524.000.000 €. Και στη συνέχεια, η μεγαλύτερη αυτή ελληνική τράπεζα Τράπεζα υφαρπάστηκε έναντι ευτελούς τιμής από ξένους τραπεζικούς Γύπες, με μεθοδέυσεις και κατ’ εντολήν της Ευρωζώνης. Στο τρίγωνο Αθήνα – Φρανκφούρτη – Βρυξέλλες η Κύπρος έχασε 3,6 δισ. ευρώ, τα οποία πήγαν στα θησαυροφυλάκια της Τράπεζας Πειραιώς. Οσο κι αν προσπάθησε να αντισταθεί η κυπριακή κυβέρνηση, της είχαν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο με το αμείλικτο τελεσίγραφο: Ή πουλάτε τις τράπεζες που έχετε στην Ελλάδα αντί πινακίου φακής ή σας πετάμε έξω από την ευρωζώνη.

Εν τέλει αναγκάστηκε να συμβιβαστεί και να πουλήσει περιουσιακά στοιχεία 4 δισ. ευρώ στην τιμή των 524.000.000 ευρώ. Βλέπετε, οι Κύπριοι ιθύνοντες υπέστησαν διπλό εκβιασμό: έναν από τους Ευρωπαίους δανειστές με επικεφαλής τον Γερμανό Γιεργκ Ασμουσεν, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), και τον δεύτερο από Ελληνες πολιτικούς και τραπεζίτες, όταν ξεκίνησε η διαπραγμάτευση για την παραχώρηση των καταστημάτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα, στην Τράπεζα Πειραιώς.

Σε πολιτικό επίπεδο, η Κύπρος δεν ήταν καθόλου έτοιμη, αφού μόλις είχε σχηματιστεί η κυβέρνηση του νεοεκλεγμένου Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη και ο υπουργός Οικονομικών Μιχάλης Σαρρής ήταν στο πόστο του μόλις πέντε ημέρες, όταν πήγε στο Eurogroup για να συζητήσει το θέμα. Επίσης, λίγο καιρό πριν η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία είχαν μπει σε μνημόνια και είχαν πάρει δάνεια. Το ίδιο αναγκάστηκε να κάνει και η Κύπρος, αλλά, δυστυχώς, η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είχε κανέναν φίλο. Επιπλέον, απέναντί της βρισκόταν η Ανγκελα Μέρκελ, η οποία είχε αποφασίσει αυτήν τη φορά να πληρώσουν οι καταθέτες, να εφαρμοστεί, δηλαδή, το bail in που είχε επιβάλει η ίδια σε όλους τους Ευρωπαίους εταίρους.

Πόσο εχθρικό ήταν το κλίμα το διαπίστωσε ο Μιχάλης Σαρρής όταν στις 3 Μαρτίου 2013, μόλις πέντε ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, πήγε στις Βρυξέλλες για να διαπραγματευτεί το επείγον δάνειο. Από την πρώτη κιόλας συνάντηση με τον Γερμανό εταίρο του, τον Βόλφ-γκανγκ Σόιμπλε, και τους επικεφαλής της τρόικας συνειδητοποίησε ότι δεν είχε απομείνει τίποτα προς διαπραγμάτευση. «Ολα είχαν αποφασιστεί από καιρό» είχε πει ο Σαρρής σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον Γερμανό δημοσιογράφο Χάραλντ Σούμαν.

Συμφωνήθηκε η Κύπρος να πάρει δάνεια για να εξυπηρετήσει τα χρέη της, αλλά απαγορεύτηκε να δοθεί έστω και ένα σεντ από τα χρήματα αυτά για να καλυφθούν οι τραπεζικές απώλειες. Ο εκβιασμός ήταν ωμός και ο υπουργός Οικονομικών της Κύπρου κατάλαβε αμέσως ότι, χωρίς κρατική ενίσχυση, οι απώλειες των τραπεζών θα επιβάρυναν τους μετόχους, τους πιστωτές τους και τους πελάτες τους. Οπως ο ίδιος ο κ. Σαρρής είχε εξομολογηθεί, από το Εurogroup έλαβε ένα τελεσίγραφο, σύμφωνα με το οποίο η Κύπρος δεν θα έπαιρνε τα δάνεια, αν δεν πωλούνταν τα υποκαταστήματα στην Ελλάδα.

Το επόμενο δεκαπενθήμερο ο Νίκος Αναστασιάδης αλλά και ο Μιχάλης Σαρρής προσπάθησαν να πείσουν τους Ευρωπαίους ότι η επιλογή αυτή θα έπληττε καίρια τις κυπριακές τράπεζες και πως το bail in συνιστά «οικονομική αυτοκτονία» για την Κύπρο, αλλά δυστυχώς η διαμαρτυρία απέβη μάταιη. Βλέπετε, όπως αποκαλύψαμε την προηγούμενη Κυριακή, η λύση για παραχώρηση των κυπριακών τραπεζών αντί πινακίου φακής είχε δρομολογηθεί, σύμφωνα με το εμπιστευτικό έγγραφο της ΕΚΤ, αρκετούς μήνες πριν, και εκεί τα νήματα κινούσε ο Γερμανός Γιεργκ Ασμουσεν.

Για να ξεπεραστούν οι αντιδράσεις των Κύπριων τραπεζιτών που δεν υπέγραφαν, τροποποιήθηκε η νομοθεσία. Τη σύνταξη της απαραίτητης νομοθεσίας ανέλαβε αμέσως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Υπό την καθοδήγηση του τότε μέλους του Δ.Σ. της Γιεργκ Ασμουσεν, το νομικό τμήμα συνέγραψε έναν νόμο που επιτρέπει στην Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου να αναλαμβάνει τη διαχείριση τραπεζών σε περίπτωση κρίσης και έτσι να τις υποχρεώνει να πωλούν τα υποκαταστήματά τους στο εξωτερικό. Ο νόμος παρουσιάστηκε στη Βουλή από τον Ελληνα νομικό της ΕΚΤ.

Στις 9 Μαρτίου 2013 ήρθαν στην Αθήνα οι Κύπριοι για να διαπραγματευτούν την πώληση των υποκαταστημάτων στην Ελλάδα σε ελληνική τράπεζα. Στην ομάδα δεν συμμετείχαν διοικητές τραπεζών (βλέπετε, αυτοί, όπως σας αποκαλύψαμε την περασμένη Κυριακή, διαφωνούσαν και δεν υπέγραφαν), αλλά υπάλληλοι του κυπριακού υπουργείου Οικονομικών και της Κεντρικής Τράπεζας.

Το ίδιο διάστημα, όπως έχει αναφερθεί στην κυπριακή Βουλή, ο τότε υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας και ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς με απανωτά τηλεφωνήματα ασκούσαν τεράστιες πιέσεις στον Μιχάλη Σαρρή και τον Νίκο Αναστασιάδη να κλείσει η συμφωνία και να γίνει η πώληση των δραστηριοτήτων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα στα περίπου 500.000.000 ευρώ (τελικά πουλήθηκαν στα 524.000.000 ευρώ).

Στις διαπραγματεύσεις που έκανε «η ελληνική πλευρά υπό την αιγίδα του Γιώργου Προβόπουλου εκμεταλλεύθηκε την ανάγκη μας», είπε ένας από τους Κύπριους συμμετέχοντες. Σε εκείνη τη χρονική στιγμή η καθαρή αξία των τραπεζών (net asset value) υπολογίστηκε από την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου σε σχεδόν 8 δισ. ευρώ, αλλά οι Ελληνες πρόσφεραν μόνο 500.000.000 ευρώ.

Ο Σαρρής λέει ότι, όταν οι διαπραγματεύσεις κατέρρευσαν, το Εurogroup ανέθεσε τον ρόλο του μεσολαβητή στον πρώην επίτροπο Χοακίν Αλμούνια και στη Διεύθυνση Ανταγωνισμού. Οι μεσολαβητές δεν αναζήτησαν κανέναν συμβιβασμό, αλλά πήραν το μέρος της Ελλάδας, σύμφωνα με όσα κατέθεσαν αργότερα στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής στελέχη της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου. Και τόνισαν ότι η πρόταση των μεσολαβητών υποτίμησε συστηματικά την αξία των υποκαταστημάτων στην Ελλάδα.

Οταν τα πληροφορήθηκαν αυτά οι επικεφαλής των τριών κυπριακών τραπεζών απέρριψαν κατευθείαν την πρόταση. «Στην Ελλάδα βρισκόταν η καρδιά των δραστηριοτήτων μας» διηγείται ο Ανδρέας Αρτέμης, που τότε ήταν πρόεδρος του Δ.Σ. της Τράπεζας Κύπρου, και αναρωτιέται: «Γιατί να τα δώσουμε για ένα κλάσμα της αξίας τους;» Ακόμη και ο Σαρρής στην αρχή δεν ήθελε να βάλει την υπογραφή του.

Ομως, όταν τη νύχτα της 15ης προς τη 16η Μαρτίου 2013 ελήφθησαν αποφάσεις στις Βρυξέλλες, η Κύπρος υποχρεώθηκε να αποδεχτεί όχι μόνο το bail in σε βάρος των καταθετών, αλλά και την πώληση των ελληνικών υποκαταστημάτων κοψοχρονιά.
Στη διάρκεια της συνόδου ο Ασμουσεν απείλησε, επίσης, ότι θα σταματήσει η χορήγηση ρευστότητας από την ΕΚΤ και η Κύπρος θα εκδιωχθεί από την ευρωζώνη. Και τι σημαίνει να κλείσει η στρόφιγγα της ρευστότητας το γνωρίζουμε πολύ καλά στην Ελλάδα.

Χρειάστηκαν ακόμα μία εβδομάδα και ακόμα μία Σύνοδος του Eurogroup για να τσακιστεί η αντίσταση των Κυπρίων. Και τότε οι κυπριακές τράπεζες υποχρεώθηκαν πράγματι να δώσουν τα ελληνικά υποκαταστήματά τους αντί μόλις 524.000.000 ευρώ. Αγοραστής ήταν η Τράπεζα Πειραιώς. Σε μια στιγμή η Τράπεζα Κύπρου έχασε πάνω από 2 δισ. ευρώ, το σύνολο των ιδίων κεφαλαίων της, ενώ η Λαϊκή Τράπεζα έχασε κι αυτή περίπου 1 δισ. ευρώ.

Τα κέρδη μετά την εξαγορά και ο ρόλος Ελληνα νομικού

Μεγάλη κερδισμένη, η Τράπεζα Πειραιώς, όπως αποκαλύπτεται με τον πλέον επίσημο τρόπο από ανακοίνωση των οικονομικών στοιχείων της.
Σε ανακοίνωση που είχε εκδώσει το επόμενο της απόκτησης των υποκαταστημάτων των κυπριακών τραπεζών τρίμηνο ανέφερε μεταξύ άλλων:
■ Τα προ φόρων αποτελέσματα του 1ου 3μήνου 2013 διαμορφώθηκαν σε 336.000.000 ευρώ.
■ Για τον καθορισμό της εύλογης αξίας των στοιχείων ενεργητικού και παθητικού των εγχώριων δραστηριοτήτων των κυπριακών τραπεζών που απέκτησε η Τράπεζα στα τέλη Μαρτίου 2013, καθώς και των ενδεχόμενων υποχρεώσεων των εξαγοραζόμενων στοιχείων, χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος επιμερισμού του κόστους αγοράς (Purchase Price Allocation), εφαρμόζοντας τις προβλεπόμενες διατάξεις του ΔΠΧΑ3 «Συνενώσεις Επιχειρήσεων». Η αρνητική υπεραξία (negative goodwill) ανήλθε σε € 3.414.000 ευρώ.
■ Συμπεριλαμβανομένης της αρνητικής υπεραξίας, τα προ φόρων κέρδη διαμορφώθηκαν σε 3.077.000 ευρώ, ενώ τα καθαρά αποτελέσματα από συνεχιζόμενες δραστηριότητες τα αναλογούντα στους μετόχους για το 1ο 3μηνο 2013, τα οποία ενσωματώνουν θετικό αναβαλλόμενο φόρο 540.000.000 ευρώ (κυρίως από την αύξηση του φορολογικού συντελεστή από το 20% στο 26%), διαμορφώθηκαν σε 3.617.000 ευρώ.

Και ένα τελευταίο παρασκήνιο, το οποίο μπορεί να έχει τεράστια σημασία, μπορεί και όχι. Η Ιστορία και ενδεχομένως οι δικαστές (Κύπριοι έχουν προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο) θα το κρίνουν. Στη σύνταξη του υπομνήματος της ΕΚΤ για τις κυπριακές τράπεζες, που διαβαθμίστηκε ως «confidential» (εμπιστευτικό) και «restricted» (περιορισμένης κυκλοφορίας) και κοινοποιήθηκε σε στενό κύκλο, συμμετείχε και ένας Ελληνας νομικός, ο οποίος είχε στενές σχέσεις με ένα δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπούσε την Τράπεζα Πειραιώς.

Πηγή : Δημοκρατία

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Μπλα μπλα μπλα και μπλα μπλα μπλα…
    «Στη διάρκεια της συνόδου ο Ασμουσεν απείλησε, επίσης, ότι θα σταματήσει η χορήγηση ρευστότητας από την ΕΚΤ και η Κύπρος θα εκδιωχθεί από την ευρωζώνη. Και τι σημαίνει να κλείσει η στρόφιγγα της ρευστότητας το γνωρίζουμε πολύ καλά στην Ελλάδα.»
    Και
    «…ο Μιχάλης Σαρρής όταν στις 3 Μαρτίου 2013, πήγε στις Βρυξέλλες για να διαπραγματευτεί το επείγον δάνειο, συνειδητοποίησε ότι δεν είχε απομείνει τίποτα προς διαπραγμάτευση. «Ολα είχαν αποφασιστεί από καιρό»»
    Αυτά να τα λέτε εσείς οι δημοσιοκάφροι και ο …ειδήμων Σαρρής σε εμάς τα βόδια που σας διαβάζουμε και σας πιστεύουμε.
    Στους άλλους δεν έχετε κάτι να πείτε. Το μόνο που θα έπρεπε να κάνει η Κύπρος, όσο μικρή και να είναι, ήταν να φύγει από το Ευρώ και την ευρωζώνη και κακώς που μπήκε. Βέβαια το γράφω εγώ ο Έλληνας που και εμείς δεν έχουμε κανέναν απολύτως λόγο να είμαστε στην ΕΕ που δημιουργήθηκε μόνο για αυτούς που κατασκευάζουν…

    Αυτό που πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε είναι ότι την οποιαδήποτε χρηματοδότηση («ανακεφαλαιοποιήσεις» και «κρατικές εγγυήσεις») των τραπεζών την αναλαμβάνει η χώρα από μόνη της, μόνο εφόσον έχει εθνικό νόμισμα που το εκδίδει η ίδια. Και μόνο τότε. Και μόνο επειδή εκδίδει μόνη της το χρήμα. Και ακριβώς επειδή η χώρα εκδίδει μόνη της το χρήμα.
    Αυτό γίνεται ανέκαθεν, από τη δημιουργία του χρήματος και του τραπεζικού συστήματος.
    Στην Ελλάδα, επειδή ακριβώς έχουμε Ευρώ, τη χρηματοδότηση των τραπεζών θα έπρεπε να την αναλάβει η ΕΚΤ που εκδίδει το Ευρώ, αφού αυτή εκδίδει το χρήμα.
    Θα έπρεπε… Όπως θα έπρεπε και στην Κύπρο…
    Δεν μπορεί η ΕΚΤ να συμμετέχει μόνο στα κέρδη και τη χασούρα να την αναλαμβάνει μόνο του το κάθε κράτος.
    Και προσέξτε, μπορεί αυτό που γράφω να ακούγεται από κάποιον ειδήμονα πολύ …ερασιτεχνικό. Γράφω ότι η ΕΚΤ θα έπρεπε να αναλάβει τη χρηματοδότηση όλων των τραπεζών… Θα το εξηγήσω και αυτό λοιπόν.
    Καταρχάς είμαι σίγουρος ότι οι ελληνικές τράπεζες δε χρειάζονταν περισσότερο χρήμα ακόμα και από το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας, σε δυόμιση χρόνια για …χρηματοδότηση. Άρα όλο αυτό με το «χρέος» μας είναι κόλπο των διεθνών τοκογλύφων, με «συνεργάτες» το διεφθαρμένο πολιτικό μας σύστημα, για να μας αρπάξουν ολόκληρη τη δημόσια περιουσία μας. Στη συνέχεια θα αναφέρω πως όταν παλαιότερα επί δραχμής χρειάζονταν χρηματοδότηση η …Τράπεζα Κρήτης, έκανε τον έλεγχο η Τράπεζα της Ελλάδος και στη συνέχεια η Ελλάδα χρηματοδοτούσε. Ολόκληρη η Ελλάδα και όχι η …Κρήτη. Που σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα έπρεπε να ελέγξει εάν πραγματικά κάποια τράπεζα χρειάζονταν τόσο χρήμα και μετά ολόκληρη η ΕΕ να χρηματοδοτούσε. Και αναφέρομαι σε όλες τις τράπεζες της ΕΕ που διαχειρίζονται Ευρώ. Η ΕΕ θα έπρεπε να χρηματοδοτήσει όλες τις τράπεζες της Ευρώπης και άρα όλες οι χώρες να συμμετείχαν ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα της κάθε χώρας.
    Είναι όμως φανερό ότι αυτές οι «ανακεφαλαιοποιήσεις» των τραπεζών είναι εκβιασμός. Είναι οικονομικός στραγγαλισμός όποιων χωρών επιθυμεί το «σύστημα». Δεν είναι άλλωστε τυχαίο οι ελληνικές τράπεζες σε περίοδο κρίσης να «χρειάστηκαν» 200 δισεκατομμύρια Ευρώ σε δυόμιση χρόνια.
    Το 2010 με Παπανδρέου έως το 2012 με Παπαδήμο και με Σαμαρά.
    Πάνω από 200 ολόκληρα δις δώσαμε στις ιδιωτικές μας τράπεζες που διαχειρίζονται Ευρώ και αυτό το ποσό προσμετρήθηκε στο δημόσιο χρέος της χώρας!
    Και πριν και μετά από αυτά τα δις που πήραν για «χρηματοδότηση» οι τράπεζές μας, χρειάστηκαν μόνο κάτι εκατομμύρια…

    • Και θα γράψω κάτι ακόμα, αφού θέλουμε σώνει και καλά να είμαστε στο Ευρώ…
      Πρέπει επιτέλους να μας κυβερνήσουν Έλληνες και όχι ελληνόφωνες και το εννοώ. Πρέπει να κατηγορηθούν και να κλειστούν φυλακή όλοι οι νυν και οι πρώην κυβερνώντες μας για εσχάτη προδοσία (η οποία δεν παραγράφεται ούτε με το νόμο περί …μη ευθύνης υπουργών) και να γίνει ένας επίσημος λογιστικός έλεγχος του δημοσίου χρέους. Τότε κανένας Ευρωπαίος, κανένας δανειστής, κανένας τοκογλύφος, κανένας «εταίρος» μας, δεν θα μπορεί να μας πει τίποτε επειδή δε θα δεχτούμε αυτό το χρέος και δε θα πληρώνουμε μέχρι να λήξει ο λογιστικός έλεγχος. Αυτά περί δημοσίου χρέους, αφού το 70% του προέκυψε από τη «χρηματοδότηση» των τραπεζών μας. Των ιδιωτικών μας τραπεζών που διαχειρίζονται Ευρώ…
      Αλλά εμείς θέλουμε Ευρώ και ΕΕ… Τι …ένωση είναι αυτή, αφού όμως δεν είναι πρωτίστως ένωση τραπεζών; Μόνο …νόμισμα έχουμε κοινό; Είναι λογικό ότι μια τέτοια …ένωση είναι προς όφελος αυτών των χωρών που παράγουν. Εμείς που δεν παράγουμε τι φοβόμαστε; Μη τυχόν και χρειάζεται να αλλάζουμε το νόμισμά μας στα αεροδρόμια του εξωτερικού στα ταξίδια μας, που πλέον δεν κάνουμε;
      Αν παραμείνουμε στο Ευρώ, υπάρχει και μία απλή λύση, αφού υποτίθεται ότι θέλουμε μια …ενιαία Ευρώπη:
      Ότι εισάγει μια χώρα της ευρωζώνης από εταιρία άλλης χώρας της ευρωζώνης, η εταιρία αυτή θα πληρώνει το ποσοστό του φόρου της όχι στην εφορία της χώρας στην οποία βρίσκεται, αλλά στην εφορία της χώρας που πωλούνται τα προϊόντα αυτά.
      Επίσης, όπως έγραψα, θέλουμε ενιαία Ευρώπη, με ενιαία οικονομικά. Και όχι με δικές του τράπεζες το κάθε κράτος, τις οποίες μόνο του θα τις …χρηματοδοτεί ενώ η ΕΚΤ θα συμμετέχει μόνο στα κέρδη…
      Αυτά μπορεί να τα θέλει ο …Σόιμπλε, αλλά ούτε σωστά είναι, ούτε δίκαια, ούτε τίμια.
      Και τέλος, ότι κατασκευάζεται εκτός ευρωζώνης, θα πρέπει να εισέρχεται στην ευρωζώνη με δασμούς (πχ. τα «γερμανικά» φάρμακα της Bayer, κατασκευάζονται στο Μπαγκλαντές).
      Όλα είναι πολύ εύκολο να γίνουν και προπάντων δίκαια, αλλά ποιος θα τα πει, ποιος θα τα επιβάλλει…

      Εκτός αυτού, αυτό το «χρέος» μας (το σύνολό του) διαγράφεται εύκολα και μόνιμα από τα διεθνή δικαστήρια (βλέπετε Ισλανδία, αλλά και …Μεταξά).-

      • Θα γράψω και κάτι ακόμα για την Ελλάδα μας:
        Το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν, όταν παραιτήθηκε ο Καραμανλής τέλος του 2009, στα 220 δισεκατομμύρια Ευρώ.
        Μετά το εγκληματικό PSI που κάναμε το 2012 με πρωθυπουργό τον Παπαδήμο, χάσαμε πάνω από 100 δις (χώρια από αυτά που έχασαν οι ιδιώτες). Δηλαδή το επίσημο Ελληνικό κράτος, όλα του τα δημόσια ταμεία έδωσαν για αυτό το “χρέος” 100 δισεκατομμύρια. Και άρα αντί το δημόσιο χρέος της χώρας στα τέλη του 2012 να πάει στα 120 δισεκατομμύρια Ευρώ, πήγε στα …320 δις.
        Δείτε και το διάγραμμα, εκεί φαίνεται πολύ καθαρά αυτό που λέω.
        http://www.indexmundi.com/greece/public_debt.html
        Στο διάγραμμα φαίνεται και μια αύξηση του χρέους το 2009. Είναι επειδή και με τον Καραμανλή δώσαμε 23 δις ως «κρατικές εγγυήσεις» στις τράπεζες αλλά μετά αυτός …παραιτήθηκε και οι τράπεζες το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων το επέστρεψαν, δεν το «χρειάστηκαν». Επειδή το 2008 δεν είχαμε δώσει ακόμα στις τράπεζες το χρέος μας ήταν κάτω από 200 δις και το 2009 πήγε στα 220 δις, λόγω των δις που δανείστηκε ο Καραμανλής. Και παρόλο που οι τράπεζες μετά αυτά τα 23 δις τα επέστρεψαν, χρειάστηκαν στη συνέχεια περισσότερα από διακόσια δισεκατομμύρια Ευρώ.

        Το 70% του χρέους προέκυψε λοιπόν από τη «χρηματοδότηση» των τραπεζών μας. Δώσαμε στις ιδιωτικές μας τράπεζες που διαχειρίζονται Ευρώ για «ανακεφαλαιοποιήσεις» και ως «κρατικές εγγυήσεις» περισσότερα από διακόσια δισεκατομμύρια Ευρώ σε δυόμιση χρόνια. Ξεκινήσαμε το 2010 με τον Παπανδρέου και ολοκληρώσαμε το 2012 με τον Παπαδήμο και με τον Σαμαρά.

        Μόλις μας κυβερνήσουν άλλοι, θα κατηγορηθούν όλοι οι νυν και οι πρώην κυβερνώντες μας για εσχάτη προδοσία (η οποία δεν παραγράφεται, ούτε με το νόμο περί …μη ευθύνης υπουργών) και θα γίνει ένας επίσημος λογιστικός έλεγχος του δημοσίου χρέους.
        Τότε κανένας Ευρωπαίος, κανένας δανειστής, κανένας τοκογλύφος, κανένας «εταίρος» μας, δεν θα μπορεί να μας πει τίποτε επειδή δε θα δεχτούμε αυτό το χρέος και δε θα πληρώνουμε μέχρι να λήξει ο λογιστικός έλεγχος.

        Αλλά όλοι οι διεφθαρμένοι, προδότες πολιτικοί μας σκλάβωσαν έναν λαό με πρόσχημα το χρέος. Για να υφαρπάξουν οι «εταίροι» μας ότι πολύτιμο έχει η Ελλάδα, από την δημόσια περιουσία της (η οποία ξεπουλιέται χωρίς λόγο και αιτία) μέχρι τον ορυκτό της πλούτο. Τον ορυκτό πλούτο (πετρέλαια και φυσικό αέριο) που μέχρι πρότινος …ούτε που γνωρίζαμε ότι υπήρχε. Και την Ελληνική ΑΟΖ δεν έχουμε ακόμα και σήμερα ανακηρύξει, αφού δήθεν φοβόμαστε τους Τούρκους. Και όμως η Κύπρος επί Τάσου Παπαδόπουλου ανακήρυξε τη δική της ΑΟΖ και μας παρακαλούσε να ανακηρύξουμε ταυτόχρονα και εμείς τη δική μας. Και σημειώστε ότι η Ελλάδα έχει ορυκτό πλούτο αξίας πολλών τρισεκατομμυρίων Ευρώ, το οποίο το γνωρίζουν οι πάντες (αυτοί που πρέπει) εδώ και δεκαετίες.
        Με πρόσχημα λοιπόν ένα χρέος που είναι δήθεν χρέος, γίνονται όλα αυτά. Και εμείς ακόμα κοιμόμαστε και περιμένουμε να μας σώσει ο …Κούλης…

  2. Θα γράψω και κάτι ακόμα για την Ελλάδα μας:
    Το δημόσιο χρέος της χώρας ήταν, όταν παραιτήθηκε ο Καραμανλής τέλος του 2009, στα 220 δισεκατομμύρια Ευρώ.
    Μετά το εγκληματικό PSI που κάναμε το 2012 με πρωθυπουργό τον Παπαδήμο, χάσαμε πάνω από 100 δις (χώρια από αυτά που έχασαν οι ιδιώτες). Δηλαδή το επίσημο Ελληνικό κράτος, όλα του τα δημόσια ταμεία έδωσαν για αυτό το “χρέος” 100 δισεκατομμύρια. Και άρα αντί το δημόσιο χρέος της χώρας στα τέλη του 2012 να πάει στα 120 δισεκατομμύρια Ευρώ, πήγε στα …320 δις.
    Δείτε και το διάγραμμα, εκεί φαίνεται πολύ καθαρά αυτό που λέω.
    http://www.indexmundi.com/greece/public_debt.html
    Στο διάγραμμα φαίνεται και μια αύξηση του χρέους το 2009. Είναι επειδή και με τον Καραμανλή δώσαμε 23 δις ως «κρατικές εγγυήσεις» στις τράπεζες αλλά μετά αυτός …παραιτήθηκε και οι τράπεζες το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων το επέστρεψαν, δεν το «χρειάστηκαν». Επειδή το 2008 δεν είχαμε δώσει ακόμα στις τράπεζες το χρέος μας ήταν κάτω από 200 δις και το 2009 πήγε στα 220 δις, λόγω των δις που δανείστηκε ο Καραμανλής. Και παρόλο που οι τράπεζες μετά αυτά τα 23 δις τα επέστρεψαν, χρειάστηκαν στη συνέχεια περισσότερα από διακόσια δισεκατομμύρια Ευρώ.

    Το 70% του χρέους προέκυψε λοιπόν από τη «χρηματοδότηση» των τραπεζών μας. Δώσαμε στις ιδιωτικές μας τράπεζες που διαχειρίζονται Ευρώ για «ανακεφαλαιοποιήσεις» και ως «κρατικές εγγυήσεις» περισσότερα από διακόσια δισεκατομμύρια Ευρώ σε δυόμιση χρόνια. Ξεκινήσαμε το 2010 με τον Παπανδρέου και ολοκληρώσαμε το 2012 με τον Παπαδήμο και με τον Σαμαρά.

    Μόλις μας κυβερνήσουν άλλοι, θα κατηγορηθούν όλοι οι νυν και οι πρώην κυβερνώντες μας για εσχάτη προδοσία (η οποία δεν παραγράφεται, ούτε με το νόμο περί …μη ευθύνης υπουργών) και θα γίνει ένας επίσημος λογιστικός έλεγχος του δημοσίου χρέους.
    Τότε κανένας Ευρωπαίος, κανένας δανειστής, κανένας τοκογλύφος, κανένας «εταίρος» μας, δεν θα μπορεί να μας πει τίποτε επειδή δε θα δεχτούμε αυτό το χρέος και δε θα πληρώνουμε μέχρι να λήξει ο λογιστικός έλεγχος.

    Αλλά όλοι οι διεφθαρμένοι, προδότες πολιτικοί μας σκλάβωσαν έναν λαό με πρόσχημα το χρέος. Για να υφαρπάξουν οι «εταίροι» μας ότι πολύτιμο έχει η Ελλάδα, από την δημόσια περιουσία της (η οποία ξεπουλιέται χωρίς λόγο και αιτία) μέχρι τον ορυκτό της πλούτο. Τον ορυκτό πλούτο (πετρέλαια και φυσικό αέριο) που μέχρι πρότινος …ούτε που γνωρίζαμε ότι υπήρχε. Και την Ελληνική ΑΟΖ δεν έχουμε ακόμα και σήμερα ανακηρύξει, αφού δήθεν φοβόμαστε τους Τούρκους. Και όμως η Κύπρος επί Τάσου Παπαδόπουλου ανακήρυξε τη δική της ΑΟΖ και μας παρακαλούσε να ανακηρύξουμε ταυτόχρονα και εμείς τη δική μας. Και σημειώστε ότι η Ελλάδα έχει ορυκτό πλούτο αξίας πολλών τρισεκατομμυρίων Ευρώ, το οποίο το γνωρίζουν οι πάντες (αυτοί που πρέπει) εδώ και δεκαετίες.
    Με πρόσχημα λοιπόν ένα χρέος που είναι δήθεν χρέος, γίνονται όλα αυτά. Και εμείς ακόμα κοιμόμαστε και περιμένουμε να μας σώσει ο …Κούλης…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ