Ένα από τα σημαντικότερα και ομολογουμένως ισχυρά επιχειρήματα που επισείονται ενάντια στην προοπτική επιστροφής στο εθνικό μας νόμισμα είναι ότι, με δεδομένη την υποτίμηση της δραχμής σε επίπεδα της τάξης του 25% περίπου,υπάρχει φόβος να μειωθεί η αγοραστική μας δύναμη λόγω του πληθωρισμού. Η απότομη αύξηση των τιμών των εισαγομένων υποστηρίζεται πως θα έχει τεράστια επίπτωση στις τιμές των προϊόντων, με αποτέλεσμα την εκτόξευσή τους στα ύψη. Επιπλέον, σύμφωνα με τη φοβική αυτή προσέγγιση, ύστερα από την αρχική υποτίμηση της δραχμής έναντι του ευρώ, θα πρέπει να αναμένονται συνεχείς περαιτέρω υποτιμήσεις, έτσι που το εθνικό μας νόμισμα θα χάνει συνεχώς την αξία του. Αυτό θα έχει ως συνέπεια η ελληνική οικονομία να περιπέσει σε ένα διαρκές σπιράλ εφιαλτικού  υπερπληθωρισμού, με αλλεπάλληλες ανατιμήσεις των τιμών των προϊόντων και μεγάλη υποτίμηση της αγοραστικής αξίας των μισθών, των συντάξεων και των εισοδημάτων γενικότερα. 

Η απάντηση

Απέναντι στους φόβους αυτούς θα πρέπει κατ’ αρχήν να υπομνησθεί ότι, αμέσως μετά την ένταξή μας στο ευρώ και τις μετέπειτα εξελίξεις, η αγοραστική μας δύναμη συρρικνώθηκε κατακόρυφα λόγω της απότομης εκτίναξης των τιμών και της βουτιάς των εισοδημάτων. Oι τιμές καταναλωτή εκτινάχθηκαν στα ύψη αμέσως με την ένταξή μας στην ευρωζώνη τον Ιανουάριο του 2002. Πολλοί συμπολίτες μας σήμερα τρέφονται σε συσίτια ή ψάχνουν τρόφιμα στα σκουπίδια, η φτώχεια απλώνεται βαριά στη χώρα σε  επίπεδα που ποτέ δεν είχαμε ζήσει στο παρελθόν με τη δραχμή. Η Ελλάδα αναγορεύεται σε πρωταθλήτρια της ανεργίας στην Ευρώπη. Από 7,8% το 2008, η ανεργία εκτοξεύθηκε στ 23-26 %, ενώ στους νέους ξεπερνά το 50%. Τα τελευταία έξι χρόνια περισσότεροι από 500.000 συμπολίτες μας, οι περισσότεροι νέοι, μετανάστευσαν στο εξωτερικό σε αναζήτηση μιας καλύτερης μοίρας.

Σήμερα η οικονομία πάσχει από αρνητικό πληθωρισμό που περιορίζει την κυκλοφορία του χρήματος, οδηγεί σε περαιτέρω ύφεση, στεγνώνει τις επιχειρήσεις από ρευστότητα, βάζει φρένο στην ανάπτυξη και αυξάνει τα βάρη των δημόσιων και ιδιωτικών χρεών. Με δεδομένο ότι, μόλις το 50-60% του συνολικού παραγωγικού δυναμικού της οικονομίας χρησιμοποιείται, ένας ελεγχόμενος πληθωρισμός όχι μόνο δεν αποτελεί φόβητρο αλλά είναι και αναγκαίος. Η θέρμανση της οικονομίας για να βγεί η οικονομία από το πολικό ψύχος και να τονωθεί η αναπτυξιακή διαδικασία είναι το ζητούμενο σήμερα.

Βέβαια, για να αποφευχθεί η οικονομική υπερθέρμανση και μην ξεπεράσει ο πληθωρισμός ορισμένα επιτρεπτά όρια, υπάρχει η δυνατότητα ελέγχου του μεγέθους της κυκλοφορίας του χρήματος που δεν πρέπει να υπερβαίνει ένα όριο του γνωστού στα οικονομικά δείκτη Μ2. Ο δείκτης αυτός με τις σημερινές συνθήκες αποπληθωρισμού, ανενεργού οικονομικού δυναμικού και εκτεταμένης ανεργίας, μπορεί να αντιστοιχεί περίπου σε 20% του ΑΕΠ,  δηλ. σε 37 δις ευρώ ετησίως.

Φυσικά μια σοβαρή και υπεύθυνη κυβέρνηση θα πρέπει να αποφύγει την υποταγή σε πιέσεις συνδικάτων και ομάδων πίεσης, καταφεύγοντας  σε άμεσες παροχές μισθών, συντάξεων, επιδομάτων κλπ., των οποίων η αύξηση θα πρέπει να ακολουθεί και όχι να προηγείται των αυξήσεων του ΑΕΠ και της παραγωγικότητας. Η κυβέρνηση μπορεί και πρέπει να ελέγχει κερδοσκοπικές καταστάσεις, να αντισταθεί σε πιέσεις συντεχνιών, επιχειρηματιών και ομάδων πίεσης, να δώσει την εικόνα σοβαρού διαχειριστή και όχι εύπλαστου πολιτικάντη. Έτσι θα αποφύγει και τη δημιουργία κλίματος πληθωριστικής ψυχολογίας που αποτελεί έναν ιδιαίτερα σημαντικό κίνδυνο.

Με τις παραπάνω προϋποθέσεις και με δεδομένο ότι, οι εισαγωγές αποτελούν το 25% περίπου του συνολικού παραγόμενου ΑΕΠ της χώρας, έχουμε εκτιμήσει και με μαθηματικούς υπολογισμούς πως ο πληθωρισμός στην αρχική φάση της μετάβασης ενός χρόνου περίπου, θα κινηθεί σε επίπεδα κάτω του 10% και αργότερα κάτω του 5-6%. Παράλληλα, η οικονομία και τα εισοδήματα γενικότερα, εκτιμάται ότι θα αυξάνουν με ρυθμούς 4-6% ετησίως, ενώ η ανεργία θα πέσει σταδιακά κάτω του 10% με τη δημιουργία άνω του 1,3 εκ. θέσεων εργασίας.

Όλα τα παραπάνω υποστηρίζονται από σοβαρές μελέτες και θέσεις  δικές μας, όπως και  πολλών, αν όχι των περισσότερων διαπρεπών διεθνών οικονομολόγων,οι οποίοι δυστυχώς ελάχιστα εισακούνται εδώ όπου η ενημέρωση σκιάζεται από τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ που λένε ψέματα,εκπέμπουν φόβο και πουλάνε ελπίδα στους παραζαλισμένους Έλληνες πολίτες.Οι οποίοι όμως έχουν και αυτοί χρέος να ξεφύγουν από τη μέγγενη της παραπληροφόρησης  των κατοχικών  ΜΜΕ, να αναζητήσουν και να ενημερωθούν από κείμενα και εκλαϊκευμένες τεκμηριωμένες αναλύσεις όπως αυτές που παρουσιάζονται στην ιστοσελίδα μας. Τότε μπορούν να δώσουν καλύτερα τον αγώνα της αλήθειας για τη σωτηρία της πατρίδας μας.

 

 

 

3 COMMENTS

    • Πείτε μας κύριε Κώστα μας σε ποιο καφενείο συχνάζετε εσείς; Στον Sky μήπως, στο Μεγα,στον Antenna, στο Star, που τέλος πάντων έχετε θυτεύσει και γνωρίζετα υψηλά ή “ψιλά” οικονομικά, αφού προφανώς αυτά που λέμε εμέις και Νομπελέστες όπως ο Πωλ Κρούγκμαν και πολλοί – πολλοί άλλοι σαν τον καφενόβιο τον Πωλ, τα θεωρείτε οικονομικά καφενείου.Στα οικονομικά του υψηλού επιπέδους σας, πείτε μας ποιον συμβουλέυεστε;Τον Μπάμπη Παπαδημητρίου,τον Άρη Πορτοσάλτε, τον Ιωάννη Στουρνάρα, ποιον οικονομολόγο-φωστήρα τέλος πάντων; Περιμένουμε απάντηση γιατί αγωνιούμε να μάθουμε.

  1. Το φόβητρο του πληθωρισμού ήταν το μεγάλο επιχείρημα των μενουμευρωπέων ευθύς εξ αρχής.
    Ελέγετο μάλιστα πως θα υπάρξει απώλεια αγοραστικής δύναμης της τάξεως του 50%.
    Την τελευταία δεκαετία λοιπόν έχουμε απώλεια εισοδημάτων δημ τομέα σε μισθούς-συντάξεις άνω του 30%… και έπεται συνέχεια.
    Στον δε ιδιωτικό τομέα (που κόπτονται ιδιαίτερα κάποιοι) 50%.
    Εφ’ όσον συνυπολογισθεί δε η ανεργία (με την μετανάστευση) πολύ περισσότερο.
    Εάν μάλιστα βαρύνουν οι εκτοξευμένοι φόροι και το αδικαιολόγητο κόστος ζωής (εν σχέσει με άλλες χώρες του ιδίου προφίλ) υπέρμετρα περισσότερο!
    Επί πλέον κατέρρευσε μεθοδευμένα κάθε κεφαλαιακή αξία και τα πάντα πωλούνται όσο όσο.
    Και καλά, το ιδιωτικό το αντιλαμβανόμαστε επειδή πονάει, το δημόσιο που καταβαραθρώνεται σε ποιόν ανήκει και δεν του δίνουμε σημασία;
    Οι Τράπεζες -κάτοχοι του μεγάλου όγκου ιδιωτικών επενδύσεων- ξεπουλήθηκαν για ελάχιστα δισ, όταν η
    καφαλαιοποίησή των (όχι ο συνολικός ισολογισμός που από 180 το 2000 έφθασε 540 δισ το 2009) υπελογίζετο, με διεθνή στάνταρτς υποθηκών-προσημειώσεων κλπ, κατά την ευρωπερίοδο των χορηγήσων για δάνεια εσωτερικού και εξωτερικού σε ποσό άνω των 200 δισ!
    Το ζήτημα (πολιτικά, και κατά πως γράφεται δηλ η ιστορία) δεν είναι ποιος έχει δικαιο και ποιος άδικο.
    Το ζήτημα είναι πότε (και εάν) θα… επιτραπεί σε κάποιο πολιτικό “γκεσέμι” να πει τα πράγματα με το όνομά τους.
    Βλέπετε ο λαός “σκέπτεται” και δρά δι’ αντιπροσώπων.

LEAVE A REPLY

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.