Θεόδωρος Κατσανέβας

Με άρθρα, βιβλία και δημόσιες παρεμβάσεις μας, έχουμε επανειλημμένα στο παρελθόν επισημάνει κάτι που τώρα πλέον έχει επιβεβαιωθεί από τις  αποκαλύψει των Wikileaks, αλλά και άλλες δηλώσεις και δημοσιεύσεις. Το γεγονός ότι, η Ουάσιγκτον για δικούς της λόγους, επέμενε και πέτυχε την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη το καλοκαίρι του 2015, σε αντίθεση με το Βερολίνο, που επίσης για δικούς  του  λόγους, ήθελε το προσωρινό ή και μόνιμο Grexit. Οι ΗΠΑ και κατά δεύτερο λόγο η Γαλλία, θέλουν μια αρκετά ισχυρή Γερμανία ως ανάχωμα απέναντι στη Ρωσία, αλλά όχι πανίσχυρη, σε βαθμό που θα αμφισβητήσει τη διεθνή πρωτοκαθεδρία της Ουάσιγκτον.

Γιατί πρότεινε το Grexit ο Σόϊμπλε

Ο κύριος στόχος του Βερολίνου των Μέρκελ-Σόϊμπλε ήταν και είναι η δημιουργία μιας πανίσχυρης γερμανικής ευρωζώνης με αυστηρούς κανόνες και ισχυρό νόμισμα, με στόχο την κυριαρχία και επεκτατική δυναμική του Βερολίνου.Στα σχέδιά τους αυτά, δεν χωράει η Ελλάδα γιατί αποτελεί τον ποιο αδύναμο κρίκο της αλυσίδας. Αν ανατραπούν οι αυστηροί κανόνες της γερμανικής ευρωζώνης για την Ελλάδα και κουρευτεί μέρος των χρεών της που είναι απολύτως αναγκαίο, τότε ανατρέπονται οι υφιστάμενοι κανόνες της ευρωζώνης και θα πρέπει να γίνει το ίδιο για την Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία και την ίδια τη Γαλλία. Και τα σχέδιά της για τη γερμανική υπερκυριαρχία θα ανατραπούν.

Ο Βόλφαγκ Σόϊμπλε πρότεινε το Grexit για αυτούς τους λόγους που συντάσσονται με τη γερμανοποίηση της βορειοκεντρικής Ευρώπης, κάτι που σε τελευταία ανάλυση δεν είμαστε εμείς που μπορούμε να ανατρέψουμε. Το τραγικό είναι  ότι, ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε τη χειρότερη επιλογή για τη χώρα μας, υπακούοντας στις βουλές και τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον του καθεστώτος Ομπάμα, η  οποία του προσέφερε αόριστες υποσχέσεις υποστήριξης.Γι΄αυτό και το Αμερικανοκρατούμενο ΔΝΤ, πίεσε και πιέζει τη Γερμανία για μερική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, κάτι δηλ. σαν τη χορήγηση ασπιρίνης στον άρρωστο. Φτάσαμε στο σημείο όπου το ΔΝΤ,το Πρυτανείο του νεοφιλελευθερισμού, να εγκαλεί το Βερολίνο από τα αριστερά !

Η έξοδος από την ευρωζώνη, προσωρινή ή μόνιμη, με στήριξη για το νέο εθνικό νόμισμα από τους δανειστές όπως προτάθηκε από το Βερολίνο, μπορεί να μην ήταν η άριστη λύση, αλλά ήταν αναμφίβολα μια πολύ καλύτερη εναλλακτική διέξοδος απ’ αυτήν που υποχρεώθηκε να επιλέξει ο Αλέξης Τσίπρας, πιεζόμενος σκληρά από την Ουάσιγκτον.Το τρισχειρότερο δηλ. τρίτο και τέταρτο και νιοστό μνημόνιο του «πάση θυσία στο ευρώ» που προδικάζει μια πορεία απόλυτης φτωχοποίησης και υποτέλειας της χώρας. Αποδεικνύεται δηλ. το παράδοξο γεγονός ότι, η Ουάσιγκτον και όχι το Βερολίνο μας οδήγησε στο αδιέξοδο.“Αλλά αφού θέλετε το ευρώ, τότε θα υποστείτε σε ακραίο βαθμό της συνέπειές του προς γνώσιν και συμόρφωσιν όλων”, μας μηνύουν οι Γερμανοί που αφού απέτυχαν να κατακτήσουν την Ευρώπη με τα όπλα, τώρα το πετυχαίνουν με την οικονομία, τις τράπεζες και το ευρώ.

Το μέλλον

Η ιστορία έχει και επόμενη στροφή. Ο σημερινός ένοικος του Λευκού Οίκου  σε αντίθεση με τον προηγούμενο, ακολουθεί μια έντονα συγκρουσιακή πολιτική απέναντι στην παγκοσμιοποίηση και στην Ευρώπη της Γερμανίας και εχθρεύεται σε ακραίο βαθμό το Βερολίνο που έχει αναλάβει τα ηνία της παγκόσμιας Νέας Τάξης μετά την ήττα της Χίλαρυ Κλίντον στις εκλογές στις ΗΠΑ. Η πολιτική του Ντόναλντ Τράμπ, με όσα και αν του προσάψει κανείς, είναι συμφέρουσα για την Ελλάδα η οποία υποφέρει κάτω από τη γερμανική μπότα της ευρωφυλακής. Ο ίδιος έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η “Ελλάδα πρέπει να φύγει από το ευρώ και τα χρέη να τα πληρώσει η Γερμανία,αλλιώς θα τα πληρώσει η Ρωσία”.Η τελευταία αυτή αναφορά, υποδηλώνει ότι, αν συνεχιστεί το ανελέητο μαστίγωμα της Ελλάδας από τους Γερμανούς, είναι πιθανό η χώρα να πέσει στην αγκαλιά της Ρωσίας.

Με δεδομένη την ασταθή σχέση της Τουρκίας με τη δύση, η χώρα μας έχει αποκτήσει ειδική βαρύτητα στη νοτιανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ που ενδιαφέρει ιδιαίτερα την Ουάσιγκτον. Επί  πλέον, εδώ έχουν εισχωρήσει ισχυρά Αμερικανικά συμφέροντα με πρόσβαση στον Τράμπ, με εμπλοκή τους σε ελληνικές τράπεζες και στην προοπτική εκμετάλλευσης των υδρογοναθράκων. Αυτό σημαίνει ότι, με την πολύ πιθανή επανεκλογή του στις επερχόμενες εκλογές στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2020, σε συνάρτηση με το Brexit και τον αλματωδώς ανερχόμενο ευρωσκεπτικισμό στην Ευρώπη, πολλά ή και όλα μπορεί να αλλάξουν. Και αυτό για να επιβεβαιωθεί ο Hegel που έλεγε πως, συχνά η ιστορία παίζει άσκημα παιχνίδια σε αυτούς που την προγραμματίζουν.

3 COMMENTS

  1. Ας τα πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή.

    Λέμε λχ πως το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 25%.
    Αυτό είναι παρόμοιο (μα και εικονικό) με το άλλο που καταγράφεται, πως δηλ το κατά κεφαλήν αεπ είναι σχεδόν 19 χιλ.
    Παίρνουν δηλ τα μέγιστα εισοδήματα και τα αθροίζουν με τα ελάχιστα… που είναι καταφανώς περισσότερα, βγάζοντας τους επιθυμητούς μέσους όρους. Αν είναι δυνατόν δηλ η μέση τετραμελής οικογένεια να διαθέτει σχεδόν 80 χιλ ετήσιο εισόδημα!
    Επομένως η κατακρήμνιση του αεπ για την μεγάλη μάζα των πολιτών είναι πολύ μεγαλύτερη, και αυτό καταγράφεται στα κόκκινα δάνεια που δεν εξυπηρετούνται, στις 120 δόσεις, στα λουκέτα, στην φυγή μισού εκτμ νέων στο εξωτερικό, στην ανεργία κλπ.
    Πού χάθηκε λοιπόν αυτό το εισόδημα;

    Από το Μααστριχτ και μετά πληρώσαμε τόκους περί τα 250 δισ, τα χρεωλύσια ήσαν άλλα 500… που διαρκώς ανακυκλίζονται ΚΑΙ με ρεπος όπου το επιτόκιο εδώ “ξεφεύγει”.
    Νά και γιατί το χρέος διαρκώς ανεβαίνει.
    Και μιλάμε για τόκους σε ένα σκληρό νομισματικό πλαίσιο (ecu-euro) όπου δεν δικαιολογούνται κάποιες διορθωτικές ίσως εκπληθωριστικές αναπληρώσεις επιτοκίων. Επομένως υπάρχει καθαρή “εταιρική” σπέκουλα.
    Ταυτόχρονα έχουμε μετά το psi -συν τις δανειακές- και ένα κατειλημμένο κράτος από το ευρωσύστημα, όπου αυτό (το ξένο δηλ κράτος) όταν χρωστάει δεν αποδίδει πολλές φορές τόκους, όμως οι απαιτήσεις του σε υπερημερίες και πρόστιμα μπορούν να φθάνουν και το 20%!

    Από την άλλη (για να δούμε δηλ και το γενικώτερο ευρωισοζύγιο), έως το 2014 είχαμε εισπράξεις από διάφορα πακέτα ντελορ, μοπ, κπσ, εσπα και καπ περί τα 115 δισ… που διετέθησαν όπως… διετέθησαν.
    Το σύνολον όμως των εισαγωγών μας απο την εοκ και εε την ίδια περίοδο ήταν 380 δισ, και οι αντίστοιχες εξαγωγές μας 125 δισ.
    Μάνι-μάνι γκαπ 255 δισ.
    Έξω λοιπόν τα “δωρεάν” 115 = 140 δισ αρνητικό υπόλοιπο χρήσης.
    Αυτά ήσαν τα νιτερέσα και τα δούναι και λαβείν με την εε.
    Ποιοί ωφελήθηκαν; Μα όσοι συν-μετείχαν στην εμποροπανήγυρη (η Μέρκελ εκθείαζε το 2007 την ελλ οικονομία -όργιο πώλησης αφορολόγητων πολύλιτρων αυτοκινήτων- και μετά μας έκοψε την καλημέρα).

    Τώρα, οι πολυπόθητες ξένες δραστηριότητες προβλέπεται να είναι επίσης εσωτερικής στόχευσης για απορρόφηση εισοδημάτων, και όχι εξωστρεφείς (στην Τουρκία που μας απειλεί πάει η vw).
    Άλλη μια δηλ παράνοια επιλογών που αφαιρεί ρευστότητα και προσθέτει προβλήματα στην εγχώρια παραγωγή.
    Αφού μάλιστα οι ξένων συμφερόντων δράσεις λειτουργούν επί πλέον με φορολογική “ετεροδικία”, εν σχέσει με τις εγχώριες παραγωγικές απόπειρες.

    Οι ξένες ακόμη επενδύσεις δεν αφορούν κυρίως νέα είσοδο τεχνολογίας και κεφαλαίων, αλλά συνηθέστατα με αγορά όσο-όσο εγχωρίων δεδομένων (πιθανότατα και με άρμεγμα ελλ. τραπεζών) που με την έλλειψη ρευστότητας -συν τα επιβληθέντα φορολογικά μέτρα- αναγκάζουν τους Έλληνες επιχειρηματίες και πάσης φύσεως ιδιοκτήτες μέσων να ξεπουλήσουν.
    Στόχος τους κυρίως αυτό που έχει αξία, δηλ τα μονοπώλια και οι τουριστικές λειτουργίες (τί θα απομείνει εν τέλει για εσωτερική απόδοση, θα μετράμε εφ’ εξής ΑεθνΠ, ή ΑεγχΠ ξένης εκμετάλλευσης και φυγής κερδών;).
    Έφθασαν οι ετήσιες κερδοφορίες των πωλουμένων (δημοσίων, είτε και ιδιωτικών) που άλλαξαν χέρια να προσεγγίζουν το 10% ετησίως!

    Ένα μόνο παράδειγμα (που έχουν βάλει πλώρη να το εφαρμόσουν παντού) είναι και τα μέσα έξοδα μιας οικογένειας για τα τέλη της τηλεφωνίας (κινητής και μη).
    Μπορεί να ξεπερνούν ακόμη και τον φόρο εισοδήματος μαζί με τον ΕΝΦΙΑ! Για τέτοια μετάβαση “εκσυγχρονιστική” μιλάμε, που σαφώς βέβαια οδηγεί σε συναλλαγματική διαρροή, αφού είναι βασικά ξένων συμφερόντων εμπορικές δραστηριότητες.
    Η απομύζηση του εγχώριου εισοδήματος είναι καθολική και επεκτείνεται επί παντός μονοπωλιακού στοιχείου πρώην δημοσίου συμφέροντος, αλλά και του όποιου ιδιωτικού με κάποιο συγκριτικό πλεονέκτημα.

    • Το δε στόρι της ελληνικής οικονομίας έως το ευρώ ήταν περίπου το εξής.
      Το νομισματοκοπείο και ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός διέθεταν το μέγιστο μέρος του προυπολογισμού σε μισθούς, συντάξεις, δημόσιες επενδύσεις κι άλλες δαπάνες, και με αυτό το χρήμα εκινείτο η αγορά των παραγωγών και πάσης φύσεως εμπλεκομένων με την πραγματική παραγωγική διαδικασία.
      Το χρήμα αυτό όμως ΕΙΧΕ μια “μπάρα” να αντιμετωπίσει, προκειμένου να μην εκτραπεί σε… αναχωρητισμό προς το εξωτερικό (αλλά μάλλον σε σωτήρια έσοδα για το δημόσιο ταμείο), και αυτή η μπάρα εκαλείτο κυρίως δασμοί και φόροι πολυτελείας καθώς και ΕΛΕΓΧΟΣ στην μεταφορά κεφαλαίων.
      Κουτσά στραβά έτσι κρατήθηκαν τα εμπορικά ισοζύγια (η μητέρα και ο πατέρας όλων των μαχών) σε κάποια ισορροπία έως το Μααστριχτ.
      Μετά “φθήνηναν” τα εισαγόμενα, έχασαν τον εσωτερικό αγοραστικό χώρο τα εγχωρίως παραγόμενα, και άρχισε το μεθοδευμένο “σοπ θεραπι”.

      Παρά όμως ταύτα, έστω και έτσι, υπήρξε κάποια επενδυτική δραστηριότητα σε ιδιωτικά πάγια, τα οποία ήσαν (και είναι πάντοτε) οι εγγυήσεις των προσφερομένων τραπεζικών δανειοδοτήσεων.
      Ούτω πως οι ισολογισμοί του ενεργητικού των τραπεζών κατέγραφαν έως και 300 δισ απαιτήσεις (όσα περίπου και τα ιδιωτικά χρέη).
      Το μόνο επομένως που απέμενε όταν ξέσπασε η κρίση, θα ήταν να συμψηφισθούν τα χρέη μέσα σε ένα καθορισμένο τάιμινγκ που θα κρατούσε κάπως όρθιο το τραπεζικό ενεργητικό, για να μπορούν οι τράπεζες ταυτόχρονα να ανταποκρίνονται -σχετικά και μετρημένα ΠΛΕΟΝ στην λειτουργία τους.

      Με αυτούς τους όρους όφειλε να εξοφληθεί το ιδιωτικό χρέος, και αυτή θα έπρεπε να είναι η διαπραγμάτευση όταν ακόμη το ελληνικό δίκαιο ήταν καθεστώς ντε γιούρε στο μεγαλύτερο μέρος των ομολόγων.
      Οι αποδόσεις άλλωστε κάποιων ομολόγων ήσαν, πριν και μετά το ευρώ, πολύ ανώτερες άλλων χωρών, κι έτσι οι τόκοι ελκυστικότατοι… έφθασαν οι εμπορικές για να παίρνουν (με κάτω της μονάδας επιτόκιο) ρευστότητα από την ΕΚΤ να προσφέρουν ομόλογα με δεκαπλάσια απόδοση.
      Όμως το ιδιωτικό χρέος φορτώθηκε και προσετέθη ουσιαστικά στο δημόσιο… αφού το δεύτερο εμπλέκεται σαφώς με το τραπεζικό σύστημα (είτε χρηματοδοτούμενο από αυτό, είτε εγγυούμενο τα ανοίγματά του, είτε και ανακεφαλαιώνοντας τις αδυναμίες του).

      Αυτό που τελικά έξωθεν μας επεβλήθη ήταν να καταρρεύσουν με διάφορα στοχευμένα μέτρα οι αξίες των υποθηκών και έτσι (μαζί με την έξοδο των καταθέσεων και την αλόγιστη αυτο-αμοιβή των στελεχών) να καταρρεύσει επίσης και η τραπεζική κεφαλαιοποίησή τους, για να περάσουν μεθοδευμένα οι μετοχές (και με όλες τις εμπράγματες απαιτήσεις τους) σε ξένα χέρια σε τιμές συμ-βο-λι-κές.
      Είναι σαν να υποχρεωνόταν μια χώρα με αυτοκινητοβιομηχανία, αλλά χρεωμένη, να πουλάει ένα αυτοκίνητο προς 100 ευρώ.
      Αυτή υπήρξε (για να γίνει αντιληπτό) η αναλογία πωληθεισών μετοχών με τα αγοραία υποθηκευμένα ακίνητα.
      Πιό φθηνά κι από την Αλβανία και τα Σκόπια… για να πάρουν τα επάνω τους μόλις αλλάξουν χέρια.

      Μαζί με όλα αυτά η χώρα κτυπήθηκε και στις τιμές προιόντων ευρείας κατανάλωσης που (παρά την ανέχεια) πωλούνται υψηλότερα από οποιεσδήποτε άλλες χώρες.
      Διπλό επομένως για την ρευστότητα το κακό, καί ξεπούλημα δηλ μπιρ παρά των κατεχομένων, καί πιο ακριβοθώρητα τα εισαγόμενα.
      Μαζί και δε τα πειράματα στους λάθος πολλαπλασιαστές και στον επιβαρυντικό εποικισμό της χώρας που υπερφορτώνει τις παρεχόμενες κοινωνικές υπηρεσίες και αποψιλώνει τα εργασιακά δικαιώματα, ήλθε το ευρωγλυκό και έδεσε…

LEAVE A REPLY

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.