Οι Gilbert & George είναι διάσημοι Βρετανοί εικαστικοί καλλιτέχνες που δεν διστάζουν να πουν τη γνώμη τους ενάντια στη Γερμανική υπερκυριαρχία της Ευρώπης, όπως δεν κάνουν οι δικοί μας, μαζί με την πλειοψηφία της καθυποταγμένης πνευματικής ηγεσίας της χώρας. μας. Με το δκό τους ιδιόμορφο τρόπο επισημάινουν μεταξύ άλλων, ότι “Η Ελλάδα είναι τόσο διαφορετική από τη Γερμανία. Ποτέ δεν θα μπορέσουν να συναγωνιστούν. Πάντα θα υπάρχει ένταση. ….. Σκεφτείτε το κι εσείς. Ήρθε η ώρα για το Grexit. Η δήθεν φτωχοποίηση με το Grexit είναι κατασκεύασμα των Βρυξελών” Παραθέτουμε εδώ ολόκληρη της συνέντευξη στην Δέσποινα Ζευκιλή στο Αθηνόραμα, με την ελπίδα ότι θα ακουστούν ιδιάιτερα στον πάλαι ποτέ ανήσυχο κόσμο της τέχνης και του πννεύματος στην καταρημαγμένη από τη Γερμανική ευρωφυλακή Ελλάδα.
ΟΔΟΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

Συναντήσαμε το διάσημο δίδυμο της τέχνης, ντυμένο κλασικά με τα “κουστούμια της ευθύνης” που πρωτοφόρεσαν το 1971 και έχουν γίνει το σήμα κατατεθέν τους, μπροστά στους γεμάτους συρματοπλέγματα εαυτούς τους που απεικονίζονται στα νέα τους έργα στη γκαλερί Bernier/Eliades και μιλήσαμε για τις νέες τους εμμονές που δεν είναι άλλες από τις γενειάδες, το φασισμό της θρησκείας και το δόγμα των Βρυξελλών.

 

Δεν μας είπατε για τα συρματοπλέγματα στο Λονδίνο. Πώς είναι το Λονδίνο ενόψει του Brexit;

George: Το Λονδίνο είναι το κέντρο της Ευρώπης.

Gilbert:
 Δεν υπάρχει άλλη πόλη που να είναι πιο Ευρωπαϊκή από το Λονδίνο. Το Βερολίνο είναι Γερμανικό. Το Παρίσι Γαλλικό. Το Λονδίνο είναι διεθνές. Πιστεύω ότι για εμάς είναι πιο σημαντικό να να είμαστε διεθνείς παρά Ευρωπαίοι.

Gilbert:
 Τίποτα δεν θα αλλάξει με το Brexit. Η Αγγλία είναι συνδεδεμένη με τον κόσμο από τις εποχές της αυτοκρατορίας, με την Ινδία, την Κίνα, την Σιγκαπούρη, την Αμερική. Και πέρα απ’ όλα αυτά ελευθέρωσε και την Ευρώπη δύο φορές.

George: H υπερβολική οικειότητα δεν είναι τόσο ωραία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σαν να τρως μεσημεριανό και βραδινό με το γείτονα σου. Είναι ωραίο να λες καλημέρα αλλά χρειάζεσαι να έχεις ένα ανεξάρτητο σπίτι. Η Ελλάδα είναι τόσο διαφορετική από τη Γερμανία. Ποτέ δεν θα μπορέσουν να συναγωνιστούν. Πάντα θα υπάρχει ένταση. Πάντα η Ελλάδα θα νιώθει κατώτερη. Σκεφτείτε το κι εσείς. Ήρθε η ώρα για το Grexit. Εσείς πόσους φίλους έχετε που θέλουν να φύγουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση;

«H υπερβολική οικειότητα δεν είναι τόσο ωραία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σαν να τρως μεσημεριανό και βραδινό με το γείτονα σου. Είναι ωραίο να λες καλημέρα αλλά χρειάζεσαι να έχεις ένα ανεξάρτητο σπίτι. Η Ελλάδα είναι τόσο διαφορετική από τη Γερμανία. Ποτέ δεν θα μπορέσουν να συναγωνιστούν.»

Στην Ελλάδα πολύς κόσμος συνέδεσε το Grexit με την προοπτική του να γίνει φτωχότερος.

George: Κι αυτό είναι ένα κατασκεύασμα των Βρυξελλών. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτε κακό με τα μικρά μαγαζιά που έχουν λίγους πελάτες. Ή με το καφενείο στο νότο που ο ιδιοκτήτης κάθεται και λιάζεται και κάνει μια ώρα να περάσει πελάτης και όταν έρχεται είναι ο αδελφός του! Απλά οι Βρυξέλλες δεν μπορούν να το δεχτούν αυτό.

Gilbert: Στην Γερμανία αρέσει όλη αυτή η ιδέα ότι είναι ευαίσθητη, ότι κρύβει την ιστορία της στο όνομα της Ευρώπης. Οι Βρετανοί αγαπούν την Ευρώπη περισσότερο απ’ ότι η Ευρωπαίοι αγαπούν τη Βρετανία. Το εμπόριο μας αρέσει αλλά όχι οι νόμοι του Γιούνγκερ. Οι Άγγλοι είναι οι πρώτοι δημοκράτες, έκαναν το πρώτο κοινοβούλιο. Εντάξει μετά τους Έλληνες! Δεν έχουν πρόσφατες μνήμες δικτατορίες ή ολοκληρωτισμού. Όχι, όχι, το Brexit είναι θαυμάσια ιδέα. Απελευθερωτική.

Δεν θεωρείτε ότι ενισχύονται ξενοφοβικές τάσεις με τον τρόπο αυτό;

George: Όχι δεν έχει να κάνει με αυτό. Δεν είμαστε όλοι οι ίδιοι. Οι Βρυξέλες είναι πολύ Αγγλοφοβικές. Αν θέλετε να δείτε ακροδεξιά κοιτάξτε στην Ελλάδα, την Πολωνία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία, αλλά όχι στη Βρετανία. Το ποσοστό είναι πολύ μικρό. Οι Άγγλοι έχουν δημοκρατία, απλά δεν τους αρέσει το δόγμα των Βρυξελλών.

Ζείτε χρόνια τώρα στο Ανατολικό Λονδίνο; Πόσο έχει αλλάξει η γειτονιά σας με το gentrification;

George: Είναι καταπληκτικά. Κάθε μέρα είναι διαφορετική. Είναι σαν να είσαι στο Μπαγκλαντές. Αν δείτε ντοκιμαντέρ για το Μπαγκλαντέζ, πολλοί λίγες γυναίκες φοράνε μπούργκες, ενώ στη γειτονιά μας φοράνε όλες για να προστατευτούν από τους φριχτούς λευκούς ανθρώπους. Πρέπει να απαγορεύσουμε τη θρησκεία και να αποποινικοποιήσουμε το σεξ. Είναι ντροπή εν έτει 2018 να εκτελούνται άνθρωποι για λόγους που έχουν να κάνουν με το σεξ.

Gilbert: Εμείς πάντως ελευθερώνουμε τον κόσμο, με τον πολιτισμό, την τέχνη, την μουσική, την φιλοσοφία. Εμείς αλλάζουμε τον κόσμο, όχι οι κληρικοί ή οι πολιτικοί.

George:
 Οι πολιτικοί αλλάζουν μόνο τους νόμους όταν αναγκάζονται. Κατά βάθος δεν είμαστε πολιτικά όντα. Είμαστε τα βιβλία που διάβασαν ή δεν διάβασαν οι γονείς μας. Είμαστε ένα μέρος των τραγουδιών που χόρεψαν ή δεν χόρεψαν οι παππούδες μας.

Gilbert: Και μην ξεχνάτε ότι ο πολιτισμός δεν είναι γραμμένος σε πέτρες. Δεν είναι σαν τη Βίβλο ή το Κοράνι. Ο πολιτισμός αλλάζει και θα αλλάζει.

Εσείς πώς έχετε αλλάξει τα τελευταία πενήντα χρόνια μέσω της τέχνης;

George: Ξεκινήσαμε ως πολύ αθώα, αφελή, φτωχά αγροτόπαιδα. Αυτό είναι το ιστορικό μας. Ήμασταν πολύ τυχεροί επειδή οι περισσότεροι σύγχρονοι μας προέρχονται από τη μεσαία τάξη. Και η μεσαία τάξη παρέχει ένα δίχτυ ασφαλείας.

Gilbert: Εμείς δεν είχαμε την μαμά και τον μπαμπά να πληρώσουν στο τέλος. Έπρεπε απλά να επιτύχουμε. Δεν είχαμε άλλη ευκαιρία.

George: Είμαστε, επίσης, μωρά του πολέμου. Όταν ήμασταν παιδιά γύρω μας υπήρχε δυστυχία, άνθρωποι χωρίς σπίτια, χωρίς μάτια και πόδια. Όλοι πιστεύαμε σε ένα πράγμα. Ότι η ζωή θα γίνει καλύτερη. Και έγινε. Αποκτήσαμε σπίτι, τηλεόραση, καινούρια ποτήρια στο σπίτι. Κάναμε εκθέσεις σε όλο τον κόσμο.

Gilbert: Την εποχή που σπουδάζαμε η τέχνη ήταν πολύ φορμαλιστική, όλοι μιλούσαν για χρώματα και σχήματα. Εμείς δεν ταιριάζαμε σε αυτό το πλαίσιο. Έτσι αποφασίσαμε ότι θα κάνουμε τέχνη μαζί και ότι εμείς θα είμαστε η τέχνη. Η τέχνη μας είναι προσωπική. Τέχνη βγαλμένη από τη ζωή. Τέχνη που δεν ταιριάζει. Ήμασταν outsiders. Είχαμε το δικό μας όραμα για τον κόσμο.

Έχετε ασκήσει κριτική στους καλλιτέχνες ότι ιδεολογικά είναι όλοι ίδιοι…

George:  Οι άλλοι καλλιτέχνες; Οι άλλοι καλλιτέχνες έχουν ένα θέμα, και το θέμα τους είναι η τέχνη. Εμάς το θέμα μας είναι η ζωή, η συμπεριφορά. Αν δεν δημιουργήσουμε αυτές τις εικόνες κανείς άλλος δεν θα το κάνει.

Gilbert: Πάντως τώρα η τέχνη έχει αλλάξει πολύ. Μοιάζει πιο πολύ σαν τη δική μας, πιο ανθρώπινη και πιο τρομαχτική, περιλαμβάνει περισσότερα πράγματα. Αλλά προσπαθούμε να μην κοιτάμε τι κάνουν οι άλλοι καλλιτέχνες.

George:  Έχουμε διαφορετικά πιστεύω από τους άλλους καλλιτέχνες. Όλοι οι άλλοι καλλιτέχνες έχουν τα ίδια πιστεύω. Θέλουν να είναι καλοί, θέλουν να είναι αριστεροί, θέλουν να βγάλουν λεφτά.

Gilbert: Εμάς η επιτυχία μας έγκειται στο ότι έχουμε καταφέρει να κάνουμε μεγάλα μουσειακές εκθέσεις με όραμα. Να μιλήσουμε στο κοινό. Δεν μας αρέσουν οι γκαλερί που δεν έχουν κοινό. Στο Λονδίνο από τη γκαλερί που εκθέταμε πέρασαν 40.000 άνθρωποι. Δεν μας ενδιαφέρει η τέχνη για την αγορά. Θέλουμε η τέχνη μας μιλάει στο θεατή.

«Το επόμενο θέμα που δουλεύουμε πάντως μετά το σεξ είναι ο θεός. Φτιάχνουμε την godology. Ζούμε το φασισμό της πίστης. Για όλα φταίνε οι Βρυξέλλες και το Ισλάμ. Αυτά είναι τα δύο μεγαλύτερα προβλήματα αυτή τη στιγμή.»

Δεν σας απασχολεί το ότι οι εικόνες σας έχουν μια εμπορικότητα, και μπορεί να γίνουν αντιληπτές ως επαναλαμβανόμενα αντικείμενα;

Gilbert: Είναι εμπορεύματα. Αυτό πρέπει να το αποδεχτούμε. Μόνο οι πολύ πλούσιοι μπορούν να αγοράζουν έργα τέχνης. Κοστίζει πολύ να φτιάξεις ένα έργο. Αλλά μπορούμε να φτιάχνουμε φτηνές αφίσες και κάρτες. Και το όραμα υπάρχει εκεί. Είναι δωρεάν. Σήμερα ακόμη και τα μουσεία δεν έχουν λεφτά, μόνο οι συλλέκτες.

«Έχουμε διαφορετικά πιστεύω από τους άλλους καλλιτέχνες. Όλοι οι άλλοι καλλιτέχνες έχουν τα ίδια πιστεύω. Θέλουν να είναι καλοί, θέλουν να είναι αριστεροί, θέλουν να βγάλουν λεφτά.»

Πάντως στη θέση που συχνά μπαίνουν οι χορηγοί και τα credits μιας έκθεσης εσείς έχετε φτιάξει την τοιχογραφία της fuckoshopy.

Gilbert: Η εκδοχή που βλέπετε εδώ είναι μια λεπτομέρεια. Υπάρχουν 400 φράσεις με το fuck, στο Λονδίνο δείξαμε ολόκληρη τη συλλογή. Πολύς κόσμος το βρήκε πολύ απελευθερωτικό. Χρησιμοποιούμε την λέξη ”fuck” με όλους αυτούς τους τρόπους επειδή δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το σεξ σωστά; Και περιβάλλεται από μια αύρα απαγορευμένου. Ενώ όλοι οι άνθρωποι το κάνουν. Το επόμενο θέμα που δουλεύουμε πάντως μετά το σεξ είναι ο θεός. Φτιάχνουμε την godology.

Γιατί πιστεύετε ότι ο θεός έχει γίνει τόσο σημαντικός ξανά;

George: Είναι απίστευτο. Με σοκάρει.

Gilbert:
 Είναι αφύσικο. Νόμιζα ότι έχουμε τελειώσει με όλα αυτά μετά τον Δαρβίνο. Τώρα όμως έχουμε το φασισμό της πίστης.

George:
 Ένα πρωί ήρθε ο επίσκοπος της ενορίας μας και μας χτύπησε την πόρτα και μας είπε “Λατρεύω αυτό το έργο σας που λέει: Απαγορέψτε τη θρησκεία”. Του λέμε “μα γιατί;” “Γιατί έρχονται στην εκκλησία τόσοι πιστοί. Εγώ όμως δεν θέλω πιστούς. Θέλω καλούς ανθρώπους.” Ο ιδιοκτήτης του αγαπημένου μας εστιατορίου πάλι λέει “Δεν πιστεύω σε όλες αυτές τις θρησκείες που είναι κατασκευάσματα του ανθρώπου. Είμαι μουσουλμάνος”. (Γέλια) Ξεχνάμε ότι όλες οι θρησκείες είναι φτιαγμένες από τους ανθρώπους.

Gilbert:
 Αυτός θα είναι ο μεγαλύτερος θρησκευτικός πόλεμος.

George: Για όλα φταίνε οι Βρυξέλλες και το Ισλάμ. Αυτά είναι τα δύο μεγαλύτερα προβλήματα αυτή τη στιγμή.

Γιατί αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τα γένια;

Gilbert: Όλα ξεκίνησαν από τα συρματοπλέγματα και τους φράχτες. Η πρώτη φωτογραφία που βγάλαμε ήταν από συρματοπλέγματα. Έτσι ξεκινήσαμε να βλέπουμε έναν καινούριο κόσμο. Έναν κόσμο όπου όλοι προστατεύουν ο ένας τον άλλον. Τα συρματοπλέγματα είναι παντού: στην Ουγγαρία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Αμερική. Όλοι μιλούν για πολέμους και το πώς να κρατάς τους ανθρώπους μέσα και έξω. Έχουμε μια ουτοπική Ευρώπη και μια ουτοπική Αμερική που όλοι θέλουν να είναι μέρος τους. Και μετά αρχίσαμε να βλέπουμε ανθρώπους με μούσι να κοιτάζουν μέσα από το συρματόπλεγμα.

George:
 Έτσι είναι. Όταν ήμασταν παιδιά το συρματόπλεγμα το είχαμε ταυτίσει με τις αγροτικές δουλειές. Όταν ήμασταν έφηβοι αν έψαχνες δουλειά σε ένα μοδάτο ξενοδοχείο δεν θα μπορούσες να διανοηθείς να πας με μούσι. Τώρα για να βρεις δουλειά εκεί πρέπει να έχεις μούσι.

Gilbert:
 Σήμερα έχει ενδιαφέρον πόσο μεγάλα είναι τα θρησκευτικά γένια, τα ισλαμικά, εβραϊκά ή χριστιανικά γένια. Τα γένια έχουν γίνει πολύ πιο ισχυρά επειδή το ισλάμ έχει γίνει πιο ολοκληρωτικό. Παλιότερα οι νέοι Μπαγκλαντεζιανοί του Λονδίνου μισούσαν τα γένια, αλλά τώρα θέλουν να έχουν γένια. Γιατί άραγε; Ίσως γιατί τους το έχει πει ο μουλάς, ή γιατί νιώθουν διαφορετικοί. Και μετά είναι η επανάσταση των hipster που θέλουν να έχουν μούσι εξαιτίας της ανδρικότητας και του στιλ. Μια μόδα που πιστεύω ότι ξεκίνησε από τη γκέι κοινότητα. Είναι ένα καταπληκτικό θέμα τα γένια. Συνειδητοποιήσαμε ότι μπορείς να δεις τον κόσμο μέσα από αυτά.

LEAVE A REPLY

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.