Τι και αν στην Ελλάδα οι φωτιές συναγωνίζονται τη φτώχεια για το ποιά θα είναι η αιτία της μεγαλύτερης δυστυχίας για τη χώρα μας. Η λεηλασία της πατρίδας μας συνεχίζεται με ανελέητο ρυθμό. Οι Γερμανοί, με επικεφαλής το 4ο Ράϊχ, διαμοιράζουν τα ιμάτια της χώρας μας. Κρατάνε για ίδιον όφελος το μεγαλύτερο κομμάτι και παραχωρούν με κυνισμό μέρος της σε Αμερικάνους και Ευρωπαίους.

Οι Γερμανοί πήραν λιμάνια, αεροδρόμια,δρόμους, ΟΤΕ κλπ.,οι Ιταλοί τα τραίνα, και τη ΔΕΣΦΑ μαζί με Αυστριακούς και Ισπανούς, Αμερικάνοι και Ευρωπαίοι Γύπες έχουν υφαρπάξει μισοτιμής τις ελληνικές τράπεζες,τις θυγατρικές και τα ακίνητα που διαθέτουν. Όλοι μαζί οι Εταίροι και ΝΑΤΟικοί “σύμμαχοιτους” με το Βερολίνο εμπροσθοφυλακή και οδηγό, λεηλατούν την ανοχύρωτη χώρα μας.

Στο ξεπούλημα συμμετέχουν και ως τσιράκια, οι ορντινάτσες- εκπρόσωποι του ελληνικού παρασιτικού κεφαλαίου, σαν έτοιμοι από καιρό να υπηρετήσουν το νέο Γερμανοτσολιαδισμό.

Ο χορός του ξεπουλήματος κάθε είδους δημόσιας και ιδιωτικής περιουσία συνεχίζεται με το Γερμανούς να λειτουργούν ως μεταμοντέρνοι δουλέμποροι.

Η  πρωτόγνωρη λεηλασία της Ελλάδας, τύπου χώρας «Μπανανίας»  συνεχίζεται ανελέητα μέσα από τη σύγχρονη γερμανική κατοχή, αφού εμείς δεν έχουμε αντιληφθεί ότι, αν δεν απαλλαγούμε απο τη σύγχρονη Γερμανική οικονομική κατοχή, η χώρα μας δεν έχει μέλλον.

3 COMMENTS

  1. Αυτό που επιβάλλεται να γίνει (με μια Ελληνική, πατριωτική μας κυβέρνηση), είναι να κατηγορηθούν και να καταδικαστούν όλοι οι προδότες που μας κυβέρνησαν τόσα χρόνια, για εθνική προδοσία, για εσχάτη προδοσία.
    Η ποινή για την εσχάτη προδοσία είναι ισόβια φυλάκιση. αφού έχει καταργηθεί η θανατική ποινή και η εσχάτη προδοσία ποτέ δεν παραγράφεται, ούτε με το νόμο περί …μη ευθύνης υπουργών.

    Όλα τα ξεπουλήματα που τα μηδαμινά τους έσοδα πήγαν για τους τόκους του δήθεν χρέους μας (λιμάνια, αεροδρόμια, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, νοσοκομεία, τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, ΕΛΒΟ, κλπ κλπ) θα επιστραφούν στο δημόσιο, μόλις αυτοί που τα έκαναν κλειστούν φυλακή για αυτές τους τις πράξεις, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.
    Σύμφωνα με το Σύνταγμα μας και σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.

    Και δεν πρέπει κανείς να φοβάται το υπέρογκο δημόσιο χρέος μας, αφού υπάρχει το πρόσφατο παράδειγμα της Ισλανδίας. Εκεί φαίνεται το πόσο εύκολα ένα τέτοιο δήθεν χρέος δεν αποπληρώνεται και στη συνέχεια διαγράφεται αυτό από τα διεθνή δικαστήρια.

    Και όσων αφορά τη Γερμανία, μιλάνε και οι Γερμανοί για το δήθεν χρέος μας.
    Ενώ «ξεχνάνε» το κατοχικό “δάνειο”.
    Που είναι διεθνώς αναγνωρισμένο, μέχρι και ο Χίτλερ ξεκίνησε την αποπληρωμή του.
    Με τους τόκους και σε σημερινές τιμές πάνω από 500 δισεκατομμύρια Ευρώ.
    Αυτά πότε θα μας τα δώσουν; Ή μάλλον, για να το γράψω καλύτερα, τα χρήματα αυτά πότε θα τα απαιτήσουμε; Υπάρχουν και τα διεθνή δικαστήρια…
    Και το κατοχικό δάνειο είναι σίγουρο χρήμα, είναι διακρατική «συμφωνία» και δεν έχει σχέση με αποζημιώσεις και επανορθώσεις.
    Και τώρα οι ίδιοι αυτοί δε συμφωνούν στη διαγραφή του δικού μας χρέους. Ενός χρέους που όλοι συμφωνούν πως το μεγαλύτερο μέρος του (60-70%) δημιουργήθηκε για την «χρηματοδότηση» (χρηματικές εγγυήσεις και ανακεφαλαιοποιήσεις) των ιδιωτικών τραπεζών μας που διαχειρίζονται Ευρώ.
    Και, θα το ξαναγράψω, την οποιαδήποτε χρηματοδότηση των τραπεζών την αναλαμβάνει η ίδια η χώρα εφόσον έχει εθνικό νόμισμα που το εκδίδει η ίδια. Και μόνο τότε. Και μόνο επειδή εκδίδει μόνη της το χρήμα. Και ακριβώς επειδή η χώρα εκδίδει το χρήμα.
    Στην Ελλάδα, επειδή έχουμε Ευρώ, τη χρηματοδότηση θα έπρεπε να την αναλάβει η ΕΚΤ που εκδίδει το Ευρώ, ακριβώς επειδή αυτή εκδίδει το χρήμα. Θα έπρεπε…
    Αυτό γίνεται ανέκαθεν, από τη δημιουργία του χρήματος και του τραπεζικού συστήματος…

    Αλλά εμάς μας έπεισαν πως το χρέος δημιουργήθηκε επειδή πληρώναμε …μισθούς και συντάξεις ή επειδή είχαμε …υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους.
    Ποσώς που με ενδιαφέρει αν συμφωνούν ή όχι οι «φίλοι» και «σύμμαχοί μας», για τη μείωση του συγκεκριμένου χρέους. Ενός χρέους που διεθνή δικαστήρια έκριναν πως εάν αυτό δημιουργείτε για τη «χρηματοδότηση» των τραπεζών εις βάρος του λαού, είναι παράνομο και καταχρηστικό. Στην περίπτωση της Ισλανδίας έγινε αυτό ακριβώς, η χώρα αυτή αθωώθηκε από τις προσφυγές που έκαναν εναντίον της Ευρωπαϊκές χώρες και δεν μπορεί πλέον κανείς να της πει τίποτε. Εμείς όμως, η «Ελληνική» μας κυβέρνηση, πλήρες υποταγμένη στις απαιτήσεις των δανειστών, δεν έχει κάνει ούτε καν λογιστικό έλεγχο του χρέους, για να δούμε πόσο είναι τελικά αυτό, πόσα λεφτά πήγαν για την «χρηματοδότηση» των ιδιωτικών τραπεζών μας και προσμετρήθηκαν στο χρέος.
    Κάποτε επιτέλους να σοβαρευτούμε, να ξυπνήσουμε και να στείλουμε στον αγύριστο και ακόμα παραπέρα τους τοκογλύφους δανειστές μας αλλά και αυτούς που μας κυβερνούν όλα αυτά τα χρόνια και μας έφεραν ως εδώ. Τότε θα επιστρέψουμε σύντομα στην ανάπτυξη. Σύντομα και σίγουρα. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάει καλά η χώρα, δεν υπάρχει περίπτωση να μην ορθοποδήσουμε. Όλα τα έχουμε, δε μας λείπει τίποτε. Μπορεί να μην έχουμε βιομηχανία και τις επιχειρήσεις για να φτιάχνουμε μόνοι μας όλα τα υλικά αγαθά που καταναλώνουμε, αλλά αυτό είναι το τελευταίο. Αυτό είναι το τελευταίο, αφού η βιομηχανία δημιουργείται (εάν χρειάζεται).
    Έχουμε ήλιο, έχουμε θάλασσα, έχουμε όμορφα μέρη, μπορούμε να φέρνουμε τουρισμό (με όφελος όμως και στο κράτος), είμαστε διατροφικά αυτάρκης (σχεδόν, ήμασταν κάποτε αλλά μπορούμε να γίνουμε γρήγορα), έχουμε ορυκτό πλούτο. Στην εποχή μας, στην εποχή του εύκολου δούναι και λαβείν, στην εποχή της γρήγορης μετακίνησης εμπορευμάτων και ανθρώπων, εμείς τι πραγματικά θέλουμε; Να έχουμε νόμισμα που όμως δεν ελέγχει το κράτος; Να έχουμε νόμισμα που δεν το δημιουργούμε μόνοι μας αλλά το δημιουργεί ο ιδιωτικός τραπεζικός τομέας και το δανείζει στο κράτος με επιτόκιο; Και να μπορούμε να ταξιδεύουμε σε όλη την Ευρώπη (που πλέον δεν ταξιδεύουμε) χωρίς να χρειάζεται να μετατρέπουμε αυτό το νόμισμα; Φοβόμαστε μη τυχόν και φύγουμε από αυτό το Ευρώ. Το Ευρώ γιατί δημιουργήθηκε; Εις όφελος ποιων;
    Θα σας γράψω εγώ τη μόνη λύση που όμως δεν την ακούμε από κανένα ΜΜΕ μας:
    Πρέπει να επιβάλουμε ΔΑΣΜΟΥΣ, δασμούς σε ότι εισάγει η χώρα, αφού πλέον σχεδόν μόνο εισάγουμε. Αυτό μπορεί όμως να γίνει μόνο αν είμαστε ανεξάρτητοι, αν φύγουμε από την ΕΕ. Πώς θα «ζήσει» η Ελλάδα σαν χώρα όταν εισάγει πολύ περισσότερα από ότι εξάγει; Αναγκαστικά, για να επιβιώσει η χώρα μας (η κάθε χώρα, η κάθε επιχείρηση) τα έσοδα πρέπει να είναι μεγαλύτερα από τα έξοδα, πώς όμως θα επιβιώσουμε αφού δεν έχουμε δικαίωμα να βάλουμε δασμούς σε ότι εισάγουμε, αφού δεν μπορούμε να αυξήσουμε τα έσοδά μας με τους δασμούς; Και μιλάμε για δασμούς πολλών δισεκατομμυρίων κάθε χρόνο που πλέον δεν επιτρέπεται να βάζουμε στα προϊόντα των άλλων χωρών της ευρωζώνης. Με αυτό τον τρόπο κάθε χρόνο απαιτούμε πολλά δις και άρα αυξάνουμε το “χρέος” μας.
    Υπάρχουν απλές λύσεις αν παραμείνουμε στο Ευρώ και αφού υποτίθεται ότι θέλουμε μια ενιαία Ευρώπη:
    Ότι εισάγει μια χώρα της ευρωζώνης από εταιρία άλλης χώρας της ευρωζώνης, η εταιρία αυτή θα πληρώνει το ποσοστό του φόρου της όχι στην εφορία της χώρας στην οποία βρίσκεται, αλλά στην εφορία της χώρας που πωλούνται τα προϊόντα αυτά.
    Επίσης, ότι κατασκευάζεται εκτός ευρωζώνης θα εισέρχεται στην ευρωζώνη με δασμούς (πχ “γερμανικά” φάρμακα της Bayer, κατασκευάζονται στο Μπαγκλαντές).
    Και βέβαια δεν εννοείται …ένωση κρατών με ενιαίο νόμισμα, χωρίς ένωση τραπεζών. Δεν μπορεί να έχουμε τράπεζα της Ελλάδας (που όμως ανήκει στον Rothschild) η οποία να έχει τον έλεγχο των ελληνικών τραπεζών και από πάνω της τράπεζα της Ευρώπης (και αυτή του Rothschild είναι) που να ελέγχει όλες τις …κρατικές τράπεζες…
    Αυτά όλα είναι πολύ εύκολο να γίνουν και προπάντων δίκαια, αλλά ποιος θα τα πει, ποιος θα τα επιβάλλει…

    • Επίσης, “ξεχνάνε” όλοι τη συμφωνία του Λονδίνου το 1953 και τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του γερμανικού χρέους. Ενός χρέους που δημιουργήθηκε πριν τον βππ και το μεγαλύτερο μέρος του χρέους αυτού το διαγράψαμε, παρόλα τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Γερμανοί κατά τον βππ.
      Και παρόλο που δημιούργησαν το χρέος αυτό στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν τις βιομηχανίες για να μας καταστρέψουν κατά τον βππ.
      Και παρόλο που με το σχέδιο ΗΠΑ τους επιτρέψαμε να διατηρήσουν αυτές τις βιομηχανίες, μετατρέποντάς τες, για να έχουμε υποτίθεται όλοι μας κάποιο όφελος.
      Σε μια εποχή που το χρήμα είχε αντίκρισμα σε χρυσό, εμείς λοιπόν τους διαγράψαμε το χρέος τους και τώρα δε μας διαγράφουν το χρέος το δικό μας, το μεγαλύτερο μέρος του οποίου προέκυψε από τις ανακεφαλαιοποιήσεις των ιδιωτικών τραπεζών μας.
      Αυτό που πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε είναι ότι την οποιαδήποτε χρηματοδότηση των τραπεζών (ανακεφαλαιοποιήσεις και κρατικές εγγυήσεις) την αναλαμβάνει η χώρα από μόνη της, μόνο εφόσον έχει εθνικό νόμισμα που το εκδίδει η ίδια. Και μόνο τότε. Και μόνο επειδή εκδίδει μόνη της το χρήμα. Και ακριβώς επειδή η χώρα εκδίδει μόνη της το χρήμα.
      Αυτό γίνεται ανέκαθεν, από τη δημιουργία του χρήματος και του τραπεζικού συστήματος.
      Στην Ελλάδα, επειδή ακριβώς έχουμε Ευρώ, τη χρηματοδότηση των τραπεζών θα έπρεπε να την αναλάβει η ΕΚΤ που εκδίδει το Ευρώ, αφού αυτή εκδίδει το χρήμα.
      Θα έπρεπε…
      Δεν μπορεί η ΕΚΤ να συμμετέχει μόνο στα κέρδη και τη χασούρα να την αναλαμβάνει μόνο του το κάθε κράτος.
      Και προσέξτε, μπορεί αυτό που γράφω να ακούγεται από κάποιον ειδήμονα πολύ …ερασιτεχνικό. Γράφω ότι η ΕΚΤ θα έπρεπε να αναλάβει τη χρηματοδότηση όλων των τραπεζών… Θα το εξηγήσω και αυτό λοιπόν:
      Καταρχάς είμαι σίγουρος ότι οι ελληνικές τράπεζες δε χρειάζονταν περισσότερο χρήμα ακόμα και από το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας, ακόμα και από τις συνολικές καταθέσεις μας, τόσο σύντομα για …χρηματοδότηση.
      Άρα όλο αυτό με το «χρέος» μας είναι κόλπο των διεθνών τοκογλύφων, μπορεί με «συνεργάτες» το ίσως διεφθαρμένο πολιτικό μας σύστημα, για να μας αρπάξουν ολόκληρη τη δημόσια περιουσία μας.
      Στη συνέχεια θα αναφέρω πως όταν παλαιότερα επί δραχμής χρειάζονταν χρηματοδότηση η …Τράπεζα Κρήτης, έκανε τον έλεγχο η Τράπεζα της Ελλάδος και στη συνέχεια η Ελλάδα χρηματοδοτούσε. Ολόκληρη η Ελλάδα και όχι η …Κρήτη.
      Που σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα έπρεπε να ελέγξει εάν πραγματικά κάποια τράπεζα χρειάζονταν τόσο χρήμα για …ανακεφαλαιοποίηση και μετά ολόκληρη η ΕΕ να χρηματοδοτούσε.
      Και αναφέρομαι σε όλες τις τράπεζες της ΕΕ που διαχειρίζονται Ευρώ.
      Η ΕΕ θα έπρεπε να χρηματοδοτήσει όλες τις τράπεζες της Ευρώπης και άρα όλες οι χώρες να συμμετείχαν, ανάλογα όμως με την οικονομική δυνατότητα της κάθε χώρας.

  2. Επί εθνικού νομίσματος η όποια παραγωγή και η όποια απασχόληση καθόριζαν την ρευστότητα στην συνολική εσωτερική αγορά.
    Σήμερα, επί ξένου ευρωμάρκου, η έξωθεν επιβαλλόμενη ρευστότητα καθορίζει την αξία της όποιας παραγωγής και της όποιας απασχόλησης.
    Ένα πολύ φυσικό επακόλουθο, με όλες τις ευρύτερες και βαθύτερες συνέπειες στην διαχείριση αυτού του τόπου.

    Εάν η ρευστότητα (για λόγους κοινωνικής πολιτικής) ήταν τότε αυξημένη, επήρχετο αντισταθμιστικός πληθωρισμός που διόρθωνε αυτομάτως τις ακρότητες στο εμπορικό ισοζύγιο.
    Η αύξηση του τιμαρίθμου… που οδηγούσε στον γενικώτερο πληθωρισμό, είχε ως πρωτογενές αίτιο τις εισαγωγές.
    Οι εισαγωγές αποτελούνται και από απαραίτητα κεφαλαιουχικά αγαθά… πολύ μικρότερης όμως αξίας από τα εισαγόμενα καταναλωτικά που ανταγωνίζονται την εγχώρια παραγωγή και απασχόληση.
    Έτσι, ποτέ δεν ακούσθηκε (επί δρχ) από “βιομηχάνους” το μότο “καλλίτερα να εισάγουμε παρά να παράγουμε!”.
    Ούτε από τραπεζίτες πως τα ελληνικά νοικοκυριά έχουν ολιγώτερα του διεθνούς δυτικού μ.ο δάνεια και πρέπει να αυξηθεί η χρηματοδότηση (προς χαρά των μεγαλοεισαγωγέων φυσικά).
    Ονομάσαμε ΑΕΠ κάθε ξένο προιόν που πωλείται και μεταπωλείται στις βιτρίνες μεγαλοκαταστημάτων ξένης επιχειρηματικής δραστηριότητας.
    Χωρίς εμείς ταυτοχρόνως να διαθέτουμε τα εξαγωγικά ισότιμα (τουλάχιστον) αντίμετρα.
    Και το ορίσαμε αυτό ως ανάπτυξη και ισχυρή οικονομία.
    Με δεδομένο μάλιστα πως η “γκανιότα” των εξοπλισμών αφορά μόνο εμάς, και όχι πχ την Πορτογ είτε Ισπανία κλπ που μας θέτουν ως μέσο σύγκρισης.

    Αυτά και μόνον αποτελούν την επιτομή της πολύ καλά μεθοδευμένης, από τον εξωτερικό παράγοντα και τους εδώ “συνεργάτες” (αλλιώς πρόκειται περί μεγίστης ανεπάρκειας), καταστροφή του παραγωγικού και εργατικού ιστού της χώρας.
    Μιας ευρωχώρας πλέον καθαρά μεταπρατικής χωρίς μέλλον εάν της αφαιρεθούν τα σωληνάκια ξένης χρηματοδότησης.
    Μιας χώρας “υπηρεσιών” και μετανάστευσης (φυγόκεντρης ελληνικά, κεντρομόλου διεθνικά).
    Μιας χώρας που το χρήμα που διατίθεται (ως πρώτο κινούν) προς τις υπηρεσίες δεν μπορεί να “επιστρέψει” και να κινήσει την εσωτερική παραγωγή… για την οποία υποτίθεται πως λειτουργεί.
    Ρέει τελικά σε ξένες τσέπες, όπως ρέει και ο εθνικός μας πλούτος σε τιμές που καθορίζουν αποκλειστικά οι ξένοι αγοραστές.

    Αυτό ήταν το ευρω-όραμα των διαχειριστών, που ουδείς εξ αυτών επλήγη από την ισοπέδωση της χώρας, απεναντίας μπορούν τώρα να επενδύουν επί καμμένης γής προσφορώτερα.
    Άλλωστε μένουν ευρώπη.
    Ειδοποιός η διαφορά.

LEAVE A REPLY

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.