Η Γερμανία, παρ’ όλα τα καλά της στοιχεία στον πολιτισμό και της επιστήμες, εμπεριέχει το ένστικτο της επιθετικότητας και της υπερκυριαρχίας, όπως έδειξε  η πρόκληση δύο παγκοσμίων πολέμων μέσα σε ένα αιώνα και το συνακόλουθο αιματοκύλισμα της Ευρώπης.

Έχοντας υπόψη τους αυτά τα δεδομένα, στα πρόθυρα της κατάρρευσης του Ναζισμού το Σεπτέμβριου του 1944 οι σύμμαχοι σε συνάντηση στο Κεμπέκ του Καναδά αποφάσισαν να ενεργοποιήσουν το επιλεγόμενο σχέδιο Μοργεντάου, (από το όνομα του τότε Υπουργού Οικονομικών του Ρούσβελτ), σύμφωνα με το οποίο η Γερμανία θα μετατρεπόταν αποκλειστικά σε γεωργική χώρα με την καταστροφή ή τη μεταφορά όλων των εργοστασίων της και την απαγόρευση ενασχόλησή της με τη βιομηχανία.

Το σχέδιο αυτό ανατράπηκε αργότερα με την έναρξη του ψυχρού πολέμου, τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους των χρεών της το 1953 και την ανάδειξη της Δυτικής Γερμανίας σε ασπίδα του Σοβιετικού επεκτατισμού. Η ένωση των δύο Γερμανίων στις 3 Οκτωβρίου 1990 μετέτρεψε όλες τις μέχρι τότε ισορροπίες. Η τεράστια ισχυροποίησή της ενωμένης πλέον Γερμανίας οδήγησε στη σημερινή υπερκυριαρχία της και τη  “βελούδινη” κατάκτηση της Ευρώπης, όχι πλέον με ερπυστριοφόρα και στα πεδία των μαχών, αλλά από ένα πιο αποτελεσματικό μέσο.Τον έλεγχο της οικονομίας, των τραπεζών και κυρίως του ενιαίου νομίσματος.

Τελικά, αντί να απαγορευθεί στη Γερμανία η ενασχόληση με τη βιομηχανία, αυτό επιβλήθηκε στην νικήτρια Ελλάδα, που μετατράπηκε σε γεωργοτουριστική χώρα. Σε χώρα των κηπουρών και γκαρσονιών για τη βόρεια Ευρώπη, όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Ανδρέας Παπανδρέου. Και σήμερα υπό της επιταγές της ΕΕ, φτάσαμε στο σημείο να έχει εξοντωθεί ακόμα και η ναυπηγική μας βιομηχανία και κάθε τελευταία παραγωγική δραστηριότητα της αμυντικής βιομηχανίας, για να μην αναφερθούμε στη βαρειά βιομηχανία όπως η χαλυβουργία, κλπ.

LEAVE A REPLY

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.