Η υπόθεση του διπλού ή παράλληλου νομίσματος αποτελεί ένα σοβαρό ζήτημα ουσίας που οφείλουμε να εξετάσουμε προσεκτικά. Ορισμένοι έσπευσαν να καταγγείλουν ασμένως το παράλληλο νόμισμα ως εργαλείο της ευρωκατοχής. Αυτό μπορεί να είναι αλήθεια, αν με την έκδοση του παράλληλου νομίσματος, η νομισματική πολιτική συνεχίσει να ασκείται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. 

Όταν όμως αυτή  ασκείται από μια ανεξάρτητη ελληνική τραπεζική αρχή, τότε η κυκλοφορία παράλληλα του ευρώ και της δραχμής μπορεί να είναι προς όφελος της χώρας συμφέρουσα πολιτικά και οικονομικά. Άρα, σημασία έχει ο τρόπος υιοθέτησης του παράλληλου νομίσματος.

Σύμφωνα με το σχέδιο συντεταγμένης μετάβασης στη δραχμή που έχουμε καταρτίσει ( βλ. www.odosdrachmis.gr), στην αρχική φάση της μετάβασης, είναι αναγκαία   η προσωρινή συνύπαρξη του ευρώ με τη νέα δραχμή με αναλογία 1/1. Στη φάση αυτή, θα γίνουν οι αναγκαίες διαπραγματεύσεις για τη ρύθμιση των χρεών χωρίς το πιστόλι στον κρόταφο υπό την απειλή διακοπής της ρευστότητας από την ΕΚΤ.

Στη δεύτερη φάση, η νέα δραχμή υποτιμάται κατά 25% και αυτό δίνει ισχυρή ώθηση στην χαμένη ανταγωνιστικότητα της εθνικής οικονομίας. Ο επαπειλούμενος πληθωρισμός ελέγχεται  με συνετή έκδοση της νέας δραχμής με ποσά που δε θα ξεπερνούν ετησίως το 20-30% του ΑΕΠ (36- 54 δις). Οι στοχευμένες επενδύσεις και  δίκαιες παροχές θα ακολουθούν και δεν θα προηγούνται των ρυθμών ανάπτυξης της χώρας.

Εφ’ όσον η δραχμή σταθεροποιηθεί σε υποτίμηση της τάξης του 25%, αυτό δεν εμποδίζει την κυκλοφορία και του ευρώ. Η παράλληλη κυκλοφορία δύο νομισμάτων αποτελεί σήμερα μια συνηθισμένη πρακτική σε πολλές αν όχι στις περισσότερες χώρες του κόσμου.

Μια από τις χρηστικές δυνατότητες του διπλού ή παράλληλου νομίσματος είναι μέρος των συναλλαγών με το εξωτερικό να διενεργούνται με ένα διεθνώς ανταλλάξιμο νόμισμα όπως είναι το ευρώ και το δολάριο, ενώ μέρος των δαπανών για επενδύσεις, μισθούς, συντάξεις, κρατικές προμήθειες, να καταβάλλονται με το εθνικό νόμισμα.

Σε ορισμένες χώρες όπως λχ. στον Λίβανο, κυκλοφορούν επίσημα σήμερα, το εθνικό νόμισμα, η Λιβανέζικη λίρα και το δολάριο. Σε άλλες όπως στην Τουρκία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Αλβανία, κλπ., το ευρώ και το δολάριο κυκλοφορούν άτυπα αλλά ανεμπόδιστα στην ελεύθερη αγορά. Σε άλλες περιπτώσεις όπως στην Ελβετία,στην Γερμανία στην Γαλλία και αλλού, τοπικοί φορείς εκδίδουν δικό τους νόμισμα κυρίως για τη χρηματοδότηση μικρομεσαίων επιχειρήσεων και αναπτυξιακών πρωτοβουλιών.

Η Ελβετία ειδικότερα χρησιμοποιεί δύο νομίσματα εδώ και 75 χρόνια. Εκτός από το γνωστό μας ελβετικό φράγκο, υπάρχει και το επιλεγόμενο WIR φράγκο, ένα ανεξάρτητο ηλεκτρονικό νόμισμα που ελέγχεται από την WIR Bank και χρηματοδοτεί επιχειρήσεις.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, η μελετημένη και συντεταγμένη εισαγωγή της νέας δραχμής χωρίς να αποκλείεται η παράλληλη κυκλοφορία του ευρώ, θα είχε ευεργετικά αποτελέσματα με πρώτιστο την άμεση παροχή  ρευστότητας στη χειμαζόμενη  ελληνική οικονομία.

Αυτό θα επέτρεπε την αποκόλληση της χώρας από το σπιράλ της ύφεσης στο οποίο βρίσκεται σήμερα και από το οποίο πολύ δύσκολα θα μπορέσει να απεγκλωβιστεί με τις τρέχουσες συνθήκες των τεράστιων και συνεχώς διογκούμενων χρεών, της ακραίας ευρώ-λιτότητας και του υπερτιμημένου ευρώ που δεν ταιριάζει στη δομή της ελληνικής οικονομίας.

ΟΔΟΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

1 COMMENT

  1. Το 60-70% περίπου των εισοδημάτων επί (εν τέλει) φυσικών προσώπων οδεύει σε έμμεσους και άμεσους φόρους, διάφορα τέλη, λογαριασμούς για επιχειρήσεις κοινωνικής (πρώην) ωφέλειας, χαρτόσημα, ικα-σικα-μικα και άλλα “χρειώδη”… πετεινά του ουρανού.
    Είναι απίστευτο το πόσο λίγο καθαρό εισόδημα απομένει στην πραγματικότητα για τον μέσο πολίτη.
    Και επ’ αυτού ο καταναλωτικός εκμαυλισμός που στρέφεται στις εισαγωγές (one way ticket), ενώ επικρέμαται και η σπάθη του ΦΠΑ 24%… όταν επί αλήστων προενταξιακών εποχών ήταν 3,6%!!

    Υπάρχει η διεθνής εμπορική εμπλοκή, και αυτή της εσωτερικής επιβιωτικής διαδικασίας.
    Οι ιδιωτικές εταιρείες δεν εμποδίζονται να πωλούν σε απ’ ευθείας συνάλλαγμα… πράγμα που συμβαίνει σε πολλές χώρες του κόσμου.
    Η αντοχή του καταναλωτικού κοινού θα θέτει και τους κανόνες του επιχειρείν… άνευ όμως κεκρυμμένων ελαττωμάτων στην ντουλάπα με τους σκελετούς του χρέους της χώρας.
    Ο πίνακας εμπορικού ισοζυγίου και μεταφοράς κεφαλαίων είναι ο ζωτικός δείκτης του κατά πόσο αντέχει μια οικονομία να παίζει -άνευ “ανασκολοπισμού” με αποκλειστική χρήση ξένου νομίσματος- με το δημ και ιδ χρέος.

    Εφόσον οι κρατικές απαιτήσεις (φόροι κτλ) προς τους πολίτες αποπληρώνονται στο νόμισμα που το ίδιο το κράτος επιμελείται προς έκδοση, το κράτος-εξουσία είναι μάλλον κράτος των πολιτών του.
    Εάν οι υποχρεώσεις αυτές απαιτείται να καταβάλλονται σε οθνείο νόμισμα (επί ποινή φυλάκισης μάλιστα!), τότε είναι κράτος-εξουσία ξένων πολιτών.
    Καθαρά και ξάστερα.
    [Στις… αλήστου μνήμης εποχές, το χρέος ήταν κατά βάση εσωτερικό και ουδείς φυσικά ξένος είχε αντισταθμιστικές εδαφικές απαιτήσεις, σε τιμές μάλιστα μπιρ παρά]

LEAVE A REPLY

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.