Aνθρωποι της νύχτας, κλεπταποδόχοι και φοροκλέφτες οι άγρυπνοι φρουροί της δημοσιονομικής πειθαρχίας – Απροστάτευτοι πολίτες & κράτος ανύπαρκτο την περίοδο 2010-2014 – Με…ζημίες 2 εκατ. ευρώ η εταιρεία του Ριχάρδου

Πίσω από τις ειδυλλιακές εικόνες του Μικρολίμανου, της Γλυφάδας, της παραλίας στη Θεσσαλονίκη και όπου αλλού διατηρούσε ένα από τα 60 καταστήματά του, κατά το διαφημιστικό σποτ της εταιρείας του, ο εγκέφαλος της «μαφίας τους χρυσού», κρύβεται η λεηλασία της περιουσίας του ελληνικού λαού, το ξεπούλημα των ασημικών μιας ολόκληρης χώρας.

Η κρίση έβγαλε «στο σφυρί» από βαφτιστικούς σταυρούς και βέρες μέχρι επώνυμα σετ αξίας εκατομμυρίων, κοσμήματα που βγήκαν από μπιζουτιέρες και τραπεζικές θυρίδες και κατέληξαν στα χρηματοκιβώτια ενεχυροδανειστών αλλά και τοκογλύφων και λαθρεμπόρων.

Η «Νέα Σελίδα» ακολουθεί βήμα βήμα τη «μαύρη» διαδρομή του χρυσού από τα ελληνικά νοικοκυριά μέχρι τα χυτήρια κι από εκεί στη μαύρη αγορά ή στο εξωτερικό μέσω των κυκλωμάτων που άνθησαν τα χρόνια των μνημονίων, με την ευθύνη αυτών που επέτρεψαν τη λεηλασία να είναι ίδια με αυτή των μελών της μαφίας.

Στις αρχές της δεκαετίας, όταν τα μνημόνια έζωναν την ελληνική κοινωνία, ενεχυροδανειστήρια και καταστήματα αγοραπωλησίας κοσμημάτων γνώριζαν μέρες δόξας, ξεφυτρώνοντας σε κάθε γειτονιά της χώρας με συχνότητα… τυροπιτάδικου. Με μια τυπική έναρξη επαγγέλματος και την απόκτηση πενταετούς άδειας λειτουργίας, ο καθένας μπορούσε να ανοίξει ένα τέτοιου τύπου μαγαζί.

Αν και είχε καταγραφεί παγκοσμίως η τάση για ξεπούλημα χρυσαφικών και ασημικών των πολιτών σε κράτη που έπεφταν στην… αγκαλιά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η ελληνική πολιτεία δεν φρόντισε να πάρει μέτρα για να προφυλάξει την κοινωνία αλλά και να προασπίσει το δημόσιο συμφέρον από τους επιτήδειους.

Οι ελλιπείς ελεγκτικοί μηχανισμοί στην αγορά των πολύτιμων μετάλλων έκαναν το συγκεκριμένο επάγγελμα χρυσοφόρο, κι ας υπήρχε από την αρχή πληθώρα καταγγελιών για σοβαρότατα ποινικά και φορολογικά εγκλήματα, με κυριότερα αυτά της κλεπταποδοχής, της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου.

«Υπάρχει ολόκληρο δίκτυο κακοποιών που επεξεργάζεται και διακινεί χρυσό χωρίς παραστατικά, χωρίς πιστοποιητικά και χωρίς τιμολόγια. Μάλιστα, πολλοί από τους ιδιοκτήτες καταστημάτων αγοράς χρυσού δεν διαθέτουν καν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ή άδεια λειτουργίας ούτε, βέβαια, το απαραίτητο βιβλίο εγγραφής θεωρημένο από την Αστυνομική Διεύθυνση, όπως απαιτεί ο νόμος», κατήγγειλε το 2011 ο έμπορος χονδρικής πώλησης πολύτιμων λίθων και μετάλλων Φοίβος Σ.

Ο ίδιος σήμερα αισθάνεται δικαιωμένος: «Από την πρώτη στιγμή τα λέγαμε όσοι είμαστε δεκαετίες στο επάγγελμα και όχι περαστικοί απατεώνες. Κανείς όμως δεν έδειξε πραγματικά να ενδιαφέρεται αν η αγορά λειτουργούσε με κανόνες, αν προστατευόταν ο πωλητής-πολίτης που βρισκόταν σε δύσκολη θέση, αν διασφαλιζόταν το δημόσιο συμφέρον, αν όλα αυτά τα καταστήματα ήταν “παραμάγαζα” τοκογλυφίας, κλεπταποδοχής και λαθρεμπορίου».

«Ενεχυροδανειστήρια-διαβατήριο»

Η στιγμή που ένα περίτεχνο χρυσό δαχτυλίδι θα αγγίξει το παγωμένο γυαλί στον πάγκο ενός ενεχυροδανειστηρίου θα σημάνει την αρχή ενός μεγάλου ταξιδιού με τελικό προορισμό εκτός ελληνικών συνόρων. «Ο πολύς κόσμος δεν το ξέρει, αλλά την ώρα που πάει σ’ ένα ανταλλακτήριο χρυσού, στην ουσία βγάζει διαβατήριο στα χρυσαφικά του», επισημαίνει ο ενεχυροδανειστής Γιώργος Μελίδης.

Το κόσμημα αποτελεί πλέον κομμάτι μιας τρομακτικά μεγάλης ποσότητας πολύτιμου εμπορεύματος, που θα καταλήξει με τη μορφή ράβδων στο εξωτερικό – στις περισσότερες περιπτώσεις με εικονικά ή χωρίς παραστατικά. «Αν το κέρδος του νόμιμου επιχειρηματία είναι περίπου 15%, αυτό το ποσοστό θα εκτοξευτεί πάνω από το 50% αν διακινήσεις το εμπόρευμα χωρίς τιμολόγια», επισημαίνει ο ιδιοκτήτης ανταλλακτηρίου χρυσού κ. Μελίδης, ερμηνεύοντας τη ροπή στην παρανομία του 70% των επιχειρήσεων, όπως δείχνουν τα στατιστικά του ΣΔΟΕ.

Φυσικά, αυτό που προηγείται είναι ο οριστικός αποχωρισμός του κοσμήματος από τον κάτοχό του. Η τιμή που θα πάρει ο πελάτης διαμορφώνεται από σειρά παραγόντων. «Αρχικά τα πάντα εξαρτώνται από τη μέρα της εκποίησης, αφού η τιμή του χρυσού δεν διαφέρει από τη λογική του Χρηματιστηρίου. Τη μια μέρα μπορεί να δώσουμε 14 ευρώ το γραμμάριο και την επόμενη 15,5 ευρώ», εξηγεί, διευκρινίζοντας ότι σημαντικό ρόλο παίζει η πρόθεση του επιχειρηματία.

«Ενα κόσμημα μπορεί να μεταπωληθεί ως μεταχειρισμένο σε καλύτερη τιμή από την αντίστοιχη ενός κοσμηματοπωλείου», συμπληρώνει ο ίδιος, προσθέτοντας ότι «εναλλακτικά, αν το αντικείμενο έχει σοβαρές φθορές, θα πάει για λιώσιμο για να κατασκευαστεί στη συνέχεια ένα καινούριο κόσμημα».

Ολα αυτά, βέβαια, όταν πρόκειται για νόμιμο οίκο εμπορίας χρυσού. Σε αντίθετη περίπτωση, τα κυκλώματα που δρουν σε συνεργασία με τα ενεχυροδανειστήρια υφαρπάζουν χωρίς αποδείξεις και για ελαφρά υψηλότερες τιμές από τους νόμιμους επιχειρηματίες κοσμήματα και τιμαλφή από τους πωλητές, τα μετατρέπουν σε ράβδους και τα προωθούν στο εξωτερικό, όπως επιβεβαιώνουν πηγές του ΣΔΟΕ, επισημαίνοντας ότι η απώλεια για το Δημόσιο εκτιμάται σε περισσότερα από 50 εκατ. ευρώ τον μήνα.

«Πλυντήρια»

Τα συνθηματικά αποκαλούμενα «τσουβάλια» λόγω της τεράστιας ποσότητάς τους, δηλαδή τα χρυσαφικά προς λιώσιμο, περνούν από τη διαδικασία του «ξεδοντιάσματος». Σε απλά ελληνικά, ειδικοί τεχνίτες θα αφαιρέσουν τους πολύτιμους λίθους και στη συνέχεια το πολύτιμο μέταλλο θα μεταφερθεί από το ενεχυροδανειστήριο σε ένα από τα παράνομα χυτήρια – τα περισσότερα εδρεύουν στον Ασπρόπυργο.

Στα «πλυντήρια», όπως λέγονται τα χυτήρια στη γλώσσα των κυκλωμάτων, πίσω από τη βιτρίνα της επεξεργασίας χαλκού τη «βρώμικη» δουλειά αναλαμβάνουν να φέρουν εις πέρας και σε αυτή την περίπτωση κατά κανόνα παράτυποι μετανάστες. Αυτοί είναι, εξάλλου, που θα συμβιβαστούν με την επικινδυνότητα της εργασίας, αξιώνοντας μόνο ένα πενιχρό μεροκάματο. Η συνέχεια περιλαμβάνει μια περίπλοκη διαδικασία τριών βασικών σταδίων, κατά την οποία διαχωρίζεται ο χρυσός από το ασήμι, τον χαλκό και τα υπόλοιπα μέταλλα που ενδεχομένως περιέχει το κόσμημα.

Αρχικά τα τιμαλφή λιώνονται σε υψηλές θερμοκρασίες κι αφού περάσουν από κουβάδες με κρύο νερό σε ρευστή μορφή μπαίνουν σε καλούπια, τα οποία τους δίνουν τη μορφή μπάρας. Αμέσως μόλις το μέταλλο στερεοποιηθεί, οι μπάρες βυθίζονται σε δεξαμενές με χημικά μείγματα για να ρευστοποιηθούν και πάλι.

Επειτα από τουλάχιστον 15 ώρες, συνήθως την επόμενη μέρα το πρωί, οι εργάτες αλιεύουν από τον πάτο της δεξαμενής καθαρό χρυσό, αφού νωρίτερα έχουν απομακρύνει το κοκκινωπό υγρό που περιέχει ρευστοποιημένα όλα τα υπόλοιπα μέταλλα. Τέλος, ο χρυσός υποβάλλεται για μια τελευταία φορά σε κατεργασία σε υψηλή θερμοκρασία και καλουπώνεται σε μπάρες 24 καρατίων, βάρους συνήθως 50 ή 100 γραμμαρίων.

«Δεν είναι εύκολο να συγκεντρώσεις 1 κιλό καθαρού χρυσού και κυρίως να είσαι βέβαιος ότι αυτό που θα πάρεις είναι η ίδια ποσότητα με αυτή που παρέδωσες στο “πλυντήριο”», σημειώνει ιδιοκτήτης ανταλλακτηρίου, αποκαλύπτοντας μια ακόμη μεγάλη απάτη του χρυσού:

«Οταν μιλάμε για τόσα λεφτά, η ειλικρίνεια μεταξύ κατεργαραίων πάει περίπατο. Πάντα έχεις τον φόβο ότι οι ράβδοι που θα παραλάβεις από το χυτήριο θα περιέχουν στην καρδιά τους ένα μέταλλο πολύ χαμηλότερης αξίας». Το βολφράμιο, το υλικό από το οποίο κατασκευάζονται οι ίνες που θερμαίνονται και φωτίζουν στους λαμπτήρες πυρακτώσεως, έχει πολύ κοντινό ειδικό βάρος με τον χρυσό και υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να ξεγελάσει έναν άπειρο που θα ζυγίσει μια ράβδο χρυσού.

Βαλίτσες για Γερμανία και Τουρκία

Ενα μικρό μέρος του καθαρού χρυσού θα καταλήξει στα ελληνικά εργαστήρια αργυροχρυσοχοΐας για την κατασκευή καινούριων κοσμημάτων. Ωστόσο, οι περισσότερες ράβδοι τοποθετούνται σε βαλίτσες και φεύγουν με προορισμό το εξωτερικό, την Ευρώπη -συνήθως τη Γερμανία- αλλά και τη γειτονική Τουρκία. Οπως αποδεικνύουν οι συνεχείς συλλήψεις από τις Αρχές, τα «βαποράκια» πολυτελείας φτάνουν στο «Ελ. Βενιζέλος» με ένα εισιτήριο για το Μόναχο, την Κολωνία, την Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη.

Πηγή:Νέα Σελιδα

LEAVE A REPLY

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.