Τη χειρότερη επίδοση έχει η Ιταλία που έχασε περίπου 20% και από το 95% βρέθηκε στο 75% του γερμανικού κατά κεφαλή ΑΕΠ. Οι περισσότερες χώρες, όπως η Γαλλία, έχασαν 10% περίπου. Μόνο η Ισπανία υποχώρησε λιγότερο, περίπου 5%. Η Ελλάδα ξεκίνησε από το 68%, έφθασε το 80% στα μέσα της δεκαετίας του 2000, για να κατακρημνιστεί στη συνέχεια, στο 55%, όπου και έχει καθηλωθεί από το 2013 και μετά. Η ελληνική πορεία δεν υποχωρεί αλλά και δεν ανακάμπτει. Αυτό οφείλεται στις βαρύτατες υποχρεώσεις της χώρας για την εξυπηρέτηση  του χρέους που συνεχώς αυξάνετα κατά 15 δις ετησίως, παρ’ όλες τις αιματηρές πολιτικές λιτότητας, της βαριάς φορολογίας και της υφαρπαγής της δημόσιας περιουσίας και μέρους της ιδιωτικής απο τους δανειστές.

Η καταστροφή του βασικού ιδεώδους της ΕΕ

Το βασικό ιδεώδες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν η επίτευξη της ειρηνικής συνύπαρξης, της αλληλεγγύης και της οικονομικής σύγκλισης των χωρών μελών. Όμως, το αντίθετο έχει συμβεί από την εποχή υιοθέτησης του ευρώ. Αντί για αλληλεγγύη και σύγκλιση των οικονομιών, βιώνουμε μαι απόκλιση η οποία ειδικότερα στην περίπτωση της Ελλάδας και της Ιταλίας, αποκτά τεράστιες διαστάσεις.

Το ευρώ, με τον τρόπο που λειτούργησε, στην πραγματικότητα καταστρέφει την ευρωπαϊκή ιδέα. Όσο και αν ακούγεται παράδοξο, η ευρωζώνη εχει μετεξελιχθεί στον μεγαλύτερο εχθρό και κίνδυνο της ευρωπαϊκής ενοποίηση. Είναι φανερό ότι, χωρίς μια άμεση διόρθωση, οι εντάσεις θα αυξηθούν, ο ευρω-σκεπτικισμός,  θα κυριαρχήσει, με αμφίβολο το μέλλον της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η μετατροπή της ΕΕ σε Ευρώπη της Γερμανίας, ύστερα από την υιοθέτηση του ευρώ, αποτελεί μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορεί να συνεχίσει να υφίσταται. Η καταστροφή του βασικού Ευρωπαϊκού ιδεώδους, αυτού της αλληλεγγύης και της σύγκλισης από το ευρώ, αν κάτι δεν αλλάξει στο μεταξύ, είναι μοιραίο να οδηγήσει σε διάλυση και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η ΕΕ κινδυνεύει να διαλυθεί από την αναλγησία της ηγετικής της ομάδας που κατοικοεδρεύει στο Βερολίνο. Η οποία δεν βλέπει το μοιραίο τέλος. Όπως δεν το έβλεπε κανείς στην περίπτωση Σοβιετικής Ένωσης.

 

2 COMMENTS

  1. Δεν καταλαβαίνω ούτε το Financial Times, ούτε όλους αυτούς που δήθεν εκπλήσσονται, ούτε καταλαβαίνω κανέναν πια.
    Το Ευρώ λένε ότι ευνοεί την Γερμανία…
    Και αυτό, που είναι το περίεργο; Το λέω εδώ και χρόνια, εγώ που δεν έχω σπουδάσει ούτε καν οικονομικά και δεν το ξέρουν οι …μέγα οικονομολόγοι μας;

    Για ποιον ακριβώς λόγο δημιουργήθηκε το Ευρώ; Ποιος ήταν ο βασικός όρος συμμετοχής στο Ευρώ;
    Η απαγόρευση να βάζει μια χώρα δασμούς στα προϊόντα που εισάγει από τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης.
    Ποια είναι η χώρα που παράγει τα περισσότερα; Η Γερμανία.
    Και μπορεί αυτούς τους δασμούς φαινομενικά να τους πληρώνει ο πολίτης, αλλά στην ουσία τους δασμούς τους πληρώνει το κράτος…
    Ή τουλάχιστον καταλήγουν εις βάρος του κράτους και αυτό θα το εξηγήσω επακριβώς:
    Καταρχάς, το κάθε κράτος δεν εισπράττει τα χρήματα από τους δασμούς και άρα μειώνονται τα έσοδά του. Τα χρήματα που βέβαια θα πλήρωνε ο πολίτης, αλλά θα πήγαιναν στο κράτος.
    Από την άλλη, το κάθε κράτος θα μπορούσε να επιλέξει από ποιο εμπόρευμα θα έπαιρνε δασμούς, αλλά και ποιο ποσό θα έπαιρνε. Άρα όταν ένα εισαγώμενο προϊόν θα επιβαρρύνονταν με δασμούς, θα μειώνονταν η εισαγωγή του και άρα θα αυξάνονταν η εγχώρια παραγωγή για αυτό ακριβώς το προϊόν.

    Υπάρχουν όμως απλές λύσεις για μια ενιαία ΕΕ, αφού υποτίθεται ότι θέλουμε μία Ευρώπη.
    Ότι εισάγει μια χώρα της ευρωζώνης από εταιρία άλλης χώρας της ευρωζώνης, η εταιρία αυτή θα πληρώνει το ποσοστό του φόρου της όχι στην εφορία της χώρας στην οποία βρίσκεται, αλλά στην εφορία της χώρας που πωλούνται τα προϊόντα αυτά. Αφού ανήκουμε στην ΕΕ, γιατί να μην έχουμε και εμείς όφελος, από αυτά που πωλούνται στην Ελλάδα;
    Επίσης, θέλουμε ενιαία Ευρώπη, όχι μόνο με ενιαίο νόμισμα, αλλά με ενιαία οικονομικά. Με ενιαίο τραπεζικό σύστημα και όχι με δικές του τράπεζες το κάθε κράτος, τις οποίες μόνο του θα τις χρηματοδοτεί, ενώ η ΕΚΤ θα συμμετέχει μόνο στα κέρδη.
    Και τέλος, ότι κατασκευάζεται εκτός ευρωζώνης, θα πρέπει να εισέρχεται στην ευρωζώνη με δασμούς (πχ. τα “γερμανικά” φάρμακα της Bayer, κατασκευάζονται στο Μπαγκλαντές).
    Όλα είναι πολύ εύκολο να γίνουν και προπάντων δίκαια, αλλά ποιος θα τα πει, ποιος θα τα επιβάλλει…

    Είναι λογικό λοιπόν ότι μια τέτοια ένωση είναι προς όφελος αυτών των χωρών που παράγουν. Εμείς που δεν παράγουμε τι φοβόμαστε; Μη τυχόν και χρειάζεται να ανταλλάσουμε το νόμισμά μας στα αεροδρόμια του εξωτερικού, στα ταξίδια που πλέον δεν κάνουμε; Πως θα ζήσει η Ελλάδα εάν δεν μπορούμε να βάζουμε δασμούς σε ότι εισάγουμε; Αφού πλέον σχεδόν μόνο εισάγουμε.
    Άρα, αφού αυτά δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν, αφού είμαστε η χώρα της ΕΕ που οι εισαγωγές της είναι πολύ μεγαλύτερες από τις εξαγωγές της, δε θα έπρεπε ποτέ να είχαμε μπει.

    Πώς έγινε το χρέος της Ελλάδας …380 δις; Πόσο ήταν το χρέος μας το 2001 πριν την είσοδο στην ΕΕ και στο Ευρώ;
    155 δις;
    Μήπως αυξήθηκε τόσο επειδή πληρώναμε …μισθούς και συντάξεις; Ή αυξήθηκε επειδή είχαμε πολλούς …δημοσίους υπαλλήλους;
    Δώσαμε βέβαια από το 2010 έως και το 2012 πολλές δεκάδες δις για ανακεφαλαιοποίηση των ιδιωτικών τραπεζών μας που διαχειρίζονται Ευρώ (την οποιαδήποτε ανακεφαλαιοποίηση δε θα έπρεπε να την κάνουμε μόνοι μας, μιας και δεν εκδίδουμε το χρήμα), αγοράζουμε και πιο ακριβά από τις άλλες χώρες τον στρατιωτικό εξοπλισμό (ούτε τη φύλαξη των συνόρων της ΕΕ θα έπρεπε να κάνουμε μόνοι μας), καθώς και το πετρέλαιο μας το πουλάει μέχρι και η ομόδοξη Ρωσσία πιο ακριβά (σίγουρα είμαστε …άτυχοι και ούτε την ελληνική ΑΟΖ δεν έχουμε ανακηρύξει), αλλά το βασικό είναι ότι εισάγουμε πολύ περισσότερα από ότι εξάγουμε. Και αυτό κάθε χρόνο χειροτερεύει.
    Άρα χρειαζόμαστε οπωσδήποτε εθνικό νόμισμα και φυσικά κρατικό τραπεζικό σύστημα.
    Ούτε που με νοιάζει εάν θα έχουμε Δραχμή, Οβολό ή οτιδήποτε άλλο, εθνικό, αδέσμευτο και ανεξάρτητο νόμισμα να είναι, αρκεί. Και θέλουμε βεβαίως και εθνικό τραπεζικό σύστημα.
    Τέλος, να μην φοβάται κανείς τη χρεοκοπία και τις κερδοσκοπικές πιέσεις. Αυτές μπορούν να τις κάνουν μόνο εφόσον έχουν το νόμισμά μας.
    Εμείς γιατί να το δώσουμε; Εννοείται το νέο εθνικό νόμισμα.
    Και επίσης, με εθνικό νόμισμα το Κράτος δεν χρεοκοπεί ποτέ, δεν μπορεί να χρεοκοπήσει.
    Και δεν πρέπει κανείς να φοβάται το υπέρογκο δημόσιο χρέος μας, αφού υπάρχει το πρόσφατο παράδειγμα της Ισλανδίας (αλλά και του …Μεταξά). Εκεί φαίνεται το πόσο εύκολα ένα χρέος δεν αποπληρώνεται και στη συνέχεια διαγράφεται αυτό από τα διεθνή δικαστήρια, αφού “ο λαός έχει αξία και όχι το χρήμα”.
    Εφόσον πρώτα γίνει ένας επίσημος λογιστικός έλεγχος του δημοσίου χρέους…

    • Και εξάλλου, πως γίνεται και η Γερμανία παράγει τα περισσότερα;
      “Ξεχνάνε” όλοι ότι η Γερμανία μετά τον βππ, βοηθήθηκε από την Αμερική που ήταν εναντίον του κομμουνισμού. Έτσι την πολεμική βιομηχανία που είχε προπολεμικά απλά τη μετέτρεψε και δημιουργήθηκε το “οικονομικό θαύμα”.
      Αφού λοιπόν της επιτρέψαμε να κρατήσει και να διευρύνει αυτή τη βιομηχανία της, είναι λογικό να φτιάχνει όλων των ειδών τα εμπορεύματα. Μιας όμως και ανήκουμε στην ΕΕ, γιατί να μην έχουμε και εμείς όφελος; Τουλάχιστον από αυτά που πωλούνται στην Ελλάδα…

      Όλοι “ξεχνάνε” επίσης όλοι τη συμφωνία του Λονδίνου το 1953 και τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του γερμανικού χρέους. Ενός χρέους που δημιουργήθηκε πριν τον βππ και το μεγαλύτερο μέρος του χρέους αυτού το διαγράψαμε παρόλα τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Γερμανοί κατά τον πόλεμο. ΄
      Σε μια εποχή που το χρήμα είχε κάποιο αντίκρισμα (σε χρυσό, ενώ στην εποχή μας το χρήμα δημιουργείται κατά το δοκούν). Και από τότε είναι και το κατοχικό “δάνειο”, το οποίο, με τους τόκους 75 χρόνων και σε σημερινά χρήματα, ο κύριος Τζάνης Γκούσκος το υπολόγισε με στοιχεία και αποδείξεις, σε ποσό μεγαλύτερο των τετρακοσίων δισεκατομμυρίων Ευρώ!
      Το κατοχικό δάνειο είναι σίγουρο χρήμα αφού πρόκειται για διακρατική συμφωνία αναγνωρισμένη και από τις δυο πλευρές.
      Μέχρι και ο Χίτλερ ξεκίνησε την αποπληρωμή του.
      Και δεν έχει σχέση με πολεμικές αποζημιώσεις και επανορθώσεις.
      Όχι ότι και αυτές δεν τις δικαιούμαστε αλλά θα αργήσουν, ενώ μια οφειλή που προέρχεται από διακρατική συμφωνία είναι άμεσα απαιτητή.
      Αυτά πότε θα μας τα δώσουν; Ή μάλλον, για να το γράψω καλύτερα, τα χρήματα αυτά πότε θα τα απαιτήσουμε; Υπάρχουν και τα διεθνή δικαστήρια (εκεί μπορούμε -και πρέπει- να προσφύγουμε εμείς)…

LEAVE A REPLY

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.