Η ένταξή μας στο ευρώ τον Ιανουάριο του 2002 ήταν από την πρώτη στιγμή καταστροφική για την ελληνική οικονομία. Η ισοτιμία του ευρώ προς την δραχμή καθορίστηκε σε 1 ευρώ προς 340,75 δραχμές, αντί να ορισθεί στα φυσιολογικά επίπεδα της τάξης περίπου του 1:550. Αυτή η αυθαίρετη και μάλλον σκόπιμη ισοτιμία που έγινε με την συμβολή της Goldman Sachs, σε συνδυασμό με τις κερδοσκοπικές στρογγυλοποιήσεις των τιμών προς τα επάνω, εκτίναξε στα ύψη τις τιμές  και υποβάθμισε άμεσα την αγοραστική αξία των μισθών και των συντάξεων.

Η αρχική περίοδος της πλαστής ευημερίας

Η ελληνική βιομηχανία, ο τουρισμός και η γεωργική μας παραγωγή έχασαν μεγάλο μέρος της ανταγωνιστικότητάς τους. Στην πραγματικότητα, συντελέστηκε μια άμεση κλοπή εθνικού πλούτου. Μετά το 2002 και μέχρι το 2008, η χώρα έζησε μια αρχική περίοδο πλαστής ευημερίας μέσα στην ευρωζώνη που στηρίχθηκε σε δανεισμό. Η χώρα δανειζόταν με δυσμενείς όρους για να πληρώσει παλαιότερα χρέη, για να αγοράσει πανάκριβο αμυντικό εξοπλισμό, για αεροπλάνα χωρίς μηχανές, υποβρύχια που γέρνουν κλπ, σε ένα απύθμενο πάρτι παρασυναλλαγών και διαφθοράς, όπου κυρίαρχο ρόλο είχαν γερμανικές εταιρείες. Οι τράπεζες προωθούσαν φορτικά, προγράμματα εύκολου δανεισμού, με τις ευλογίες της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Η φούσκα της πλαστής ευημερίας της ευρωζώνης έσκασε το 2008 με την έλευση της διεθνούς οικονομικής κρίσης και η οικονομία μας κατέρρευσε, όπως έγινε και σε άλλες περιφερειακές χώρες του νότου. Με την διαφορά ότι εδώ, λόγω ασυδοσίας των κυβερνώντων και μεγάλου «φαγοποτιού», τα πράγματα ήταν χειρότερα. Το 2010 κρεμαστήκαμε στην θηλειά της Τρόικα και των Μνημονίων, επαιτώντας συνεχώς και νέα δανεικά σε ευρώ για την αποπληρωμή των παλαιότερων χρεών που συνεχώς διογκώνονται. Οχτώ χρόνια μετά την κρίση του 2008, η ελληνική οικονομία κατρακυλάει συνεχώς χωρίς ελπίδα ανάστασης. Παρόμοια κρίση σε διάρκεια και βάθος δεν έχει υπάρξει ποτέ διεθνώς. Μας λένε ότι αν γυρίσουμε στην δραχμή θα πάμε στην κόλαση. Ενώ η κόλαση με το καταστροφικό ευρώ και το άτεγκτο Μνημόνιο είναι εδώ. Και με την σημερινή κατάσταση, θα είναι για πάντα εδώ. Γι’ αυτό, αξίζει να γυρίσουμε πίσω για να πάμε μπροστά.

Οι ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων

Οι κυβερνήσεις των τελευταίων είκοσι περίπου χρόνων είναι υπόλογες για την απύθμενη διαφθορά, την κακοδιαχείριση, την δημοσιονομική σπατάλη και ασυδοσία και πρέπει να λογοδοτήσουν στην δικαιοσύνη γι’ αυτό. Το μεγάλο πάρτι της διαφθοράς στο οποίο, επισημαίνεται και πάλι, συμμετείχαν μεγάλες εταιρίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ειδικότερα της Γερμανίας, εξηγεί γιατί είμαστε οι πρωτοπόροι της κατάρρευσης που έχουν υποστεί όλες οι περιφερειακές χώρες της  ευρωζώνης, οι λεγόμενες GIPSI (Greece, Italy, Portugal, Spain, Ireland). Όπως αποδεικνύεται από πολλές διεθνείς και δικές μας μελέτες  οι περισσότερες χώρες μέσα στην ευρωζώνη καταρρέουν με την έλευση της κρίσης του 2008-9, σε αντίθεση με τις χώρες έξω από την ευρωζώνη, ή και έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια ενδελεχής σύγκριση της  πορείας του ΑΕΠ, του ισοζυγίου πληρωμών και άλλων οικονομικών μεγεθών των χωρών μέσα και έξω από την ευρωζώνη, αποδεικνύει αυτή την διαπίστωση.

Η κακοδιοίκηση και φαυλότητα της πολιτικής μας ηγεσίας, εξηγεί γιατί η Ελλάδα σέρνει το χορό του Ζαλόγγου στο γκρεμό και μας ακολουθούν οι άλλες χώρες του νότου. Αλλά η κυρίως αιτία της τραγωδίας είναι συστημική. Είναι αυτό το ίδιο το ευρώ που καταστρέφει όλη την νότια ευρωζώνη και όχι μόνο. Γιατί αν πάρεις το λάθος τρένο, σε όποιο σταθμό και αν κατέβεις θα είναι λάθος. Παρ’ όλες τις ευθύνες των κυβερνώντων και ειδικότερα αυτής του Κώστα Σημίτη που μας ενέταξε στην ευρωζώνη, το χρέος που δημιουργήθηκε μέσα στην ευρωζώνη διπλασιάστηκε και στην ουσία ισοδυναεμί με το χρέος της χώρας μας τα τλευταία 100 περίπου χρόνια. Είναι κορυφαίο ψέμα ότι το χρέος το κληρονομήσαμε απο το παρελθόν και αυτό αποδεικνύεται απο τα επίσημα στοιχεία της ίδιας της Eurostat, της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας. Αλλά και κάτι ακόμα. Με δεδομένο ότι, βασική προύπόθεση για την ένταξη μιας χώρας στην ευρωζώνηείναι να έχει περιοριμένα χρέη, τότε πως μας ενέταξαν στοευρώ αν είχαμ εμεγάλα χρέη όπως ισχυρίζονται οριsμένοι;

Το ευρώ δεν ταιριάζει με την Ελληνική οικονομία

Το ευρώ είναι ένα νόμισμα που ευνοεί την Γερμανία και όχι την Ελλάδα και τις χώρες του ευρωπαϊκού νότουΤο πρόβλημα, τονίζεται και πάλι, είναι συστημικό. Οφείλεται στις διαφορετικές οικονομικές δομές των βόρειων χωρών σε σχέση με τις αντίστοιχες του ευρωπαϊκού νότου. Το ευρώ είναι ένα κουστούμι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της Γερμανίας κυρίως, η οποία παράγει ολιγοπωλιακά προϊόντα[5] έντασης κεφαλαίου[6], υψηλής τεχνολογίας και καινοτομίας. Τα προϊόντα αυτά, εμπεριέχουν μικρό κόστος πρώτων υλών ή εργασίας.Η παραγωγή τους στοιχίζει ελάχιστα, αλλά επειδή δεν υπάρχουν ανταγωνιστές ή υπάρχουν ελάχιστοι, η τιμή πώλησής τους ορίζεται αυθαίρετα πολύ υψηλή, με συνέπεια τα περιθώρια κέρδους να είναι τεράστια.

Ένας σύγχρονος μαγνητικός τομογράφος, π.χ. της Siemens, πωλείται πολύ ακριβά γιατί θεωρείται αναγκαία η αγορά του στην διεθνή αγορά. Και σε εξωφρενικά υψηλές τιμές πωλούνται τα ανταλλακτικά του. Επί πλέον, η συγκεκριμένη εταιρεία, όπως και άλλες πολυεθνικές, φροντίζουν να έχουν ένα «καλολαδωμένο» δίκτυο αγοραστών σε όλες τις χώρες. Έτσι το σκληρό ευρώ, αυτό το συγκεκαλυμμένο μάρκο, ευνοεί κυρίως την χώρα -δυνάστη της Ευρώπης, η οποία σωρεύει τεράστια συναλλαγματικά πλεονάσματα και κερδοσκοπεί από την διαφορά των spreads[7] και τα χαμηλά, μηδενικά ή και αρνητικά επιτόκια καταθέσεων και ομολόγων που συλλέγει μαζικά από όλες τις χώρες, αφού θεωρείται ασφαλής επενδυτικός προορισμός.

Ό κύριος προσανατολισμός της περιφερειακής ελληνικής οικονομίας στον τουρισμό και την γεωργία, απαιτεί παραγωγική διαδικασία έντασης εργασίας. Χρειαζόμαστε δηλ. πολλά εργατικά χέρια, το κόστος των οποίων δεν μπορεί να συμπιεστεί κάτω από ένα ορισμένο επίπεδο, ώστε το συνολικό κόστος παραγωγής να είναι χαμηλότερο ή ίσο με αυτό των ανταγωνιστών μας. Το δωμάτιο ενός ελληνικού ξενοδοχείου, στοιχίζει περίπου το διπλάσιο απ’ ότι ένα αντίστοιχο στην Τουρκία, στην Αίγυπτο, στην Βουλγαρία, στην Ρουμανία, στην Ουγγαρία. Γι’ αυτό και η Κωνσταντινούπολη, το Κάιρο, το Βουκουρέστι, η Βουδαπέστη κλπ, πλημμυρίζουν από Έλληνες τουρίστες, αφού οι διακοπές στοιχίζουν λιγότερο από ότι στον Πόρο και αρκετά λιγότερο από ότι στην Πάρο. Την ίδια ώρα, με την συνθήκη του Σέγκεν, δεν μας επιτρέπεται, ή δεν είναι εύκολο να δεχθούμε μαζικά τουρίστες από χώρες όπως η Ρωσία η Κίνα, το Ιράν κλπ, αν και η κατάσταση στο θέμα αυτό έχει κάπως βελτιωθεί τελευταία.

Λόγω του σκληρού ευρώ καταστρέφεται η αγροτική μας παραγωγή. Τα πορτοκάλια, τα λεμόνια, τα ροδάκινα, τα κεράσια, οι ελιές μας, πέφτουν από τα δέντρα και σαπίζουν, αφού οι εισαγωγές από την μακρινή Αργεντινή, το Μαρόκο, την Αίγυπτο κλπ, είναι φτηνότερες. Ακόμα και ο ποιο χαμηλά αμειβόμενος εργάτης γης που αμείβεται σε ευρώ, Έλληνας ή μετανάστης, στοιχίζει πολύ πιο ακριβά από ότι σε μια ανταγωνιστική μας χώρα όπου αμείβεται σε υποτιμημένο νόμισμα. Αν ένας εργάτης γης στην Ελλάδα στοιχίζει το λιγότερο 25 ευρώ την ημέρα, στην Τουρκία στοιχίζει σε τούρκικες λίρες που αντιστοιχούν περίπου σε 10-15 ευρώ.

Το κόστος ζωής στην γειτονική χώρα είναι χαμηλότερο λόγω της υποτιμημένης τουρκικής λίρας και τα περισσότερα καταναλωτικά είδη που αγοράζει ο Τούρκος εργαζόμενος, είναι επίσης πιο φτηνά. Το γεγονός ότι η Βουλγαρία ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά όχι στην ευρωζώνη, σε συνδυασμό με την χαμηλή φορολόγηση, έχει οδηγήσει πολλές ελληνικές εταιρείες να μεταφέρουν εκεί την έδρα τους. Οδηγοί φορτηγών και λεωφορείων από την Βουλγαρία, αντικαθιστούν Έλληνες συναδέλφους τους με πολύ μικρότερη αμοιβή, αφού το εκεί κόστος ζωής είναι επίσης πολύ χαμηλό. Πολλοί Έλληνες καταναλωτές στα σύνορα με την Αλβανία, τα Σκόπια, την Βουλγαρία, την Τουρκία, επισκέπτονται σε μονοήμερα ταξίδια τις χώρες αυτές και προμηθεύονται κάθε είδους φτηνά προϊόντα και καύσιμα.

Η κομπίνα Σημίτη και Goldman Sachs

Όταν η Ελλάδα υιοθέτησε το ευρώ στα τέλη του 2000, η ισοτιµία της δραχµής βρισκόταν στις 365,6 δραχµές ανά 1 δολάριο. Η ισοτιμία Ευρώ-δολαρίου στις 31/12/2000 ήταν 1 € = US$ 0,9421. Συνεπώς, η σχέση δραχμής/ευρώ με 1/340,75 οδήγησε σε άμεση ανατίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου κατά περίπου 6% (στρογγυλοποιημένο), πέραν από τις κερδοσκοπικές ανατιμήσεις προϊόντων και υπηρεσιών που έφθασαν ακόμη και στο 300%. Αυτό το γνώριζαν ορισμλενοι γύρω απο το Πρωθυπουργικό περιβάλλον και την Goldman Sachs που διαχειρίστηκε το όλο θέμα, με αποτέλεσμα μνα αποκομίσουν τεράστια υπερκέδη ποντάροντας στη διαφοροποίηση των σχετικών ισοτιμιών. Αξίζει επίσης να σημειωθεό πως οι τραπεζικές καταθέσεις στα τέλη του 2009 ανέρχονταν σε 237,53 δις ευρώ και το ίδιο έτος δόθηκαν δάνεια 249,58 δις ευρώ, δηλ. κατά 12,15 περισσότερα δις ευρώ από τις καταθέσεις.