Πέτρος Καράκης

Ολοένα και περισσότερο αναρωτιόμαστε τελευταία μήπως μαζί με τις ραγδαίες αλλαγές στην οικονομία και την κοινωνία, έχει  αλλοιωθεί σημαντικά και η έννοια των λέξεων σήμερα. Ποιος είναι ο ορισμός της δεξιάς και ποιος της αριστεράς στην εποχή μας ; Το ερώτημα αυτό προκύπτει από τη διαπίστωση ότι, το μεγαλύτερος μέρος των σοσιαλιστών του φραπέ και της light ή ροζέ αριστεράς στην Ευρώπη σήμερα έχει αποκοπεί από τις κλασικές ιστορικές αρχές και αξίες του παραδοσιακού σοσιαλισμού.

Είναι μέρος της  πλουτοκρατίας,  έχει αλλοτριωθεί ή και ενταχθεί στο σύστημα. Στηρίζει τα βάρβαρα μνημόνια και τη φτωχοποίηση των λαών, την πονηρή παγκοσμιοποίηση και διάλυση των εθνών που επιδιώκει ο Τζώρτζ Σόρος με την εισβολή μαζών μη αφομοιώσιμων μουσουλμάνων μεταναστών. Πρόκειται για μια κατά δήλωση μόνο αριστερά που φιλανθρωπίζει, κάτι που η κλασική μαρξιστική αριστερή αντίληψη κατήγγειλε ως τη βαλβίδα εκτόνωσης της κυρίαρχης πλουτοκρατίας και του ιμπεριαλισμού.

Η ροζέ αριστερά στην Ελλάδα ειδικότερα, ξαναγράφει την ιστορία υποστηρίζοντας το συνωστισμό στη Σμύρνη, την ταύτιση των Μακεδονομάχων με τους Τζιχαντιστές, την αναγόρευση των Μίκη Θεοδωράκη, Σβορώνου,Ψυρούκη, Κορδάτου σε εθνικιστές (!), την τουρκοποίηση της Δυτικής Θράκης, την επαναφορά ενός  σκληρότερου σχέδιου Ανάν στην Κύπρο.

Επικροτεί τις επιδρομές στη Συρία συνδράμοντας έτσι στις βουλές της δύσης, τα έχει καλά με τα κοράκια των αγορών, αποδέχεται δουλοφρόνως τη Γερμανοποίηση της Ευρώπης με το “ευρώ πάση θυσία” και τη Θατσερική ΤΙΝΑ ( Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση) κλπ. Και απευθύνει ανοιχτό προσκλητήριο για την εισβολή εποίκων στην Ελλάδα με προοπτική την Ισλαμοποίση της χώρας.

Η ροζέ αριστερά δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη του Ελληνικού έθνους, θεωρώντας το σύγχρονο Ελληνικό κράτος ως παρά φύση δημιουργία των γεωπολιτικών ισορροπιών του 18ου αιώνα και ειδικότερα του Ευρωπαϊκού διαφωτισμού. Οι Άγγλοι, Γάλλοι,Γερμανοί, Πορτογάλοι κλπ., που σήμερα μιλούν μια παράφραση της αρχαίας δικής τους γλώσσας, έχουν εθνική υπόσταση. Αλλά σύμφωνα με τους αριστε-ροροζέ αποδομητές της ιστορίας και της κοινής λογικής, οι σημερινοί Έλληνες που ομιλούν τη μετεξέλιξη της αρχαίας Ελληνικής έχουν αποκοπεί, από τις ιστορικές τους ρίζες.

Οι άνθρωποι αυτοί, στην πράξη μισούν την Ελλάδα, απεχθάνονται μετά βδελυγμίας της λέξη πατρίδα και νιώθουν μέρος του παγκόσμιου χωριού. Ένα νόμισμα με δύο όψεις. Δεξιά η νεο καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και αριστερά ο ροζέ ψευτο-αριστερός διεθνισμός. Οι ροζέ αριστεροί, νιώθουν άβολα για την Ελληνική καταγωγή τους ως επαρχιωτόπουλα μιας μεγάλης παγκόσμιας οντότητας που έχει το κέντρο της στο βορρά και στη δύση.

Γι΄αυτό και ακόμα και αυτόν τον ίδιο τον Ελληνικό πολιτισμό που κατά γενική ομολογία αποτελεί το γεννήτορα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, επιδιώκουν να τον αποδομήσουν. Ο διορισμός των ξένων σε κρατικούς πολιτιστικούς οργανισμούς και ειδικότερα του γελοίου Βέλγου Γιαν Φάμπρ, ο οποίος έχει αναγάγει σε κερδοφόρα τέχνη τη χυδαιότητα, το πορνό, τη βία, την παρακμή, την τρέλα, αναδεικνύουν αυτήν ακριβώς την ιδιαιτερότητα των ομότιμών του της σύγχρονης ροζέ αριστεράς του Κολωνακίου.

Η οποία καβάλησε την εξουσία παραπλανώντας χυδαία το μέσο Έλληνα πολίτη, με την οποίο φυσικά δεν έχει καμιά απολύτως σχέση. Αλλά και με τον Μαρξισμό που αποτελεί τη βάση της φιλοσοφικής θέσης της αριστεράς, οι άνθρωποι αυτοί έχουν σχέση όση έχει ο  Φάντης με το ρετσινόλαδο.

Μήπως δε βλέπουμε και δεν ακούμε καλά; Είναι στραβός ο γυαλός ή εμείς στραβά αρμενίζουμε ; Το πλοίο ή το λιμάνι φεύγει ; Aυτός ο προβληματισμός, θα πρέπει να εξεταστεί ιδιαίτερα εδώ, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Eδώ που η νύχτα βαφτίζεται μέρα, εδώ που όσο πουθενά αλλού η επιλεγόμενη αριστερά, κυβερνητική και μιντιακή, βγάζει φλας αριστερά και στρίβει δεξιά. Πολύ -πολύ δεξιά,μνημονιακά,δυτικόδουλα, νεοταξίτικα-υποτελικά.