Θεόδωρος Κατσανέβας

Σύμφωνα με στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Γραφείου που παρουσιάζονται αναλυτικά εδώ, η πορεία του ελληνικού χρέους έχει πολλές διακυμάνσεις από το 1884 μέχρι σήμερα, γεγονός που παρατηρείται σε πολλές ή και σε όλες τις χώρες διεθνώς. Η Ελλάδα ποτέ στην ιστορία της δεν είχε χρέος σε επίπεδα της τάξης του 400% του ΑΕΠ όπως η Γερμανία μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, της οποία το αιματοβαμένο χρέος κουρεύτηκε κατά 64% και το υπόλοιπο ρυθμίστηκε με αναπτυξιακή ρήτρα στη συνθήκη του Λονδίνου όπου συμμετέιχε και η νικήτρια Ελλάδα.

Τρικούπης : «δυστυχώς επτωχεύσαμεν»

Στον 19ο αιώνα η μεγαλύτερη κορύφωση του ελληνικού χρέους παρατηρείται το  1896 (223,5% του ΑΕΠ). Τρία χρόνια πριν είχε μεσολαβήσει η χρεοκοπία και η στάση πληρωμών του Χαρίλαου Τρικούπη, ενός από τους σημαντικότερους Πρωθυπουργούς της νεότερης Ελλάδας, ο οποίος ακολούθησε αναπτυξιακή πολιτική με δημιουργία δημόσιων έργων, δρόμων,λιμανιών, δικτύου σιδηροδρόμων αλλά και αμυντικού εξοπλισμού της χώρας. Αυτή η αναπτυξιακή πολιτική εξηγεί τη μεγάλη αύξηση του χρέους, το οποίο μετά το 1996 με την κήρυξη της στάσης πληρωμών άρχισε να πέφτει. Η στάση πληρωμών και οι συμφωνίες για κούρεμα του χρέους την εποχή εκείνη ήταν και παραμένει ο μοναδικός τρόπος για την έξοδο από την παγίδα χρέους, η οποία έχει στραγγαλίσει τη χώρα μας στη σημερινή εποχή.

Η αυγή του 2ου αιώνα και ο μεσοπόλεμος

Το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ εμφανίζει πάλι μια κορύφωση στην αυγή του 20ου αιώνα (218,06),και από τότε υποχωρεί μέχρι το 1913 που φτάνει στο 64,69% του ΑΕΠ. Στην ταραχώδη περίοδο 1914-1927 το ΔΝΤ δεν παρέχει σχετικά στοιχεία και φτάνουμε στο 1928 όπου το χρέος ανέρχεται σε 84,53% του ΑΕΠ. Το 1933 ανέρχεται σε 88,08% του ΑΕΠ και μετά τη νέα στάση πληρωμών και υποτίμηση της δραχμής το τον ίδιο χρόνο  από την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλο, ακολουθεί μια ελαφρώς καθοδική πορεία μέχρι το 1939 που παρέχονται στοιχεία από το ΔΝΤ.(77,82% του ΑΕΠ). Στην περίοδο της κατοχής και του εμφυλίου από το 1940 και μέχρι το 1950 δεν παρέχονται στοιχεία.

Η μεταπολεμική περίοδος

Το 1952 το χρέος το ΔΝΤ υπολογίζει το χρέος σε 23,58% του ΑΕΠ. Το 1953 με τη ευεργετική υποτίμηση της δραχμής κατά 50% από τον τότε Πρωθυπουργό Σπύρο Μαρκεζίνη, διατηρείται σε χαμηλά επίπεδα μέχρι το 1966 που ανέρχεται σε 18,98% του ΑΕΠ. Αυτή η εξέλιξη διαψεύδη στην πράξη την άποψη ότι, με υποτίμηση του εθνικού νομίσματος, το χρέος θα αυξηθεί αλματωδώς. Στην περίοδο της επταετούς δικτατορίας παρατηρείται μια μικρή άνοδος κλιμακούμενη από 18,98% το 1966 σε 22,51% το 1974. Η εξέλιξη αυτή αφοπλίζει τα επιχειρήματα που ακούγονται ότι, η επταετία συμπίεσε το χρέος, κάτι που δεν αληθεύει.

Μεταπολίτευση

Στην περίοδο της μεταπολίτευσης, το χρέος κυμάνθηκε σε χαμηλά επίπεδα μεταξύ 24,08% του ΑΕΠ το 1975 έως 26,68% το 1981, σύμφωνα παντα με το ΔΝΤ. Η εξέλιξη αυτή μπορεί να εξηγηθεί από τη σχετικά καλή διιθνή οικονομική συγκυρία και την περιοριστική οικονομική πολιτική που άσκησε η κυβέρνηση Καραμανλή εκείνης της εποχής.

Η εποχή του ΠΑΣΟΚ

Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας μετά τις εκλογές της 18 Οκτωβρίου του 1981. Μεταξύ των ετών 1982 και 1988 που κυβέρνησε τη χώρα, το χρέος αυξήθηκε από 29,31% του ΑΕΠ το 1982 σε 57,07% του ΑΕΠ. Είχαμε δηλ. μια αύξηση του χρέους κατά 27,76% του ΑΕΠ μέσα σε λιγότερο από οχτώ χρόνια (αύξηση 4,7% ετησίως), η οποία εξηγείται από την επεκτατική οικονομική πολιτική αλλά και τις επιπτώσεις της έναξής μας στην τότε ΕΟΚ. Γεγονός είναι ότι, η αύξηση αυτή είναι μικρότερη ή πολύ μικρότερη από εκτινάξεις του χρέους σε άλλες περιόδους και ειδικότερα σε αυτήν της ευρωζώνης, όπου η μέση ετήσια αύξηση ανέρχεται σε 7,38% μεταξύ των ετών 2008-2018.

Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και δεύτερη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ

Στην περίοδο 1990-1993 με κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, το χρέος αυξήθηκε αλματωδώς κατά 27,14% ή 9,04% ετησίως. Μέσα σε μόλις μια χρονιά με την ίδια κυβέρνηση, από το 1992 στο 1993 αυξήθηκε από 79,97%  σε 100,29% του ΑΕΠ δηλ. κατά  20,32%. Από το 1983  μέχρι το 1996 με τη νέα κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, το χρέος το  χρέος, σύμφωνα με το ΔΝΤ, παρέμεινε σταθερό, ενώ στο συνολικό διάστημα των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ από το 1993 μέχρι το 2004,  αυξήθηκε ελάχιστα, από 100,29% σε 103,57%.Και όμως, οι απολογητές του καθεστώτος επιμένουν ότι, για τα σημερινά δεινά φταίει το κακό ΠΑΣΟΚ και ειδικότερα ο Ανδρέας Ανδρέου που εκτίναξε τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας, διαψεύδοντας έτσι και τα επίσημα στοιχεία του ΔΝΤ.

Τα χρόνια του «ευρωπαράδεισου»

Το 2002 η χώρα εντάχθηκε στο ευρώ και τα πρώτα χρόνια μέχρι το 2008, υπήρχε   σταθεροποίηση της πορείας του χρέους. Με την έλευση της οικονομικής κρίσης αυξάνεται αλματωδώς από 109,42% το 2008 σε 183,30% το 2018, δηλ. κατά 73,88% και μέση ετήσια αύξηση κατά 7,38%.

Γενικό συμπέρασμα

Η σύγκριση της αύξησης του χρέους στην περίοδο της ευρωζώνης σε σχέση με  παλαιότερες εποχές, με στοιχεία του ΔΝΤ, καταγκρεμίζει τα έωλα επιχειρήματα των απολογητών του καθεστώτος ότι για τα σημερινά οικονομικά μας αδιέξοδα, πληρώνουμε αμαρτίες του παρελθόντος και ειδικότερα αυτές του Ανδρέα Παπανδρέου.  Όσα λάθη και αν έκαναν οι Ελληνικές κυβερνήσεις στο παρελθόν,, ποτέ σε περιόδους πολέμου ή εμφυλίους, δεν έζησε η χώρα παρόμοια δεινά όπως αυτά της σημερινής εποχής μέσα στην κόλαση της νεο – γερμανικής οικονομικής κατοχής.

 


Η πορεία του δημόσιου χρέους (ως ποσοστό του ΑΕΠ) τα τελευταία 135 χρόνια, Γραφιστική επεξεργασία : www.jodigraphics.gr,

Η πορεία του ελληνικού δημόσιου χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ

1884 73,81
1885 53,75
1886 48,19
1887 88,67
1888 119,85
1889 113,5
1890 134,08
1891 144,15
1892 152,54
1893 161,58
1894 216,98
1895 193,26
1896 223,5
1897 190,71
1898 181
1899 190,69
1900 218,06
1901 205,45
1902 209,32
1903 194,54
1904 189,62
1905 164,13
1906 148,95
1907 117,87
1908 121,76
1909 111,13
1910 110,74
1911 81,06
1912 80,22
1913 64,69
1914 no data
1915 no data
1916 no data
1917 no data
1918 no data
1919 no data
1920 no data
1921 no data
1922 no data
1923 no data
1924 no data
1925 no data
1926 no data
1927 no data
1928 80,38
1929 84,53
1930 89,77
1931 105,92
1932 97,81
1933 88,08
1934 80,54
1935 81,79
1936 80,28
1937 72,98
1938 76,73
1939 77,82
1940 no data
1941 no data
1942 no data
1943 no data
1944 no data
1945 no data
1946 no data
1947 no data
1948 no data
1949 no data
1950 no data
1951 no data
1952 23,58
1953 20,16
1954 17,42
1955 15,14
1956 13,74
1957 no data
1958 10,44
1959 9,69
1960 11,58
1961 12,53
1962 15,04
1963 22,58
1964 21,44
1965 16,51
1966 18,98
1967 21,15
1968 23,03
1969 25,78
1970 24,69
1971 24,97
1972 26,52
1973 21,98
1974 22,51
1975 24,08
1976 no data
1977 no data
1978 no data
1979 22,52
1980 22,53
1981 26,68
1982 29,31
1983 33,59
1984 40,06
1985 46,62
1986 47,14
1987 52,41
1988 57,07
1989 59,82
1990 73,15
1991 74,68
1992 79,97
1993 100,29
1994 98,3
1995 98,99
1996 101,34
1997 99,45
1998 97,42
1999 98,91
2000 104,93
2001 107,08
2002 104,86
2003 101,46
2004 102,87
2005 107,39
2006 103,57
2007 103,1
2008 109,42
2009 126,74
2010 146,25
2011 172,1
2012 159,56
2013 177,68
2014 180,06
2015 176,94
2016 181,10
2017 179,30
2018 183,30
Τα στοιχεία είναι από την βάση δεδομένων του IMF (1) & (2)

Πηγή : International Monetary Fund, επεξεργασία στοιχείων www.jodigraphics.gr

Το ελληνικό δημόσιο χρέος από το 1884 μέχρι το 2018

4 COMMENTS

  1. Κύριε Κατσανέβα.
    Καλά τα λέτε και σε λογικό συμπέρασμα καταλήγετε. Και εγώ θα πω πάλι τα ίδια, με αδιάψευστα στοιχεία και θα καταλήξω σε ένα και μόνο. Στο γεγονός ότι το χρέος μας είναι …δήθεν και με παράδειγμα την Ισλανδία, αλλά και τον …Μεταξά, εύκολα και σίγουρα διαγράφεται από τα Διεθνή Δικαστήρια.
    Τα διεθνή δικαστήρια σίγουρα θα μας δικαιώσουν και όσοι μας έδωσαν χρήματα μπορούν να ξεχάσουν τα χρήματα αυτά, αφού αυτά πήγαν για τις χρηματοδοτήσεις των τραπεζών. Ή να τους τα δώσει η ΕΚΤ που εκδίδει το Ευρώ χωρίς αντίκρυσμα σε χρυσό όπως είχε το χρήμα κάποτε.
    Δήθεν ζούσαμε πάνω από τις οικονομικές μας δυνατότητες και μας έπεισαν ότι το χρέος μας δημιουργήθηκε επειδή πληρώναμε μισθούς και συντάξεις ή επειδή είχαμε πάρα πολλούς δημοσίους υπαλλήλους…
    Εφόσον διενεργήσουμε λοιπόν έναν πραγματικό επίσημο λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους, τότε κανένας Ευρωπαίος, κανένας δανειστής, κανένας τοκογλύφος, κανένας “εταίρος” μας, δεν θα μπορεί να μας πει τίποτε επειδή δε θα πληρώνουμε μέχρι να λήξει ο λογιστικός έλεγχος.

    Διαβάστε ξανά την …πολυλογία μου.
    Καταρχάς, αφού δεν κάνουμε αυτό τον λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους μας, θα κάνω εγώ μια απλή προσθαφαίρεση:
    Αρχές του 2009 χρωστούσαμε 290 δις. Υπερβολικό βέβαια και δε θα εξηγήσω τώρα με ποιο τρόπο και για ποιο λόγο χρωστούσαμε τόσα πολλά, αλλά το χρέος μας τόσο ήταν. Ήταν υπερβολικό το χρέος μας επειδή ίσως ήμαστε …άτυχοι αφού αγοράζουμε τον στρατιωτικό εξοπλισμό μας πιο ακριβά από ότι οι άλλες χώρες. Την ασφάλεια των συνόρων της ΕΕ θα έπρεπε βέβαια να την αναλάβει η ίδια η ΕΕ και όχι μόνοι μας, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
    Πριν δέκα χρόνια το χρέος μας ήταν λοιπόν 290 δις και επειδή ο Καραμανλής είχε δώσει το Δεκέμβιο 2008 στις ιδιωτικές μας τράπεζες που διαχειρίζονται Ευρώ, ως κρατικές εγγυήσεις, 23 δισεκατομμύρια Ευρώ (ΦΕΚ 250, 9 Δεκεμβρίου 2008).
    Επειδή όμως αυτός παραιτήθηκε, οι τράπεζες το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων αργότερα το επέστρεψαν.
    Δεν τα “χρειάστηκαν” επειδή δεν ήξεραν τι, πως και γιατί αυτός παραιτήθηκε. Ενώ οι ίδιες αυτές τράπεζες δεν επέστρεψαν ποτέ τίποτε άλλο, παρά τα πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια Ευρώ που “χρειάστηκαν” στη συνέχεια.
    Το 2010 με τον Παπανδρέου δίναμε έως το PSI, περίπου 20 δις το χρόνο με μηδενικό επιτόκιο, για τη μείωση του τεράστιου χρέους μας (μια …ευγενική χορηγία της ΕΕ).
    Το 2012 κάναμε με τον Παπαδήμο το εγκληματικό PSI όπου όλα μας τα δημόσια ταμεία έδωσαν 58 δις για αυτό το χρέος (χώρια από αυτά που “έδωσαν” οι ιδιώτες).
    Σύνολο
    290 δις – 23 δις – 40 δις – 58 δις = 170 δις
    Άρα το Δημόσιο χρέος της χώρας θα έπρεπε το 2013 να είναι ούτε 170 δις και όχι …320 δις. Όπως μας ανακοίνωσαν.
    Με μια απλή προσθαφαίρεση μπορεί λοιπόν ο κάθε άσχετος όπως εγώ, να βρει ένα λάθος στο δημόσιο χρέος κατά 150 δις…
    150 δις σε ούτε τέσσερα χρόνια, από το 2009 έως τα τέλη του 2012.
    Δεν είναι προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά;
    Δεν μας ανακοίνωσε κανείς πόσα ακριβώς δώσαμε, αλλά όλοι πιστεύουμε ότι αυτά τα χρήματα τα δώσαμε για …ανακεφαλαιοποιήσεις.

    Ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός Νταλέμα είπε όμως ότι η Ελλάδα έδωσε προς γαλλικές και γερμανικές τράπεζες 250 δις.
    Ο Νταλέμα νόμιζε ότι ήταν …τόκοι ξένων τραπεζών, ενώ εμείς νομίζουμε λοιπόν ότι κάναμε ανακεφαλαιοποιήσεις των δικών μας τραπεζών.
    Εάν όμως ήταν τόκοι θα έπρεπε να χρωστάμε …μερικά τρις. Ακόμα και εάν δεν ήταν …τόκοι, αλλά ήταν όλα μας τα χρέη, πότε μας δάνεισαν γαλλικές και γερμανικές τράπεζες τόσο χρήμα;
    Επίσης, τις τράπεζες τις χρηματοδοτεί (ανακεφαλαιοποιήσεις και κρατικές εγγυήσεις) ανέκαθεν μόνο όποιος εκδίδει το χρήμα, επειδή ακριβώς εκδίδει το χρήμα.
    Η Ελλάδα έχει Ευρώ που δεν το εκδίδει μόνη της, αλλά η ΕΚΤ.
    Και αυτά τα 250 δις προστέθηκαν στο χρέος μας.
    https://www.youtube.com/watch?v=bKrbdxI83g8
    Εξάλλου, όλοι ξέρουν ότι με τα μνημόνια μας έδωσαν οι «σύμμαχοι» σε λίγα μόλις χρόνια σχεδόν …300 δις. Πού πήγαν λοιπόν αυτά τα χρήματα, ενώ ο κρατικός προϋπολογισμός μας …έβγαινε δεν έβγαινε;

    • Πολλοί πιστεύουν ότι πράγματι δώσαμε τα λεφτά στις τράπεζες και ότι αυτές έπρεπε να ανακεφαλαιοποιηθούν.
      Αυτό που πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε είναι ότι την οποιαδήποτε χρηματοδότηση των τραπεζών (ανακεφαλαιοποιήσεις και κρατικές εγγυήσεις) την αναλαμβάνει η χώρα από μόνη της, μόνο εφόσον έχει εθνικό νόμισμα που το εκδίδει η ίδια. Και μόνο τότε. Και μόνο επειδή εκδίδει μόνη της το χρήμα.
      Και ακριβώς επειδή η χώρα εκδίδει μόνη της το χρήμα.
      Αυτό γίνεται ανέκαθεν, από τη δημιουργία του χρήματος και του τραπεζικού συστήματος.
      Στην Ελλάδα, επειδή ακριβώς έχουμε Ευρώ, τη χρηματοδότηση των τραπεζών θα έπρεπε να την αναλάβει η ΕΚΤ που εκδίδει το Ευρώ, αφού αυτή εκδίδει το χρήμα.
      Θα έπρεπε…
      Δεν μπορεί η ΕΚΤ να συμμετέχει μόνο στα κέρδη και τη χασούρα να την αναλαμβάνει μόνο του το κάθε κράτος.
      Και προσέξτε, γράφω ότι η ΕΚΤ θα έπρεπε να αναλάβει τη χρηματοδότηση όλων των τραπεζών.
      Θα το εξηγήσω και αυτό λοιπόν:
      Καταρχάς είμαι σίγουρος ότι οι ελληνικές τράπεζες δε χρειάζονταν περισσότερο χρήμα ακόμα και από το ετήσιο ΑΕΠ της χώρας, ακόμα και από τις συνολικές καταθέσεις μας, τόσο σύντομα για …χρηματοδότηση. Άρα όλο αυτό με το «χρέος» μας είναι κόλπο των διεθνών τοκογλύφων, με συνεργάτες το διεφθαρμένο πολιτικό μας σύστημα, για να μας αρπάξουν ολόκληρη τη δημόσια περιουσία μας.
      Στη συνέχεια θα αναφέρω πως όταν παλαιότερα επί δραχμής χρειάζονταν χρηματοδότηση η …Τράπεζα Κρήτης, έκανε τον έλεγχο η Τράπεζα της Ελλάδος και στη συνέχεια η Ελλάδα χρηματοδοτούσε. Ολόκληρη η Ελλάδα και όχι η …Κρήτη. Που σημαίνει ότι η ΕΚΤ θα έπρεπε να ελέγξει εάν πραγματικά κάποια τράπεζα χρειάζονταν τόσο χρήμα για …ανακεφαλαιοποίηση και μετά ολόκληρη η ΕΕ να χρηματοδοτούσε. Και αναφέρομαι σε όλες τις τράπεζες της ΕΕ που διαχειρίζονται Ευρώ. Η ΕΕ θα έπρεπε να χρηματοδοτήσει όλες τις τράπεζες της Ευρώπης και άρα όλες οι χώρες να συμμετείχαν, ανάλογα όμως με την οικονομική δυνατότητα της κάθε χώρας.
      Μάλιστα τώρα τελευταία τις ισπανικές τράπεζες τις ανακεφαλαιοποιεί η ΕΚΤ.

      Και αφού αναφέρω ότι θέλουν να μας αρπάξουν ολόκληρη τη δημόσια περιουσία μας, θα γράψω και τα εξής:
      Στα χρόνια των μνημονίων ιδιωτικοποιήθηκαν τα πάντα. Ότι απέφερε πλούτο για τη χώρα, ιδιωτικοποιήθηκε. Πουλήθηκε όμως με τιμές της πλάκας και άρα ξεπουλήθηκε.
      Ξεπουλήθηκε χωρίς κανένα λόγο και χωρίς καμιά αιτία αφού τα λιγοστά χρήματα δεν τα πήραμε, αλλά πήγαν προς αποπληρωμή τόκων δανείων.
      Ο ΟΠΑΠ πχ δόθηκε με χρήματα όσο κέρδος είχε σε ένα χρόνο (900 εκ.), για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ πήραμε 45 εκατομμυριάκια (και μάλιστα μιλάμε για εκατοντάδες συρμούς, εκατοντάδες χιλιόμετρα ράγες, δεκάδες σταθμούς κλπ κλπ, καινούριος προαστιακός σιδηρόδρομος, χιλιάδες επιβάτες καθημερινά). Λιμάνια, αεροδρόμια, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΟΤΕ, νοσοκομεία, τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, ΕΛΒΟ, ΟΛΘ κλπ κλπ.
      Θα μπορούσαμε, θα έπρεπε βέβαια η Ελλάδα να βγάζει πολύ περισσότερο κέρδος από τη δημόσια περιουσία της, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι τα κέρδη (που τώρα θα είναι περισσότερα) τα έπαιρνε η Ελλάδα.
      Ξεπουλήσαμε λοιπόν ότι απέφερε κέρδος για τη χώρα, από όπου η Ελλάδα είχε έσοδα, έτσι ώστε στο τέλος η Ελλάδα να μη βγάζει άλλα χρήματα για να μπορεί να ξεχρεώνει αυτά που δήθεν χρωστάει.
      Δε θα βγάζουμε άλλο κέρδος από την εθνική μας περιουσία και θα αναγκαστούμε πλέον να δώσουμε και τον ορυκτό μας πλούτο. Για να μειώσουμε το χρέος μας.
      Τον ορυκτό πλούτο (πετρέλαια και φυσικό αέριο) που μέχρι πρότινος δήθεν ούτε που γνωρίζαμε ότι υπήρχε. Και την Ελληνική ΑΟΖ δεν έχουμε ακόμα και σήμερα ανακηρύξει, αφού τάχα φοβόμαστε τους Τούρκους.
      Και όμως η Κύπρος επί Τάσου Παπαδόπουλου ανακήρυξε τη δική της ΑΟΖ και μας παρακαλούσε να ανακηρύξουμε ταυτόχρονα και εμείς τη δική μας. Και σημειώστε ότι η Ελλάδα έχει ορυκτό πλούτο αξίας πολλών τρισεκατομμυρίων Ευρώ, το οποίο το γνωρίζουν οι πάντες (αυτοί που πρέπει) εδώ και δεκαετίες.
      Αυτός είναι και ο λόγος που μπήκαμε στα μνημόνια, αυτός είναι ο λόγος που γίνεται η φτωχοποίηση της Ελλάδος.
      Ο ορυκτός μας πλούτος είναι …υπεύθυνος για αυτά που τραβάμε.
      Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η χώρα με τις μεγαλύτερες εξαγωγές πετρελαίου της Αφρικής, είναι η …Νιγηρία.
      Ενώ ο λαός της Νιγηρίας πεθαίνει της πείνας.

  2. Και ένα τελευταίο.
    Η εκάστοτε κυβέρνηση γιατί δεν αντιδράει σε όλα αυτά που γίνονται; Γιατί αποδέχονται ότι πούνε οι Γερμανοί;

    Θα σας πω λοιπόν, τι ακριβώς ειπώθηκε ότι γίνεται:
    Ο Jörg Michael Kutschenreuter, αυτός που κρατούσε τα μαύρα ταμεία της Siemens, κατέθεσε ενόρκως το 2005 στην Εισαγγελία του Μονάχου, στην γερμανική Δικαιοσύση, ότι η Siemens Ελλάς δίνει μίζες στα τρία μεγαλύτερα κοινοβουλευτικά πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα, το 25% του ετήσιου τζίρου της.
    Με την αναλογία 3/2/1. Τα 3/6 το μισό δηλαδή του 25% το παίρνει η κυβέρνηση, τα 2/6 το ένα τρίτο του 25% το παίρνει η αξιωματική αντιπολίτευση και το 1/6 του 25% ένα άλλο κοινοβουλευτικό κόμμα.
    Κατατέθηκε ενόρκως στη γερμανική Δικαιοσύνη και δεν το ξέρει κανείς;
    Η Siemens Ελλάς δεν έχει εισαγωγέα (αποκλειστικό αντιπρόσωπο) στην Ελλάδα, αλλά μόνο ελληνικό υποκατάστημα και δίνει αυτό το 25% μόνο στα πολιτικά κόμματα. Σε αντίθεση με όλες τις άλλες γερμανικές εταιρίες, που δίνουν και στα πολιτικά κόμματα και στους εισαγωγείς.
    Και μη νομίζει κανείς ότι η Siemens …χαρίζει το 25% του τζίρου της. Αφού πωλεί στην Ελλάδα πολύ πιο ακριβά από ότι πωλεί αλλού και άρα αυτό το 25% το παίρνει από τον ίδιο τον αγοραστή.

    Όπως λοιπόν κάνουν όλες οι γερμανικές εταιρίες. Πουλάνε στην Ελλάδα κατά 25% πιο ακριβά από ότι πουλάνε στις άλλες δυτικές χώρες.
    Και αυτό το 25% υπάρχει η …φήμη ότι το καταθέτουν σε διεθνείς τραπεζικούς λογαριασμούς των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, αλλά και των Ελλήνων εισαγωγέων.
    Άρα αυτές τις μίζες (εάν υπάρχουν) τις πληρώνουμε εμείς. Αφού ο εισαγωγέας το αγοράζει πιο ακριβά, το δίνει στα σούπερ μάρκετ πιο ακριβά και το αγοράζουμε εμείς πιο ακριβά.

    Τις κατηγορίες μου μπορεί να τις ελέγξει εύκολα όποιος δεν έχει στη διάθεσή του τα τιμολόγια αγοράς, εάν συγκρίνει τις τιμές πώλησης στα σούπερ μάρκετ της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Ολλανδίας, της Ισπανίας, της Γερμανίας, με τις τιμές πώλησης στα σούπερ μάρκετ στην Ελλάδα.
    Ωχ, μάλλον κατηγόρησα τους πολιτικούς μας.
    Όχι όμως εγώ, ο Kutschenreuter το έκανε.
    Θα κάνω και μια ερώτηση. Τα …αδιάβλητα ΜΜΕ μας, μας ενημέρωσαν για την κατάθεση Kutschenreuter; 14 χρόνια πέρασαν.

    Και για όσους δεν το γνωρίζουν, η Siemens πήγε τον Kutschenreuter στα γερμανικά Δικαστήρια, επειδή διακινούσε μεν το “μαύρο” χρήμα, αλλά απουσίαζαν δε και πολλά άλλα χρήματα από τα ταμεία της Siemens.
    Μόλις όμως αυτός έμπλεξε τα χρήματα που έλειπαν με τις μίζες που έδινε και ανέφερε για την Ελλάδα, η Siemens απέσυρε τις κατηγορίες.
    Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, δε θα έπρεπε όμως να τον μηνύσουν;
    Εάν αυτός έλεγε ψέμματα…

    Θα αναφέρω και κάτι που δεν μπορώ να το αποδείξω, αλλά από μόνο του αποτελεί απόδειξη:
    Εργαζόμουν για σχεδόν 17 χρόνια σε εισαγωγική εταιρία (προϊόντα εκ Γερμανίας).
    Το 2012 ο διευθυντής πωλήσεων μιας γερμανικής εταιρίας, μας έστειλε τιμοκατάλογο με όλα τα εμπορεύματα κατά 25% πιο φτηνά. Σε ερώτηση τι ακριβώς γίνεται, πρόκειται περί λάθους ή μήπως φτήνηναν όλα τα προϊόντα, αντί να μας πει ότι πραγματικά έγινε λάθος, ότι είναι κατάλογος Netto και δεν συμπεριέλαβε το κέρδος τους ή οτιδήποτε άλλο, μας είπε (ο έξυπνος) ότι έστειλε τον τιμοκατάλογο που προορίζεται για τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες και όχι για την Ελλάδα…
    Στην επόμενη ερώτηση γιατί σε εμάς πουλάνε τόσο ακριβά, είπε ότι αυτές τις εντολές έχουν από την …κυβέρνηση!
    Επίσης το αφεντικό της εταιρείας, ο Έλληνας επιχειρηματίας, πηγαίνει για πολλά χρόνια κάθε Ιανουάριο ταξιδάκι στη Ζυρίχη της Ελβετίας. Για να κάνει τα …ψώνια του.
    Και βέβαια, θα ήταν …κακία μου να αναφέρω ότι ίσως πηγαίνει στις ελβετικές τράπεζες για να ελέγξει τους τραπεζικούς του λογαριασμούς, για το μέρος από αυτό το …25%. Ή για να τα μεταφέρει.

    Τέλος, ξέρω πως όταν κάποιος θέλει να εισάγει ένα εμπόρευμα από Γερμανία, ο Γερμανός δεν το δίνει αν δεν ξέρει για ποια χώρα προορίζεται, σε ποιον θα κόψει το τιμολόγιο.
    Στη συνέχεια, όταν μαθαίνει για Ελλάδα, αρνείται την πώληση λέγοντας ότι στην Ελλάδα υπάρχει …αποκλειστικός αντιπρόσωπος για το συγκεκριμένο.
    Και βέβαια, όλοι πλέον γνωρίζουν πως ο θεσμός του “αποκλειστικού αντιπροσώπου” έχει πλέον εκλείψει από όλες τις υπόλοιπες χώρες…

    • Και αφού αναφέρθηκα στον …Μεταξά, μάθετε ότι ο Μεταξάς είχε διαγράψει τα προπολεμικά χρέη και η Ελλάδα είχε δικαιωθεί δικαστικώς από τα Διεθνή Δικαστήρια.
      Το 1964 όμως έγινε η …τελική ρύθμιση αυτών των προπολεμικών χρεών. Των χρεών που δε θα γίνονταν και απολύτως τίποτα αν τα αρνούμαστε και ποτέ δεν τα αποπληρώναμε. Μετά τα τόσα δεινά του λαού μας κατά τον βππ, μετά το κατοχικό “δάνειο”, με ανοιχτές τις πολεμικές επανορθώσεις και αποζημιώσεις, χρωστούσαμε κιόλας;
      Η κυβέρνηση όμως του Γεωργίου Παπανδρέου με υπουργό Οικονομικών τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη υπέγραψε τη χειρότερη δανειακή σύμβαση και ρύθμιση χρεών που έχει υπογράψει ποτέ η χώρα (εκτός από τη σημερινή). Αναγνώρισε το σύνολο των προπολεμικών χρεών της χώρας από το 1881 και μετά.
      Στο ακέραιο της αξίας τους, χωρίς να παίρνουμε υπόψη αυτά που πληρώθηκαν από τη χώρα ή που είχαν πληρωθεί μέχρι τότε. Χωρίς να παίρνεται υπόψη ότι γι’ αυτά είχαμε κηρύξει 2 πτωχεύσεις επίσημες, το 1893 και το 1932.
      Αναγνώρισαν επιπλέον το σύνολο των τόκων υπερημερίας που είχαν μεταφέρει φυσικά σε τιμές του 1964, συν 71% προσαύξηση των τόκων υπερημερίας για το πιστωτικό κίνδυνο και φυσικά την ψυχική οδύνη, το πρόβλημα της …ψυχικής γαλήνης, που είχαν υποστεί οι δανειστές.
      Η τελική ρύθμιση έγινε το 1964 με την κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Η αναγνώριση όμως αυτών των «οφειλών» έγινε το 1962 επί κυβερνήσεως του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Τα χρέη που είχε απαρνηθεί ο Μεταξάς…
      Καθορίστηκε να πληρωθούν αυτά τα χρέη σε 45 χρόνια. Που σημαίνει, 1964 και 45 = 2009. Ξεχρεώσαμε δηλαδή με τα …προπολεμικά χρέη το 2009.
      Αλλά ένα χρόνο μετά, το 2010, ξεκίνησαν τα …νέα χρέη. Το 2008 με Καραμανλή και πάλι, κάναμε δοκιμές και τα 23 δις που δώσαμε το Δεκέμβριο στις τράπεζες ως κρατικές εγγυήσεις, επιστράφηκαν. Το 2010 ξανά με Παπανδρέου, στη συνέχεια το 2012 με Παπαδήμο και με Σαμαρά έδωσε η Ελλάδα στις ιδιωτικές τράπεζες με τη μορφή κανακεφαλαιοποιήσεων, συνολικά περίπου διακόσια δισεκατομμύρια Ευρώ. Και βέβαια οι ίδιες αυτές τράπεζες δεν επέστρεψαν ποτέ τίποτε άλλο.
      Περίπου 200 δισεκατομμύρια Ευρώ χρειάστηκε το ιδιωτικό τραπεζικό μας σύστημα που διαχειρίζεται Ευρώ. Το 65 με 70% του εθνικού μας δήθεν χρέους.

LEAVE A REPLY

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.