Να το πάρετε απόφαση μας λένε οι οι Γερμανοί. Απαγορεύεται στην Ελλάδα να έχει βιομηχανία. Γκαρσόνια,  κηπουροί και αποθήκη μουσουλμάνων μεταναστών, αυτός είναι ο ρόλος σας. Η Ευρώπη της Γερμανίας κάνει τα στραβά μάτια όταν επιδοτούνται μεγάλες γαλλογερμανικές βιομηχανίες όπως η Airbus και για αυτό ο Τράμπ επιβάλλει δασμούς σε εισαγόμενα στις ΗΠΑ προϊόντα από την ΕΕ και τη νύφη την πληρώνουμε και εμείς. Όταν όμως πρόκειται για τις χώρες του νότου και ειδικότερα για την φτωχοποιημένη Ελλάδα, τότε ανασύρονται από τα συρτάρια οι κανονισμοί αθέμιτου ανταγωνισμού και επιβάλλονται οι “δέουσες” κυρώσεις.
Μετά τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά, η Επιτροπή Ανταγωνισμού της ΕΕ υπό τον Πιέρ Μοσκοβισί, δίνει την χαριστική βολή στην πολύπαθη ΛΑΡΚΟ, ζητώντας να επιστρέψει στο ελληνικό δημόσιο, ως δήθεν κρατική επιδότηση, τουλάχιστον 136 εκατ. ευρώ(!). Έτσι η κυβέρνηση της Ν.Δ  προωθεί το σχέδιο την υποβάθμισης της στρατηγικής αυτής ελληνικής βιομηχανίας εταιρίας και στο  ξεπούλημά της  σε ιδιωτικά συμφέροντα.

Ο εισαγγελέας της ΕΕ πρότεινε να απορριφθούν ως αβάσιμοι το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου και ο τέταρτος λόγος της αίτησης αναίρεσης της βιομηχανίας, στη δικαστική διαμάχη για τις εγγυήσεις που παρείχε το Ελληνικό Δημόσιο.

Αρνητική είναι η πρόταση του εισαγγελέα για δύο από τους λόγους που επικαλείται η ΛΑΡΚΟ στην αίτηση αναίρεσης που υπέβαλε επί της απόφασης του Γενικού Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 1ης Φεβρουαρίου 2018, με την οποία απορρίπτεται η προσφυγή της εναντίον της απόφασης της Κομισιόν που έκρινε ως παράνομες κρατικές ενισχύσεις τα μέτρα στήριξης ύψους 135,7 εκατ. ευρώ.Με το πρώτο σκέλος του δεύτερου λόγου αναιρέσεως, η βιομηχανία αμφισβητούσε την αιτίαση ότι απέκτησε οικονομικό πλεονέκτημα με την εγγύηση εκ μέρους του Ελληνικού Δημοσίου, το 2008, για δάνειο ύψους 30 εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο της χορήγησε τότε η Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος.

Ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως στρέφεται εναντίον του επιχειρήματος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ότι η Επιτροπή ενήργησε ορθώς αποφασίζοντας πως το ποσό των κρατικών ενισχύσεων ήταν ίσο με το συνολικό ποσό των δανείων για τα οποία χορηγήθηκε η εγγύηση.
Σύμφωνα πάντως με τον εισαγγελέα, οι παραπάνω δύο προτάσεις δεν προδικάζουν το βάσιμο των λοιπών λόγων αναιρέσεως.

Απόρριψη της προσφυγής το 2018

Η αίτηση αναιρέσεως αφορά την ετυμηγορία στην οποία κατέληξε το Φεβρουάριο του 2018 το έκτο τμήμα του Ευρωπαϊκού Γενικού Δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία απορρίφθηκε η προσφυγή της εταιρείας για το θέμα των κρατικών ενισχύσεων ύψους 135,7 εκατ. ευρώ ως απαράδεκτη, και καταδικαζόταν η ΛΑΡΚΟ στα δικαστικά έξοδα.Το Δικαστήριο είχε τότε αποφανθεί ότι η προσφυγή ήταν απαράδεκτη λόγω ελλείψεως εννόμου συμφέροντος εκ μέρους της προσφεύγουσας.Με την προσφυγή, η βιομηχανία είχε στραφεί εναντίον απόφασης της Κομισιόν που, έπειτα από έρευνα που ξεκίνησε το 2013, το 2014 είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα μέτρα στήριξης του Ελληνικού Δημοσίου προς τη ΛΑΡΚΟ ΑΕ, ύψους 135,7  εκατ. ευρώ, προσέδωσαν στην επιχείρηση αθέμιτο πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών της, κατά παράβαση των κανόνων της ΕΕ για τις κρατικές ενισχύσεις.

Το σχέδιο του υπουργείου 

Επιδίωξη του ΥΠΕΝ είναι να αρθεί το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ΛΑΡΚΟ, μέσω της εφαρμογής όσο το δυνατόν πιο σύντομα ενός σχεδίου ιδιωτικοποίησής της.Το σχέδιο αυτό κινείται στα πρότυπα της λύσης που είχε προωθηθεί το 2014, για διαχωρισμό των παγίων (ορυχεία, εργοστάσιο) και ξεχωριστής τους πώλησης. Ένα πλάνο που ανατράπηκε στην πορεία, λόγω της κυβερνητικής αλλαγής.Τη λύση αυτή θα εφαρμόσουν τα νέα στελέχη που ορίστηκαν στην κορυφή της διοικητικής πυραμίδας της εταιρείας, δηλαδή ο Χάρης Κυριαζής ως πρόεδρος της εταιρείας και ο Σπύρος Τζίτζος ως διευθύνων σύμβουλος.

1 COMMENT

  1. Πρώτα απονευρώνονται με κεντρικό ευρωσχεδιασμό οι κάτοικοι ως προς την άμεση διαδικασία παραγωγής.
    Η μεγάλη δηλ μάζα, συν τω χρόνω, οδηγείται προς γραφειοκρατικές υπηρεσίες, εμπόριο, αθλητικές, καλλιτεχνικές, και λοιπές εξωπαραγωγικές δραστηριότητες.
    Επέρχεται έτσι η ξένωση του πληθυσμού προς την δράση για πραγματικές ανάγκες και άλλες ζωτικές ενέργειες. Η προσέλευση έτσι ξένης εργατικής δύναμης καθίσταται αναγκαία.
    Για εμπλοκή όμως σε υψηλής προστιθέμενης αξίας παραγωγή ούτε συζήτηση, αυτή είναι κεκτημένο αδιασάλευτο των χωρών του διευθυντηρίου.

    Στην αρχή, το εισοδηματικό επίπεδο (με δάνεια) καλά κρατεί, και ο πολύς κόσμος εθίζεται στον καταναλωτικό εκμαυλισμό και στην συνακόλουθη νιρβάνα… που αφορά όμως παντελώς ανισόρροπα εμπορικά ισοζύγια (εδώ σε εμάς 1:2 εξαγωγές προς εισαγωγές επί πολλά πολλά χρόνια).
    Κάποια στιγμή έρχεται ο πληρωτέος λογαριασμός, και αυτός πρέπει να εξοφληθεί με ό,τι αναγκαστικά υφίσταται, δηλ επί τη βάσει των περιουσιακών στοιχείων (δημ. και ιδ.) των χρεωμένων κατοίκων.
    Αυτών των κατοίκων βεβαίως των οποίων οι ανά τετραετία “λογιστές” παρουσίαζαν οικονομικά στοιχεία νοθευμένα και καρυκευμένα με “δημιουργικές” αλχημείες.
    Οι “λογιστές” όμως δεν απολύθηκαν, όπως θα έκαναν οι μέτοχοι σε οποιαδήποτε κανονική επιχείρηση.
    Και όχι μόνον αυτό, αλλά αφέθηκαν οι ίδιοι να διαπραγματευτούν (τέτοιοι φωστήρες!) την αξία των εξοφλητικών εμπράγματων αξιών στις τιμές που θα επέβαλαν στο μέλλον οι δανειστές.

    Ο πάτος του βαρελιού έχει αρκετές ακόμη στρώσεις, και όχι μόνον οικονομικού επιπέδου.
    Όμως ουδέν κρυπτόν υπό το φως του ηλίου αιωνίως, και το “λογιστικό” σωματείο -με όλες τις μμε συνακολουθίες του- που επέμενε στον ευρωμονόδρομο ως… χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον, κάποτε θα καταδειχθεί πως ούτε για περιπτερου διαχείριση δεν έκανε.
    Απ’ έξω και θεσμικά θα προέλθει η κατάδειξη (ζήτημα ηγεμονικής “αξιοπιστίας” του συστήματος), για να μην υπάρχει καν μία αμφιβολία.

LEAVE A REPLY

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.