Οι ηγέτες των 27 κρατών-μελών της ΕΕ,  (με το 28ο τη Βρετανία απούσα), με την ευκαιρία των 60 χρόνων από την ίδρυση της Ένωσης, έβαλλαν τη σφραγίδα τους στην  Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων, αναφέροντας στη σχετική Διακήρυξη ότι:

«…..Θα προχωρούμε ενωμένοι, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου χρειάζεται, αλλά πάντα προς την ίδια κατεύθυνση, όπως έχουμε κάνει και στο παρελθόν, τηρώντας τις Συνθήκες και διατηρώντας πάντα ανοιχτή την πόρτα σε εκείνους που θα θελήσουν να συμμετάσχουν αργότερα…..».

 

Όπως είναι αυτονόητο, η Ελλάδα, θα βρίσκεται στην τελευταία κατηγορία αυτής της νέας περισσότερο νεοφιλελεύθερης και περισσότερο γερμανικής Ευρώπης, μέχρι νεωτέρας.

Η Διακήρυξη των 27 επιπλέον,  υμνεί την παγκοσμιοποίηση, το ελέυθερο εμπόριο την ισχυροποίηση του ενιαίου νομίσματος, τις διαρθρωτικές (νεοφιλελεύθερες) μεταρρυθμίσεις, και πολιτικές λιτότητας που επιβάλλει το Βερολίνο, ενώ δεν αναφέρει τίποτα για τις εργασιακές σχέσεις και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις.

Προτεραιότητα δίνεται επίσης στις ανεξέλεγκτες λειτουργίες των αγορών και του χρηματιστηριακού κεφαλαίου, ενώ οι χλωμές αναφορές στην κοινωνική Ευρώπη ουσιαστικά σηματοδορούν την κατεδάφιση των εργασιακών σχέσεων, ως εργαλεία που διασφαλίζουν τον ανταγωνισμό και τις θέσεις απασχόλησης.

Οι ”27” δεσμεύτηκαν για τη  ‘‘ δημιουργία μιας περισσότερο ανταγωνιστικής και ολοκληρωμένης αμυντικής βιομηχανίας….που θα ενισχύσει την κοινή ασφάλεια και άμυνα, σε συνεργασία και συμπληρωματικά με το ΝΑΤΟ”.

Το 4ο Ράϊχ παλεύει για την επικράτηση και την επιβίωσή του αλλά στο τέλος για άλλη μια φορά θα χάσει και αυτόν τον πόλεμο.